پاورپوینت کامل براساس آیه قرآن که می‌فرماید: «و آن زنان را که از نافرمانی‌شان بیم دارید، اندرز دهید و از بسترشان دورى کنید و بزنیدشان»، آیا به مجرد بیم داشتن از نافرمانی می‌توان زن را تنبیه کرد؟! ۵۴ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل براساس آیه قرآن که می‌فرماید: «و آن زنان را که از نافرمانی‌شان بیم دارید، اندرز دهید و از بسترشان دورى کنید و بزنیدشان»، آیا به مجرد بیم داشتن از نافرمانی می‌توان زن را تنبیه کرد؟! ۵۴ اسلاید در PowerPoint دارای ۵۴ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل براساس آیه قرآن که می‌فرماید: «و آن زنان را که از نافرمانی‌شان بیم دارید، اندرز دهید و از بسترشان دورى کنید و بزنیدشان»، آیا به مجرد بیم داشتن از نافرمانی می‌توان زن را تنبیه کرد؟! ۵۴ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل براساس آیه قرآن که می‌فرماید: «و آن زنان را که از نافرمانی‌شان بیم دارید، اندرز دهید و از بسترشان دورى کنید و بزنیدشان»، آیا به مجرد بیم داشتن از نافرمانی می‌توان زن را تنبیه کرد؟! ۵۴ اسلاید در PowerPoint :

پاسخ اجمالی

در تعالیم اسلام، زنان از جایگاه با ارزشی برخوردارند و در روایات پیامبر اکرم(ص) و ائمه(ع) مورد توصیف و تمجید قرار گرفته‌اند. در روایات ما زنان صالح به عنوان منشأ خیر و برکت و با ارزش‌تر از گرانبهاترین و بهترین متاع دنیا معرفی شده‌اند. هم‌چنین اسلام تنبیه زنان را ممنوع دانسته و مردانی را که مرتکب این عمل شوند، بدترین موجودات می‌داند. تنها یک مورد استثنا شده و آن زنانی هستند که حقوق شوهران‌شان را نادیده گرفته و موارد دیگر در هدایت آنان کارگر نیفتد. نشوز زنان و اجاز زدن آنها در آی ۳۴ سور نساء، اشاره به این دسته از زنان است.

در این آیه ابتدا صفات زنان شایسته و مطیع بیان شده است. سپس خداوند برای همسران زنانی که احتمال دارد ناشزه (ناسازگار) باشند، وظایفی را بیان می‌دارد. مرحل اول، پند و اندرز نسبت به این‌گونه از زنان است. مرحل دوم، دوری از آنها در بستر است که نسبت به مرحل اول کمی شدیدتر است، و سپس در مرحل سوم مسئل زدن مطرح می‌شود. در این باره باید به چند نکته توجه داشت:

1. این مرحله؛ آخرین مرحله است و طبیعی است در صورتی که مراحل پیشین جواب‌گو باشد، این مرحله اجرا نخواهد شد.
2. تنبیه بدنی؛ طبق کتب فقهی، باید ملایم و خفیف بوده و باعث شکستگی و جراحت و کبودی بدن نشود.
3. تنبیه بدنی؛ خود نیز دارای مراتبی است و حتی در روایات به زدن با چوب مسواک هم اشاره شده است. پس در صورتی که مرتب پایین جواب‌گو باشد، مرتب بالاتر جایز نخواهد بود.
4. این مسئله مختص به زنان نبوده و در مسئل ناسازگاری مردان نیز حاکم شرع موظف است مردان متخلف را از طرق مختلف و حتی تعزیر(تنبیه بدنی) به وظایف خود آشنا نماید.

پاسخ تفصیلی

قبل از این‌که به بیان نظریات مفسران در بار کلم «و اضربوهن» (زنان را بزنید) در آی نشوز بپردازیم لازم است، اشاره‌ای به دیدگاه اسلام در بار ارزش زن داشته باشیم. تعالیم عالی اسلامی ارزش فراوانی برای زنان و همسران قائل گردیده و روایات اسلامی آنان‌را مورد تمجید قرار داده‌اند. امام جعفر صادق(ع) فرمود: “بیشترین خیر و برکت‌ها در وجود پربار زنان گذاشته شده است”.[۱]

رسول خدا (ص)  نیز می فرمایند: “این جهان به منزل متاعی است که بهترین متاع و دست‌آورد آن، زنان نیکو سیرت‌اند”.^[۲]

پیشوای ششم جهان تشیع، زنان را به دو دست خوب و بد تقسیم نموده و در مورد خوبان آنها می‌فرماید: “ارزش این‌گونه زنان، از طلا و نقره و جواهرات دیگر بالاتر است و هیچ‌گونه جواهری در برابر آنان ارزش و بهایی ندارد”.[۳]

این سخنان ارزش‌مند معصومین(ع) به قسمتی از ارزش‌های زنان اشاره نموده و وجود آنان‌را سرچشمه خیر و برکت و ارزش وجودی و معنوی آنان‌را بالاتر از گرانبهاترین اشیای دنیا معرفی می‌نماید.

تنبیه زن ممنوع

قوانین اسلامی در این زمینه، ما را متوجه نکته‌های حساسی  می‌نماید؛ چرا که تنبیه بدنی و آزردن روحی زنان را جنایت خانوادگی می‌داند. زنان مانند مردان موجوداتی شریف و عزیزند. بنابراین، کتک زدن برای انسان‌ها قابل تحمل نیست و این دل‌های تپنده و قلب‌های مهربان، موجودی شریف و ظریف‌اند و بدن آنان مانند اندام حیوانات نیست که تحمل زدن و آزار را داشته باشد و آئین اسلام تنبیه آنان‌را ممنوع ساخته است. در این زمینه حضرت رسول(ص) می‌فرماید:

“ای مردم در مورد همسران خود خیلی مراقبت نمایید؛ زیرا آنان با پیمان‌های الاهی در اختیار شما قرار گرفته‌اند و شما با کلمات مخصوص خداوند، آنان‌را برای خود حلال کرده‌اید».[۴] آیا در این صورت، سزاوار است این امانت‌ها را مورد ضرب و جرح قرار داده و دل‌های آنان‌را که کانون عشق و محبت‌اند، رنجور سازید”؟!

آن‌حضرت در جایی دیگر می‌فرماید: “یکی از نشانه‌های بدترین مردان این است که همسرش و بنده‌اش را بزند و به آنها رحم و عطوفت نشان ندهد”.[۵]

اما گروهی از زنان حقوق شوهر را نادیده می‌گیرند؛ در تأمین نیازهای جنسی وی کوتاهی نموده و بدون اجاز او از خانه خارج می‌شوند؛ با اخلاق رذیل خودشان صفا و محبت خانوادگی را به کانونی از آتش تبدیل می‌کنند و با دخالت‌های نابجای خود در امور زندگی شوهران خویش، آنان‌را متأثر می‌سازند. این گروه از زنان استثنایی، از دیدگاه اسلام فاقد ارزش انسانی بوده، به شدت مورد تقبیح قرار گرفته‌اند. رسول خدا(ص) در مورد این‌گونه زنان می‌فرماید: “بدترین چیزها در عالم هستی، زنان ناسازگارند”.[۶]

در زبان قرآن و حدیث و فقه اسلامی به این‌گونه زنان “ناشزه” می‌گویند که ریش آن از غرور و خودبرتربینی آنان سرچشمه می‌گیرد. در نتیجه این گروه استثنایی، از شوهران خود پیروی نمی‌کنند و زندگی را بر شوهران خود تلخ و ناگوار می‌سازند. دین مقدس اسلام برای اصلاح و تنبیه چنین افرادی، راه عاقلانه‌ای در پیش گرفته است. قرآن کریم در این آی شریفه(آی نشوز)[۷] نکات لطیف و زیبایی در مورد روابط زناشویی و مسائل خانوادگی بیان کرده است و خوش‌بختانه علوم جدید توانسته است مقداری از اسرار آن‌را کشف و بیان نماید و در حقیقت این آی یکی از معجزات علمی قرآن کریم است، هر چند هم قرآن از ابعاد مختلف دارای اعجاز است.

پر واضح است که مسائل خانوادگی و خصوصا روابط زن و شوهر دارای لطافت و ظرافت خاصی است که گاهی باید محبت و عشق را در چهر خشم نشان داد و گاهی خشم و قهر را در چهر محبت و دوستی، و رعایت حد فاصل میان این دو و شناخت موارد ابراز محبت از موارد ابراز خشم، کار آسانی نیست. فلاسفه و دانشمندان علوم اجتماعی و تربیتی و روان‌کاوان از دیرباز برای درک این نکات تلاش فراوانی نموده و کتاب‌های متعددی نگاشته‌اند، ولی هنر قرآن و روایات پیامبر اکرم(ص) و اهل‌بیت(ع) این است که اصول و کلیات و نکات مهم و نیازهای اساسی انسان را به طور کوتاه و زیبا و ساده که قابل فهم و عمل برای همه باشد، در اختیار انسان‌ها قرار داده‌اند.

در بررسی کامل و دقیق آی ۳۴ سور شریف نساء باید به مطالب زیادی اشاره کرد. اما آنچه را که به طور اختصار می‌توان گفت، این است که آی شریفه پس از این‌که وظیف سرپرستی و نگه‌داری و تأمین هزینه‌های زندگی و خانواده را بر عهد مرد می‌گذارد، زنان را نسبت به وظایفی که در خانه بر عهده دارند به دو دسته تقسیم می‌کند:

دست اول: “صالحان و رستگاران”؛ آنها کسانی هستند که در برابر نظام خانواده خاضع و متعهداند و نه تنها در حضور شوهر که در غیاب او نیز مسائل را رعایت می‌کنند. بدیهی است مردان موظف‌اند در برابر این‌گونه زنان، نهایت احترام و حق‌شناسی را انجام دهند.

دست دوم: زنانی هستند که از وظایف خود سرپیچی کرده و نشانه‌های ناسازگاری در آنها دیده می‌شود. قرآن برای مردان در برابر این‌گونه زنان، وظایفی را بیان داشته که باید مرحله به مرحله انجام گردد و در هر صورت، مراقب باشند که از حریم عدالت، تجاوز نکنند. این وظایف به ترتیب زیر در آیه بیان شده است:

مرحل اول: “زنانی را که از طغیان و سرکشی آنها می‌ترسید موعظه کنید و پند و اندرز دهید”؛ به این ترتیب آنها که پا را از حریم نظام خانوادگی فراتر می‌گذارند، قبل از هر چیز باید آنان‌را به وسیل اندرزهای دوستانه و بیان نتایج بد این‌گونه کارها به راه آورد و متوجه مسئولیت خود نمود.

مرحل دوم: “در صورتی که اندرزهای شما سودی نداد، در بستر از آنها دوری کنید”؛ این عکس العمل و بی‌اعتنایی و به اصطلاح قهر کردن، نشان عدم رضایت مرد از رفتار همسر خود است و شاید همین واکنش خفیف در روح زن مؤثر گردد.

مرحل سوم: “و اضربوهن”(آنها را تنبیه بدنی کنید)، اگر سرکشی و پشت پا زدن به وظایف و مسئولیت‌ها از حد بگذرد و هم‌چنان در راه قانون‌شکنی با لجاجت و سرسختی گام بردارند، نه اندرزها تأثیر کنند و نه جدا شدن در بستر و کم اعتنایی نفعی بخشد، راهی جز شدت عمل باقی نمی‌ماند و در این‌جا اجازه داده شده که از طریق “تنبیه بدنی” آنها را به انجام وظایف خویش وادار کنند.

ممکن است اشکال شود که اسلام چگونه به مردان اجازه داده که در مورد زن، به تنبیه بدنی متوسل شوند؟ جواب این ایراد با توجه به معنای آیه و روایاتی که در این‌باره وارد شده و توضیح آن در کتب فقهی و هم‌چنین با توضیحاتی که روان‌شناسان امروز می‌دهند چندان پیچیده نیست؛ زیرا:

اوّلاً: آیه، مسئل تنبیه بدنی را در مورد افراد وظیفه ناشناسی مجاز شمرده که هیچ وسیل دیگری دربار آنها مفید واقع نشود، و اتفاقاً این موضوع، امر تازه‌ای نیست که منحصر به اسلام باشد. در تمام قوانین دنیا هنگامی که راه‌های مسالمت‌آمیز برای وادار کردن افراد به انجام وظیفه، مؤثر واقع نشود، به خشونت متوسل می‌شوند.

ثانیاً: “تنبیه بدنی” در این‌جا ـ همان‌طور که در کتب فقهی نیز آمده است ­ـ باید ملایم و خفیف باشد، به طوری که موجب شکستگی، مجروح شدن و کبودی بدن نگردد.

ثالثاً: روان‌کاوان، امروزه معتقدند که جمعی از زنان دارای حالتی به نام مازوئیسم(آزار طلبی) هستند و اگر این حالت در آنها تشدید شود، تنها راه آرامش آنان تنبیه مختصر بدنی است. بنابراین، این بخش آیه ممکن است ناظر به چنین افرادی باشد که تنبیه مختصر بدنی در مورد آنان جنب آرام‌بخش دارد و خود یک‌نوع درمان روانی است و اسلام خواست با تجویز داروی پند و اندرز و قهر و تنبیه بدنی خفیف، این بیماران را درمان کند، نه این‌که با حکم به جدایی، موجب شدت بیماری آنها و محرومیت فرزندان از نعمت گرمی و صفای خانواده و به هم خوردن نهاد اصلی جامع یعنی کانون خانواد