پاورپوینت کامل علاقه به تحصیل دروس حوزوی داشتم ولی چون برایم روشن نبود که برای چه می خواهم به حوزه بروم و هدفم چیست به حوزه نرفتم حالا من چه کار کنم؟ آیا تصمیم بنده در مورد نرفتن به حوزه درست بود؟ ۳۴ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل علاقه به تحصیل دروس حوزوی داشتم ولی چون برایم روشن نبود که برای چه می خواهم به حوزه بروم و هدفم چیست به حوزه نرفتم حالا من چه کار کنم؟ آیا تصمیم بنده در مورد نرفتن به حوزه درست بود؟ ۳۴ اسلاید در PowerPoint دارای ۳۴ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل علاقه به تحصیل دروس حوزوی داشتم ولی چون برایم روشن نبود که برای چه می خواهم به حوزه بروم و هدفم چیست به حوزه نرفتم حالا من چه کار کنم؟ آیا تصمیم بنده در مورد نرفتن به حوزه درست بود؟ ۳۴ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل علاقه به تحصیل دروس حوزوی داشتم ولی چون برایم روشن نبود که برای چه می خواهم به حوزه بروم و هدفم چیست به حوزه نرفتم حالا من چه کار کنم؟ آیا تصمیم بنده در مورد نرفتن به حوزه درست بود؟ ۳۴ اسلاید در PowerPoint :

پاسخ اجمالی

هر چند ورود به حوزه با انگیزه هایی که بیان نمودید، بسیار ارزشمند است، اما اگر با سنجیدن شرایط، در مسیر دیگری که مورد نیاز جامعه است قدم گذاشتید، نه تنها مرتکب گناهی نشدید، بلکه می توانید به ترقیات معنوی نیز دست یابید.

پاسخ تفصیلی

در پاسخ به سؤالتان ، ابتدا مختصری در مورد تحصیل معارف اسلامی به عرض رسانده و سپس به بخش های مختلف پرسشتان خواهیم پرداخت:

می دانیم در زمان رسول اکرم(ص) و ائمه گرامی (ع) این گونه نبوده است که اشخاص، تمام اشتغالات و مهارت های خود را کنار گذاشته و تنها به فراگیری علوم دینی بپردازند، بلکه حتی در میان یاران مخصوص امامان و راویان معتبر حدیث، افرادی را با شغل های مختلف مشاهده می نماییم

[۱]

. این افراد هم زمان با فعالیت در امور روزمره، به پژوهش در امور دینی نیز می پرداختند.

با چنین تحلیلی، تمام افراد با ایمان باید به دنبال کسب معارف اسلامی باشند و این مسئله به افرادی که به صورت تمام وقت در حوزه های علمیه تحصیل می نمایند منحصر نخواهد بود. بنابر این هر چند اکنون به دلیل تخصصی شدن علوم و گسترش دامنه آنها، لازم است همانند دانشگاه هایی که در زمینه دانش های گوناگون به پژوهش و تحقیق می پردازند، حوزه هایی نیز به فعالیت پرداخته، تا با جذب افراد علاقمند و متدین، آنان را در روش های استفاده از منابع دینی به تخصص لازم برسانند، اما تشکیل چنین حوزه هایی نمی تواند موجب آن گردد تا دیگران لزومی به فراگیری معارف اسلامی در خود احساس ننمایند ، بلکه واجب و لازم است که هر انسان متدینی با در نظر داشتن استعداد و ظرفیت خود در این مسیر قدم بردارد، چون آیات و روایات بسیاری که تشویق به آموختن دانش دینداری می نماید، شامل همه مخاطبان شده و همه مؤمنان را به نوعی طلبه بودن دعوت می نماید

[۲]

، همان گونه که در اولین مسئله رساله عملیه حضرت امام(ره) و سایر مراجع نیز خاطر نشان گردیده است: “مسلمان باید به اصول دین یقین داشته باشد” و این امر، جز با تحقیق و مطالعه در زمینه دانش های دینی امکان پذیر نیست .

در مورد انتقادات جناب عالی نسبت به حوزه باید گفت که مطمئنا حوزه، خود را جامع و کامل و دور از هر انتقادی نمی داند، بلکه چه بسا افرادی که در رده های عالی حوزه هستند، به دلیل شناخت بهتر از نقاط قوت و ضعف آن، انتقاداتی بیش از شما نسبت به برخی مسائل حوزه داشته باشند، همان گونه که به احتمال بسیار زیاد، شما و اساتید محترمتان نسبت به دانشگاهی که در آن مشغول به تحصیل هستید نیز انتقاداتی داشته و خواستار برطرف شدن آن هستید و کلیه نظام های ایجاد شده توسط بشر غیر معصوم، بدون نقص و خالی از انتقاد نیست، اما این نکته نیز بدیهی است که تنها منتقد بودن به یک سیستم، نمی تواند دلیلی برای وارد نشدن به آن و شانه خالی کردن از مسئولیت باشد .

این تحلیلتان را که حوزه مطمئن ترین مکان برای دریافت اندیشه های اسلامی است، صحیح می دانیم چون هم اساس پایه گذاری حوزه ها و هم انگیزه بیشتر اشخاصی که وارد حوزه می شوند، تحقیق در مورد اسلام و دین است و طبیعتا در این محیط، بهتر می توان به آنچه اسلام در صدد بیان آن است دست یافت، اما باید این نکته را نیز در نظر داشته باشید که اشخاص ، بعد از ورود به حوزه نیز باید همان انگیزه های اولیه را حفظ و تقویت نموده و علاوه بر آن چه به طور سیستماتیک می آموزند، از طرفی به پژوهش ها و فعالیت های فوق برنامه پرداخته و از طرفی در تهذیب نفس خود بکوشند که این راز موفقیت افراد برجسته ای از حوزویان است که تبدیل به اسوه ای گردیده و دیگران با مشاهده آنان به ورود در این راه تشویق می گردند .

برای آگاه شدن در مورد این که چگونه به تحصیل پاره وقت در حوزه بپردازید و این که شیوه تحصیل در آن چگونه است و آیا با شرایطتان سازگاری دارد، به
پاسخ پرسش ۱۷۱۲ همین سایت
مراجعه نمایید .

اما در مورد این که تصمیم شما مبنی بر انصراف از ورود به حوزه، صحیح بوده یا خیر؟ باید گفت که پاسخ به این سؤال، بستگی به شناخت دقیق اوضاع و احوال پیرامون شما دارد و بر اساس آیات قرآن که هر انسان را در مورد نوع تصمیماتی که می گیرد ، بیناتر از دیگران دانسته است

[۳]

، تنها خودتان می توانید با ارزیابی دقیق از شرایط، پاسخگوی اصلی پرسشتان باشید و اصولا مبنا و معیاری کلی وجود ندارد که بتوان بر اساس آن در مورد صحت تصمیم افراد در ورود به حوزه و یا انصراف از آن قضاوت نمود، اما برخی نکات در این زمینه را خدمتتان عرضه می داریم:

۱ – بر اساس روایات صادره از امامان معصوم(ع)، اشتغال به هر کاری که مورد نیاز مردم است، امری پسندیده و مطلوب است و از امیرالمؤمنین(ع) نقل است که خداوند مؤمنانی که حرفه ای داشته و در آن امینند را دوست دارد

[۴]

.

۲ – ورود به حوزه به طور معمول با دو انگیزه انجام می گیرد :

اول: اینکه فرد با ورود به حوزه ، به خودسازی و بالا بردن دانش شخصی خود بپردازد، و دیگر: آن که با کمک آن چه آموخته است، به  آموزش و پرورش سایر انسان ها مشغول شود .

با توضیحاتی که ارائه شد، طلب دانش با انگیزه اول باید در تمام مؤمنان وجود داشته باشد، اما آموختن دانش با انگیزه دوم تنها تا زمانی لازم است که جامعه به آن نیازمند بوده و با پذیرش این مسئولیت توسط برخی افراد داوطلب، ضرورت آن از سایرین برداشته می شود.

بر این اساس هر چند که بر همگان واجب است دانش های اولیه دینی را فراگیرند و در حد امکانات و معلومات خود