پاورپوینت کامل با توجه به این‌که خوردن ذبیحه اهل کتاب حرام است، چرا پیامبر اسلام(ص) ذبیحه یهودیه را قبول کرد؟ ۲۴ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل با توجه به این‌که خوردن ذبیحه اهل کتاب حرام است، چرا پیامبر اسلام(ص) ذبیحه یهودیه را قبول کرد؟ ۲۴ اسلاید در PowerPoint دارای ۲۴ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل با توجه به این‌که خوردن ذبیحه اهل کتاب حرام است، چرا پیامبر اسلام(ص) ذبیحه یهودیه را قبول کرد؟ ۲۴ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل با توجه به این‌که خوردن ذبیحه اهل کتاب حرام است، چرا پیامبر اسلام(ص) ذبیحه یهودیه را قبول کرد؟ ۲۴ اسلاید در PowerPoint :

پاسخ اجمالی

درباره آوردن غذای مسموم برای پیامبر گرامی اسلام(ص) و مسموم شدن ایشان و به شهادت رسیدنشان از طریق سم، روایات مختلف و متعددی هم در منابع شیعه و هم اهل سنت وجود دارد. کثرت این روایات به حدی است که نمی‌توان منکر شهادت پیامبر بر اثر مسمومیت شد. البته بین این روایات در برخی از موضوعات – مانند محل وقوع این حادثه و نیز شخصی که غذا آورده – اختلاف وجود دارد که می‌تواند بیان‌گر این مطلب باشد که جریان ترور پیامبر چندین مرتبه اتفاق افتاده است. برخی گفته‌اند در خیبر و گروهی نیز می‌گویند در مدینه انجام شده است.[۱] برخی از این روایات مانند روایتی که از امام رضا(ع) ذکر شده،[۲] سندشان صحیح و معتبر است. به هر حال، برای آگاهی بیشتر نمایه‌های «شهادت یا رحلت پیامبر اسلام(ص)»، سؤال ۴۰۷۳ و «شهادت یا رحلت پیامبر اکرم (ص) در سوره آل عمران»، سؤال ۱۸۴۰۸ مراجعه کنید.
اما مسئله خوردن غذای غیر مسلمان، خصوصاً ذبیحه آنها، نیاز به توضیحاتی دارد که ذکر می‌شود:
۱. طبق آیه‌ای از قرآن کریم، خداوند خوردن غذای اهل کتاب را برای مسلمانان حلال کرده است: «امروز چیزهاى پاکیزه براى شما حلال شده، و طعام کسانى که اهل کتابند براى شما حلال، و طعام شما براى آنان حلال است…».[۳] هر چند که بیشتر مفسّران و فقهای شیعه خوردن ذبیحه آنان را استثنا کرده و آن‌را حرام می‌دانند،[۴]، چرا که منظور از آیه غیر از گوشت‌هایى است که ذبیحه اهل کتاب باشد، ولی تعدادی از علمای شیعه[۵] و نیز بیشتر مفسران و علمای اهل سنت[۶]، قائل به حلال بودن گوشت حیوانی هستند که توسط اهل کتاب ذبح شده باشد؛ مشروط به این که هنگام ذبح، نام خدا را گفته باشند.
۲. با این‌که در برخی از روایات، ذکر شده که خود آن زن، حیوان را ذبح کرده بود،[۷] ولی در بیشتر نقل‌ها، به این مطلب اشاره‌ای نشده[۸] خصوصاً در روایت معتبر در «قُرب الإسناد». لذا این احتمال وجود خواهد داشت که شاید این گوسفند توسط یک مسلمان ذبح شده باشد.
۳. در برخی از نقل‌ها اشاره شده، زنی که برای پیامبر(ص) غذا آورد، در ظاهر مسلمان شده بود. در این صورت اشکال به طور کلی رفع می‌شود.[۹]
۴. این احتمال نیز وجود دارد که گوسفند توسط زن یهودی مسموم شده، ولی آوردن این غذا به نزد پیامبر، توسط یکی از اصحاب پیامبر[۱۰] یا یکی از نزدیکان ایشان، صورت گرفته باشد و بنا بر مصالحی این بخش داستان، از نقل‌ها حذف شده باشد.[۱۱]

[۱]. ر.ک: عاملی، سید جعفر مرتضی، الصحیح من سیره النبی الأعظم، ج ۳۳، ص ۱۷۹، دار الحدیث، قم.

[۲]. حمیری، عبدالله بن جعفر، قرب الإسناد، ص ۳۲۶، مؤسسه آل البیت(ع)، قم، چاپ اول، ۱۴۱۳ق.

[۳]. مائده، ۵: «الْیَوْمَ أُحِلَّ لَکُمُ الطَّیِّباتُ وَ طَعامُ الَّذینَ أُوتُوا الْکِتابَ حِلٌّ لَکُمْ وَ طَعامُکُمْ حِلٌّ لَهُم‏…».

[۴]. امام خمینی، سید روح الله، تحریر الوسیله، ج ۲، ص ۱۴۶، مؤسسه مطبوعات دارالعلم، قم، چاپ اول؛ گلپایگانی، لطف الله صافی، هدایه العباد، ج ۲، ص ۲۸۲، دارالقرآن الکریم، قم، چاپ اول، ۱۴۱۶ق؛ سیستانی، سید علی حسینی، منهاج الصالحین، ج ۳، ص ۲۷۶، دفتر آیت الله سیستانی، قم، چاپ پنجم، ۱۴۱۷ق.

[۵]. صدوق، محمد بن علی بن بابویه، المقنع، ث ۴۱۷، مؤسسه امام هادی، قم، چاپ اول، ۱۴۱۵ق؛ صدوق، محمد بن علی بن بابویه، الهدایه فی الاصول و الفروع، ص ۳۱۲-۳۱۳، مؤسسه امام هادی، قم، چاپ اول، ۱۴۱۸ق؛ عمانی، حسن بن علی بن ابی عقیل، مجموعه فتاوی ابن عقیل، بروجردی، عبدالرحیم، قم، چاپ اول.

[۶]. علاء الدین، أبو بکر بن مسعود بن أحمد الکاسانی الحنفی، بدائع الصنائع فی ترتیب الشرائع، ج ۵، ص ۴۵، دارالکتب العلمیه، چاپ دوم، ۱۴۰۶؛ فخرالدین رازى ابو عبدالله محمد بن عمر، مفاتیح الغیب، ج ‏۱۱، ص ۲۹۳، دار احیاء التراث العربى‏، بیروت، چاپ سوم، ۱۴۲۰ق؛ سیوطی، چلال الدین، الدر المنثور، ج ۲، ص ۲۶۱، کتابخانه آیه الله مرعشی نجفی، قم، چاپ ، ۱۴۰۴ق.

[۷]. ذهبى، شمس الدین محمد بن احمد، تاریخ الاسلام و وفیات المشاهیر و الأعلام، محقق: تدمرى، عمر عبد السلام، ج ‏۱، ص ۵۲۳، دار الکتاب العربى، بیروت، چاپ دوم، ۱۴۱۳ق؛