پاورپوینت کامل منظور علامه طباطبایی از این‌که در آیات ۱۴۸ و ۱۴۹ سوره نساء، سبب در جای مسبب قرار گرفته، چیست؟ ۱۲ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل منظور علامه طباطبایی از این‌که در آیات ۱۴۸ و ۱۴۹ سوره نساء، سبب در جای مسبب قرار گرفته، چیست؟ ۱۲ اسلاید در PowerPoint دارای ۱۲ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل منظور علامه طباطبایی از این‌که در آیات ۱۴۸ و ۱۴۹ سوره نساء، سبب در جای مسبب قرار گرفته، چیست؟ ۱۲ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل منظور علامه طباطبایی از این‌که در آیات ۱۴۸ و ۱۴۹ سوره نساء، سبب در جای مسبب قرار گرفته، چیست؟ ۱۲ اسلاید در PowerPoint :

پاسخ اجمالی

خداوند در آیه ۱۴۸ سوره نساء می‌فرماید: «خدا دوست نمی‌دارد که کسى با گفتار زشت به عیب خلق صدا بلند کند، مگر آن‌که ظلمى به او رسیده باشد که خدا شنوا و به اقوال و احوال بندگان دانا است».[۱]
سپس در آیه ۱۴۹ می‌فرماید: «اگر در باره خلق به آشکار یا پنهان نیکى کنید یا از بدى دیگران بگذرید که خدا همیشه از بدی‌ها در می‌گذرد با آن‌که در انتقام بدان توانا است».[۲]
علامه طباطبایی بیان می‌کند که آیه دوم بى‌ارتباط با آیه قبل نیست؛ زیرا مفاد آیه اول این است که اگر کسی به شما ظلم و ستمی کرده مجاز هستید که با صدای بلند زشتی عمل او را بر ملا کنید؛ اما آیه دوم به صورت کلی دستور به عفو و بخشش داده که اگر این عمل را انجام ندهید و عفو کنید بهتر است. البته آیه دوم به صراحت چنین نفرموده است، ولی از آن‌جا که مفاد آیه دوم عام و کلی است شامل مورد آیه اول نیز می‌شود.
توضیح این‌که مفاد آیه دوم گسترده‌تر از آیه اول است و شامل مورد آیه قبل و غیر آن می‌شود؛ چون بخش اول آن، شامل سخنان خوبى است که آدمى در مقام تشکر از ولى نعمتى می‌گوید و آخر آن شامل عفو از بدى و ظلمى که به وى شده می‌‏شود و حاصل کلام این‌که یکى از مصادیق آیه دوم، مصداق آیه قبل است.
در مورد بخش پایانی آیه دوم: «فَإِنَّ اللهَ کانَ عَفُوًّا قَدِیراً»، این مسئله مطرح است که ارتباط این بخش با بخش‌های قبلی آیه چگونه است؟ و مفاد این بخش چیست؟
برای پاسخ این پرسش باید در نظر داشت از نظر قواعد عربی آیه به صورت جمله شرطیه بیان شده است که جمله «فان الله …» جزا و جواب شرط یعنی «ان تبدوا …» است. اما از آن‌جا که شرط دارای سه جزء و سه لنگه است(یکى اظهار خیر و دوم اخفاى آن و سوم عفو از سوء و بدی) حال دو بحث مطرح است؛ یکی این‌که آیا جزا «فان الله …» جزای هر سه لنگه است، یا فقط جزا و جواب لنگه سومی (عفو از سوء و بدی ) است. دیگر این‌که آیا همان‌گونه که در ظاهر «فان الله…» به عنوان جزا بیان شده است، آیا در حقیقت نیز همو