پاورپوینت کامل با آن‌که حضرت داود(ع) از روش قضاوت خود پشیمان شده و از خدا طلب آمرزش نمود، پس چرا گفته می‌شود که قضاوت در عصر ظهور، مثل قضاوت حضرت داوود(ع) و بدون نیاز به شاهد و بینه خواهد بود؟! ۳۸ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل با آن‌که حضرت داود(ع) از روش قضاوت خود پشیمان شده و از خدا طلب آمرزش نمود، پس چرا گفته می‌شود که قضاوت در عصر ظهور، مثل قضاوت حضرت داوود(ع) و بدون نیاز به شاهد و بینه خواهد بود؟! ۳۸ اسلاید در PowerPoint دارای ۳۸ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل با آن‌که حضرت داود(ع) از روش قضاوت خود پشیمان شده و از خدا طلب آمرزش نمود، پس چرا گفته می‌شود که قضاوت در عصر ظهور، مثل قضاوت حضرت داوود(ع) و بدون نیاز به شاهد و بینه خواهد بود؟! ۳۸ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل با آن‌که حضرت داود(ع) از روش قضاوت خود پشیمان شده و از خدا طلب آمرزش نمود، پس چرا گفته می‌شود که قضاوت در عصر ظهور، مثل قضاوت حضرت داوود(ع) و بدون نیاز به شاهد و بینه خواهد بود؟! ۳۸ اسلاید در PowerPoint :

پاسخ اجمالی

طلب آمرزش حضرت داود(ع) به این دلیل نبود که بدون مراجعه به شاهد و بینه برای ماجرایی که واقعیتش را می‌دانست حکم صادر کرده بود و اساساً از ساحت پیامبران به دور است که قضاوتی بر خلاف واقع بنمایند. بیشتر مفسران در داستان قضاوت حضرت داوود(ع) بر این باورند؛ آن دو نفری برای طرح شکایت نزد او آمدند از فرشتگانی بودند که برای امتحان از جانب خدا نازل شده بودند. آنجا بود که داوود پیش از شنیدن گفتار طرف مقابل اقدام به صدور حکم نمود، اما سپس – و با آنکه حکم عادلانه‌ای کرده بود – در فکر فرو رفت که در دادرسی مناسب، سزاوار بود که وی در بیان حکم عجله نمی‌کرد، بلکه بعد از شنیدن سخنان طرف مقابل، حکمش را صادر می‌کرد و به همین دلیل از کارش سخت پشیمان شد، و از درگاه پروردگارش طلب آمرزش نمود، و مورد بخشش قرار گرفت.
اما برخی معتقدند که این واقعه، چیزى بیش از یک تمثل؛ نظیر رؤیا نبود؛ لذا سخن داوود(ع) – بر فرض که حکم رسمى و قطعى او نیز بوده باشد – در حقیقت حکمى است در ظرف تمثل. هم‌چنان‌که اگر این صحنه را در خواب دیده بود، و در آن عالم حکمى بر خلاف کرده بود، گناه شمرده نمی‌‏شد، و حکم در عالم تمثل گناه و خلاف نیست؛ چون عالم تمثل مانند خواب، عالم تکلیف نیست، بلکه تکلیف ظرفش تنها در عالم مشهود و بیدارى است، که عالم ماده است. و در عالم مشهود و واقع، نه کسى به داوود(ع) مراجعه کرد؛ نه میشى در کار بود و نه میش‌هایى، پس خطاى داوود(ع) خطاى در عالم تمثل بود که در آن‌جا تکلیف نیست. و استغفار و توبه آن عالم هم، مانند خطاى در آن عالم و در خور آن است، مانند استغفار و توبه آدم(ع) از آنچه که از او سر زده بود.

پاسخ تفصیلی

۱. حضرت داوود(ع) یکى از پیامبران بزرگ بنى اسرائیل بود که حکومتى گسترده داشت، و در آیات متعددى از قرآن کریم مقام والاى او ستوده شده است: «وَ إِنَّ لَهُ عِنْدَنا لَزُلْفى‏ وَ حُسْنَ مَآب»؛[۱] و او نزد ما داراى مقامى والا و سرانجامى نیکو است.
قرآن کریم پس از اشاره‌های پیرامون کارشکنی‌هاى مشرکان و بت‌‏پرستان، و نسبت‌‌هاى نارواى آنان به پیامبر اسلام(ص)، براى دلدارى پیامبر(ص) و مؤمنان اندک آن روز، داستان داوود(ع) را مطرح می‌کند -داوودى که خداوند آن همه قدرت به او داد، و حتى کوه‌‏ها و پرندگان را مسخر او ساخت- تا نشان دهد که اگر لطف او شامل حال کسى باشد، کارى از انبوه دشمنان ساخته نیست: «اصْبِرْ عَلى‏ ما یَقُولُونَ وَ اذْکُرْ عَبْدَنا داوُدَ ذَا الْأَیْدِ إِنَّهُ أَوَّابٌ»؛[۲] در برابر آنچه آنها می‌گویند شکیبا باش، و به خاطر بیاور بنده ما داوود را که صاحب قدرت و بسیار توبه ‏کار بود.
این جمله را خداوند به پیامبرش می‌گوید تا تسلای خاطرى براى او باشد که این دشواری‌ها و آزمون‌ها منحصر به او نیست.
۲. پس از آن‌که خداوند، حکمت و فصل الخطاب را در اختیار داوود(ع) قرار داد، برای آزمایش‌ ایشان صحنه‌ای را ترتیب دادند؛ به این‌صورت که روزی او در محراب مشغول مناجات بود که دو نفر به صورت ناگهانی از دیوار محل عبادتش بر او وارد شدند. او از ورود ناگهانی آنان وحشت زده شد! آنان چون هراس داوود(ع) را دیدند، برای این‌که ترس او را برطرف کنند، گفتند: نترس، ما دو نفر هستیم که یکى از ما بر دیگرى ستم کرده، اکنون میان ما بحق داورى کن و ستم روا مدار و ما را به راه راست هدایت کن: «فَاحْکُمْ بَیْنَنا بِالْحَقِّ وَ لا تُشْطِطْ …».[۳]
کلمه “شطط” به معناى جور است و معناى جمله این است که: اى داوود بین ما حکمى کن که به حق باشد، و در حکم کردنت جور مکن، و ما را به راه وسط و طریق عدل راه بنما.
سپس یکى از آن‌دو گفت: «إِنَّ هذا أَخِی»؛ این برادرم است! [۴] او نود و نه میش و من تنها یک میش دارم. اما او از من می‌خواهد که همان یک میش را نیز به او بدهم!
در این‌جا داوود پیش از شنیدن گفتار طرف مقابل، رو به شاکى کرد و گفت: مسلماً او با چنین درخواستی بر تو ستم روا داشته، و این تازگى ندارد، و بسیارى از افرادى که با هم سرو کار دارند نسبت به یکدیگر ظلم و ستم می‌کنند، مگر آنانی که ایمان آورده‌‏اند و عمل صالح دارند و تعدادشان نیز کم است: «…إِلَّا الَّذِینَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ وَ قَلِیلٌ ما هُمْ».[۵]
۳. بر اساس آیات قرآن به نظر می‌‏رسد که طرفین با شنیدن این سخن قانع شده و بدون هیچ اعتراضی مجلس داوود را ترک گفتند. اما حضرتشان در فکر فرو رفت. ایشان می‌دانست که قضاوت عادلانه‌‏اى کرده؛ زیرا اگر طرف دعوا ادعاى شاکى را قبول نداشت حتماً اعتراض می‌کرد، و سکوت او بهترین دلیل بر این بود که مسئله همان است که شاکى مطرح کرده، ولى با این‌حال آداب مجلس قضا ایجاب می‌کرد که داوود در گفتارش عجله نمی‌کرد، بلکه سخن طرف مقابل را نیز شنیده و سپس نتیجه داورى خود را اعلام می‌کرد؛ لذا از این کار خود سخت پشیمان شد، و از درگاه پروردگارش طلب آمرزش نمود و به سجده افتاد و توبه کرد: «فَاسْتَغْفَرَ رَبَّهُ وَ خَرَّ راکِعاً وَ أَنابَ».[۶] و خداوند او را مشمول لطف خود قرار داد و لغزش او را در این ترک اولى بخشید: «فَغَفَرْنا لَهُ ذلِکَ».[۷]، [۸]
۴. این واقعه بیانگر آن است که حتی اگر پیامبران(ع) هنگام قضاوت، علم به واقعیت هم داشته باشند، اما نباید یکی از طرفین را از حق سخن گفتن و دفاع کردن محروم کنند. البته این یک ترک اولی بود که از حضرت داوود سر زده، نه یک فعل حرام؛ چرا که آیه «وَ إِنَّ لَهُ عِنْدَنا لَزُلْفى‏ وَ حُسْنَ مَآبٍ»، نیز عقیده امامیه را تأیید می‌نماید که عمل داوود را حمل بر ترک اولى نموده‌‏اند، نه گناه و معصیت؛ زیرا این آیه در مقام عظمت و بلندى مقام داوود بر آمده، و اگر وی مرتکب کار حرامى شده بود، در این‌جا هرگز ذکر چنین مقامى مناسب نبود.
۵. بسیاری از مفسران در این داستان – با استفاده از روایات – بر این باورند که این دو نفری که برای طرح شکایت در ظاهر و برای آزمایش و امتحان در واقع بر حضرت داوود(ع) وارد شدند، از فرشتگان بودند.[۹]