پاورپوینت کامل اصطلاح «وجود منبسط» در فلسفه به چه معنا است؟ اولین بار توسط چه کسی مطرح شد؟ و آیا ریشه در قرآن و سنت دارد؟ ۲۳ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل اصطلاح «وجود منبسط» در فلسفه به چه معنا است؟ اولین بار توسط چه کسی مطرح شد؟ و آیا ریشه در قرآن و سنت دارد؟ ۲۳ اسلاید در PowerPoint دارای ۲۳ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل اصطلاح «وجود منبسط» در فلسفه به چه معنا است؟ اولین بار توسط چه کسی مطرح شد؟ و آیا ریشه در قرآن و سنت دارد؟ ۲۳ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل اصطلاح «وجود منبسط» در فلسفه به چه معنا است؟ اولین بار توسط چه کسی مطرح شد؟ و آیا ریشه در قرآن و سنت دارد؟ ۲۳ اسلاید در PowerPoint :

پاسخ اجمالی

«وجود منبسط»، اصطلاحی عرفانی- فلسفی است و به معنای وجود عامّ گسترده می‌باشد. از نگاه فلسفی، «وجود» در یک مرتبه از تحقق عینی(نه ذهنیِ) خود، دارای عموم سِعی است؛ به این معنا که در عین تحصّل و تشخّص و وحدت و…، حقیقتی منبسط و فراگیر در میان ماهیات(یا همان ممکنات موجود در خارج) است که دارای حدّی معیّن(در قبال سایر ممکنات) نیست؛ بلکه شامل همه آنها است. بر این اساس، «وجود منبسط» فی حدّ نفسه، متعیّن به تمامی تعیّنات وجودی متحصّل در خارج است؛ به گونه‌ای که باید حقایق خارجی را منبعث از ذات آن و طوری از اطوار آن به شمار آورد. به همین جهت نیز ملاصدرا از آن به «اصل العالَم» و «حقیقه الحقائق» یاد می‌کند، و آن‌را در عین واحد، گسترده دانسته و متعدد به تعدد موجودات خارجی می‌داند.
این موضوع را می‌توان از آیات و روایاتی نیز برداشت کرد.

پاسخ تفصیلی

«وجود منبسط»، اصطلاحی عرفانی- فلسفی است و به معنای وجود عامّ گسترده می‌باشد.[۱] در باب این‌که این نظریه، نخستین بار توسط چه کسی مطرح شده است، سخن فراوان است. برخی معتقدند با وجود آن‌که ابن عربی از پیشگامان مکتب وحدت شخصی وجود است، ولی بنیان‌گذار آن محسوب نمی‌شود و این بحث پیش از وی مطرح بوده است.[۲]
برای تبیین «وجود منبسط» لازم است ابتدا نگاهی به «وجود» و «ماهیت» و نیز رابطه آنها در دو نظام «تشکیک وجود» و «وحدت شخصی وجود» بیندازیم و با مقایسه روابط اشیاء در این دو دستگاه، حقیقت «وجود منبسط» را تبیین نماییم.
صفات و ویژگی‌های ذاتی ماهیّات و اعیان ثابته، به لحاظ ذهن، مقدّم بر وجودات خاصه آنها است و به حسب واقع و خارج، وجودات خاصه، مقدّم بر ماهیات و اوصاف ذاتی آنها می‏باشد؛ زیرا بر مبنای «تشکیک در وجود» آنچه در خارج، از مبدء هستی افاضه می‏شود و جعل به آن تعلّق می‏گیرد، «وجودات خاصه» است. و بر مبنای «وحدت شخصی وجود»، وجه و نور هستی است و ماهیت در پرتو وجود یا در ظلّ نور وجود، موجود می‏شود، یا ظهور و بروز می‏یابد. «کثرت ماهوی» کثرت تباینی است، و در نتیجه اختلاف و کثرت عرضی وجودها به آن بازگشت می‏کند. «کثرت طولی» کثرتی است که اختلاف در آن به عامل وحدت باز می‏گردد، و این نوع از کثرت بر مبنای حکمت متعالیه به مراتب تشکیکی وجود و بنابر وحدت شخصی وجود، به مراتب تشکیکی ظهور است. براساس تشکیک در وجود، هستی با وحدتِ حقیقتِ ذاتیِ خود، در هر یک از ماهیات به حسب همان ماهیت موجود می‏شود و بر مبنای وحدت شخصی وجود، «فیض منبسط» که لابشرط قسمی است، این ویژگی را دارد. به عنوان مثال. نور خورشید یک چیز است، اما هنگامی که در شیشه‏های رنگیِ مختلف می‏تابد، در هر شیشه به رنگ آن شیشه درمی‏آید و به گونه‌ای متفاوت جلوه می‌کند. پس در واقع حقیقتی که قرار است جلوه‌های گوناگونی پیدا کند و در عین حال، خارج از جلوه‌های خویش نباشد، همان «وجود منبسط»، یا «فیض منبسطِ لابشرط» است. به طور کلی، هر چیزی که ذات آن برهنه از اوصاف مختلفِ تقییدی بوده و در نهایت لطافت باشد؛ یعنی نداشتن اوصاف تقییدی به جهت بساطت آن است، نه از ناحیه ضعف و فقدان. ظهور و تعین آن چیز در حقیقتِ هر امرِ متعین حضور دارد و این حضور در هر مورد به حسب قابلیتی است که آن موردِ متعین و آن مرتبه، دارا است و هر مرتبه و امر مقیدی مقتضی آن ظهور و تعین می‏باشد.
پس عامل تأمین‏کننده وحدت در کثرت‌های طولی، که بر مبنای عرفانی همان «فیض منبسط» است، حقیقتی است که تنزیهات، بازگشت به آن می‏نماید و در فلسفه از آن به «وجود عامّ منبسط» یاد می‌شود. ویژگی چنین وجودی آن است که تمامی صفات خاصی که به موجودات و مظاهر متعین خارجی نسبت داده می‏شود، از جهت وجود یا کمال وجودی به آن وجود عام منبسط استناد می‏یابد؛ اما از