پاورپوینت کامل در آیات پایانی سوره جمعه توصیه شده است که بعد از نماز،‌ در زمین پخش شوید! آیا مراد از آن، حرکت به سمت تجارت است؟ پس چرا در آیه‌ی بعدی فرمود: اگر به دنبال لهو و تجارت نروید بهتر است؟! ۳۵ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل در آیات پایانی سوره جمعه توصیه شده است که بعد از نماز،‌ در زمین پخش شوید! آیا مراد از آن، حرکت به سمت تجارت است؟ پس چرا در آیه‌ی بعدی فرمود: اگر به دنبال لهو و تجارت نروید بهتر است؟! ۳۵ اسلاید در PowerPoint دارای ۳۵ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل در آیات پایانی سوره جمعه توصیه شده است که بعد از نماز،‌ در زمین پخش شوید! آیا مراد از آن، حرکت به سمت تجارت است؟ پس چرا در آیه‌ی بعدی فرمود: اگر به دنبال لهو و تجارت نروید بهتر است؟! ۳۵ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل در آیات پایانی سوره جمعه توصیه شده است که بعد از نماز،‌ در زمین پخش شوید! آیا مراد از آن، حرکت به سمت تجارت است؟ پس چرا در آیه‌ی بعدی فرمود: اگر به دنبال لهو و تجارت نروید بهتر است؟! ۳۵ اسلاید در PowerPoint :

پاسخ اجمالی

آیات پایانی سوره‌ی مبارکه‌ی جمعه به یکى از مهم‌ترین وظایف اسلامى – که در تقویت پایه‌‏هاى ایمان تأثیر بسزایی دارد، و در واقع هدف اصلى سوره را تشکیل می‌دهد – یعنى نماز جمعه و بعضى از احکام آن می‌پردازد.

در این آیات، نخست همه‌ی مسلمانان را مخاطب قرار داده، و می‌فرماید:

«اى کسانى که ایمان آورده‌‏اید، هنگامى که روز جمعه براى نماز جمعه اذان داده می‌‏شود به سوى ذکر خدا بشتابید و داد و ستدد را رها کنید، اگر بفهمید این براى شما بهتر است».[۱]

بر اساس این آیه، هنگامى که صداى اذان نماز جمعه بلند ‌شود، مردم موظف‌اند کسب و کار را رها کرده، و به سوى نماز که مهم‌ترین یاد خدا است بشتابند و البته ترک خرید و فروش مفهوم وسیعى دارد و شامل هر کاری می‌شود که مزاحم با اقامه نماز باشد.[۲]                     

به بیان دیگر، جمله‌ی «وَ ذَرُوا الْبَیْعَ»، اگرچه تنها امر به ترک خرید و فروش است، اما آنچه از سیاق آیه برمی‌آید، در حقیقت نهى از هر عملى است که انسان را از نماز باز دارد، چه خرید و فروش، و چه هر کار دیگر. و اگر خداوند نهى خود را مخصوص به خرید و فروش کرد، دلیلش آن بود که خرید و فروش، روشن‌‏ترین مصداق اعمالى است که آدمى را از نماز باز می‌دارد.[۳]

گفتنی است؛ در بعضى از روایات در مورد نمازهاى روزانه آمده است: «هنگامى که نماز(نمازهاى یومیه) برپا شود براى شرکت در نماز ندوید، و با آرامش گام بردارید»،[۴] ولى در مورد نماز جمعه، آیه‌ی فوق می‌گوید: فاسعوا(بشتابید) و این دلیل بر اهمیت فوق العاده نماز جمعه است.

منظور از «ذِکْرِ اللَّهِ» در درجه‌ی اوّل «نماز» است، ولى می‌دانیم که خطبه‌‏هاى نماز جمعه هم که آمیخته با ذکر خدا است،[۵] در حقیقت بخشى از نماز جمعه است، بنابر این باید براى شرکت در آن بخش نیز سرعت عمل به خرج داد.

در آیه‌ی بعد می‌‏افزاید: «هنگامى که نماز پایان گیرد شما آزادید در زمین پراکنده شوید و از فضل الهى طلب کنید، و خدا را بسیار یاد نمایید تا رستگار شوید: «فَإِذا قُضِیَتِ الصَّلاهُ فَانْتَشِرُوا فِی الْأَرْضِ وَ ابْتَغُوا مِنْ فَضْلِ اللَّهِ وَ اذْکُرُوا اللَّهَ کَثِیراً لَعَلَّکُمْ تُفْلِحُونَ».[۶]

اگرچه جمله‌ی (فضل خدا را طلب کنید) یا تعبیرات مشابه آن در قرآن کریم شاید غالبا به معناى طلب روزى و کسب و تجارت باشد، ولى روشن است که مفهوم این جمله گسترده است و کسب و کار یکى از مصادیق آن است؛ لذا بعضى آن‌را به معناى عیادت بیمار، زیارت مؤمن، یا تحصیل علم و دانش تفسیر کرده‌‏اند، هر چند منحصر به اینها هم نیست.                        

بدیهی است که امر به «انتشار در زمین» و «طلب روزى» امر وجوبى نیست، بلکه به اصطلاح «امر بعد از حظر» و نهى است، و تنها دلیل بر جواز خواهد بود، ولى بعضى از این تعبیر چنین استفاده کرده‌‏اند که تحصیل روزى بعد از نماز جمعه مطلوبیت و برکت دارد. و در حدیثى آمده است که پیامبر(ص) بعد از نماز جمعه سرى به بازار می‌‏زد.[۷]

در آخرین آیه مورد بحث، خداوند کسانى که پیامبر اکرم(ص) را هنگام نماز جمعه رها کرده و براى خرید از قافله‌ی تازه وارد به بازار شتافتند، شدیدا مورد ملامت قرار داده و می‌‏گوید: «هنگامى که تجارت یا لهوی  را ببینند پراکنده شده و به سوى آن می‌‏شتابند، و تو را رها می‌کنند در حالی که ایستاده‌ای(و خطبه‌ی نماز جمعه را می‌‏خوانى):

«وَ إِذا رَأَوْا تِجارَهً أَوْ لَهْواً انْفَضُّوا إِلَیْها وَ تَرَکُوکَ قائِماً».

خداوند به پیامبرش دستور می‌دهد که به آنها بگو: آنچه نزد خداست بهتر از لهو و تجارت است و خداوند بهترین روزى‌دهندگان است:

«قُلْ ما عِنْدَ اللَّهِ خَیْرٌ مِنَ اللَّهْوِ وَ مِنَ التِّجارَهِ وَ اللَّهُ خَیْرُ الرَّازِقِینَ».

به عبارت دیگر، ثواب و پاداش الهى و برکاتى که از حضور در نماز جمعه و شنیدن اندرزهاى پیامبر(ص) و تربیت معنوى نصیب شما می‌شود قابل مقایسه با هیچ چیز دیگر نیست، و اگر از این می‌ترسید که روزى شما بریده شود اشتباه می‌کنید، خداوند بهترین روزى‌دهندگان است.

تعبیر به لهو، اشاره به طبل و سایر آلات لهوى است که هنگام ورود قافله تازه‌‏‌اى به مدینه می‌‏زدند که هم نوعى اعلام خبر بود و هم وسیله‌‏اى براى سرگرمى و تبلیغ کالا، همان‌گونه که در دنیاى امروز نیز در برخی فروشگاه‌ها نمونه آن دیده می‌‏شود.[۸]

تعبیر به «انفضوا» به معناى پراکنده شدن و انصراف از نماز جماعت، و روى آوردن به کاروان است که در شأن نزول گفته شده، هنگامى که کاروان «دحیه»[۹] وارد مدینه شد(و او هنوز اسلام را اختیار نکرده بود)، با صداى طبل و دیگر آلات لهو مردم را به بازار فراخواند، مردم مدینه حتى مسلمانانى که در مسجد مشغول شنیدن خطبه‌ی پیامبر(ص) بودند، به سوى او شتافتند، و تنها سیزده نفر، و به روایتى کمتر، در مسجد باقى ماندند.

ضمیر در «الیها» به تجارت بازمی‌‏گردد، یعنى به سوى مال التجاره شتافتند، این برای آن است که لهو، هدف اصلى آنها نبود، بلکه لهو تنها مقدمه‌‏اى بود براى اعلام ورود کاروان و یا سرگرمى و تبلیغ کالا در کنار آن.

تعبیر به «قائما» نشان می‌‏دهد که پیامبر(ص) ایستاده، خطبه‌ می‌‏خواند، چنان‌که در حدیثى از جابر بن سمره نقل شده است: «هرگز پیامبر(ص) را در حال خطبه نشسته ندیدم و هر کس بگوید حضرتشان نشسته خطبه می‌‏خواند، تکذیبش کنید».[۱۰]

همچنین نقل شده است: از عبد اللَّه بن مسعود پرسیدند: آیا پیامبر(ص) ایستاده خطبه می‌‏خواند”؟ گفت: مگر نشنیده‌‏اى که خداوند می‌فرماید: «وَ تَرَکُوکَ قائِماً»، تو را در حالی‌که ایستاده بودى رها کردند.[۱۱] و در تفاسیر آمده است اولین کسى که نشسته، خطبه‌ی ن