پاورپوینت کامل تفاوت‌های معنویت در اسلام و مسیحیت؟ ۶۹ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل تفاوت‌های معنویت در اسلام و مسیحیت؟ ۶۹ اسلاید در PowerPoint دارای ۶۹ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل تفاوت‌های معنویت در اسلام و مسیحیت؟ ۶۹ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل تفاوت‌های معنویت در اسلام و مسیحیت؟ ۶۹ اسلاید در PowerPoint :

پاسخ اجمالی

ارزش و اعتبار معنویت در هر دین، نسبتی مستقیم با ارزش و اعتبار آن دین دارد. منابع دینی مسیحیت دارای آموزه‌های خلاف عقل است، به طوری که حتی مسیحیان نیز به آن اعتراف دارند. معنویتی که بخواهد از چنین منابعی نشأت بگیرد دارای انحرافات بسیاری می‌شود. این فرق اساسی بین معنویت در مسیحیت و اسلام است؛ یعنی معنویت به معنای سنتی آن، با توجه به ارزش منابع مسیحیت قابل قبول نیست و احیاناً مخالف عقل است و نمی‌تواند طالب کمال را به سرمنزل مقصود برساند. از طرفی معنویت امروز غرب حتی از این نوع اتصال ضعیف به وحی محروم است.

 امّا معنویت در اسلام برگرفته از آموزه‌های وحیانی اسلام است. در فرهنگ اسلامى این‌‌گونه نیست که بگویند یک بخشى از زندگی‌‌تان مادى است و یک بخشى از آن معنوى، بلکه هم ابعاد زندگى از ازدواج و کار و درس خواندن، حتى تفریح رفتن و خوابیدن، اگر به آن معناى اصلى زندگى که انبیاء آورده‌اند گره بخورد همه می‌تواند معنویت باشد.

پاسخ تفصیلی

«معنویت»؛ مصدر جعلی و به معنای «معنوی» بودن است. معنوی نیز در لغت‌نام دهخدا چنین معنا شده است: حقیقی، راست، اصلی، ذاتی، مطلق، باطنی و روحانی. معنایی که فقط به وسیل قلب شناخته می‌شود و زبان را در آن بهره‌ای نیست.[۱] گاهی گفته می‌شود: اصطلاح معنویت از ریشه‌ی معنا دریافت شده است که یک مفهومی متافیزیکی در برابر حسی بیرونی است که اشاره به حقیقتی از وجودی ذهنی در برابر حقیقت بیرونی آن دارد. بر اساس این زبان‌شناسی ساده که از تعابیر اتیمولوژیکی اسلامی به معنویت اخذ شده، می‌توان معنویت را به روح منتسب دانست که در برداشت سنتی نیز از آن به عنوان حقیقت درونی یاد می‌شود. البته باید توجه داشت که این تعریف بر اساس تفاوت اصلی بین معنویت و روحانیت است، و ریشه‌ی اصلی آن در اصل از این مسئله است که حقیقت، چند لایه بوده و دارای دو جنبه بیرونی و درونی است که جنبه‌ی دوم (بعد روحانی) دارای مراتب متعددی است تا این‌که در نهایت به حقیقت واقعی دست می‌یابد.[۲]

به هر حال از آن‌جا که واژ معنویت در زمینه‌های گوناگونی به کار می‌رود، تعریف آن مشکل است. معنویت در مسیحیت واژه‌ای جا افتاده؛ برای نظریه و تحقق زندگی در روح القدس، یا تحقق مرید و شاگردی است. به نظر می‌رسد امروزه، استفاده از واژ معنویت دو مطلب را به ذهن متبادر می‌کند: از یک طرف به روحانیت و تقدس اشاره دارد، و از طرف دیگر به معنادهی به ویژه به معنای زندگی.[۳]

روشن است چنین معنویتی، حقیقت و واقعیتی مستقل از باور و اعتقاد انسان نسبت به جهان هستی ندارد؛ از این‌رو مقایسه‌ی معنویت مسیحی و اسلامی در گرو شناخت و مقایس جهان‌بینی و ایدئولوژی این دو دین است که پیش روی پیروان خویش ترسیم می‌کنند.

به عبارتی دیگر، ارزش و اعتبار معنویت در هر دین، نسبتی مستقیم با ارزش و اعتبار آن دین دارد؛ لذا در ابتدا لازم است، علاوه بر مقایس تعالیم این ادیان با یکدیگر، به مقایس ارزش و اعتبار کتب مقدس آنها نیز پرداخته شود، تا در سای این مقایسه و سنجش، تفاوت ارمغان آنها در حوزه‌ی معنویت هم روشن‌تر گردد.

«معنویت در سنت اسلامی واژه‌ای برای بیان گوهر و باطن دین اسلام است که می‌توان تاریخ پیدایش آن‌را همزمان با نزول آغازین آیات قرآن کریم بر قلب پیامبر اسلام(ص) دانست.

قرآن کریم از هنگام نزول تا زمان حاضر، منبع و مرجع اصلی معنویت‌بخشی به عقل و قلب مخاطبانش بوده است. قرآن هم معنویت به معنای روحانیت و قدسیت را دارد، و هم معنویت به معنای معنادهی و معنابخشی به زندگی مسلمانان را».[۴] و این در حالی است که کتاب مقدس مسیحیان یعنی عهد قدیم و جدید که مجموعاً شامل ۷۳ کتاب است، در طول تاریخ دست‌خوش تحولات و تغییرات قابل ملاحظه‌ای بوده و مملو از مسائل و آموزه‌های خلاف عقل است.

سند انجیل مانند محتوای آن متزلزل و فاقد اعتبار است. مسیحیان خود دربار چهار انجیل معتقدند که حواریون، آنها را سال‌ها پس از حضرت عیسی(ع) نگاشته‌اند. توماس میشل که خود یک کشیش مسیحی است در این زمینه می‌نویسد:

«در سال‌های نخست، مسیحیان کتاب مقدسی جز کتاب یهود نداشتند، کم کم پولس و نویسندگان اناجیل چهارگانه و پطرس و یهودا و دیگران برای نوشتن نحو ایمان‌شان به آنچه خدا به وسیله‌ی عیسی(ع) محقق ساخته است دست به کار شدند».[۵] ایشان در جای دیگر اعتراف می‌کند: «همه نویسندگانِ بخش‌های عهدِ جدید را نمی‌شناسیم».[۶] و در کتاب خویش تحت عنوان کلام مسیحی که در آن به معرفی آئین مسیحیت و به نوعی به تبلیغ آن همت گماشته است، قرآن و کتاب مقدس را از نگاه مسلمانان و مسیحیان این‌گونه مقایسه می‌کند:

به هر حال به نظر می‌رسد که اعتبار انجیل و استنادش به وحی الهی از تورات موجود ضعیف‌تر است؛ زیرا تقسیم آن به چهار انجیل، با توجه به این‌که انجیل اصلی یکی بیش نبود، انسان را نسبت به آن بیشتر به شک و تردید وا می‌دارد، کلیسا برای آن‌که دامن اختلاف را کوتاه کند؛ از میان حدود هشتاد انجیل فقط چهار کتاب را پذیرفته که شامل متّی، یوحنّا، مرقس و لوقا می‌شود.[۷]

اما هم دانشمندان قبول دارند تنها دینی که متن آسمانی دارد، دین اسلام است. فرض بگیریم ما به جای قرآن، تاریخ طبری، یا سیر ابن هشام و مانند اینها را داشتیم، آن وقت وضعیت ما نیز مانند مسحیت بود. با این تفاوت که ابن هشام از یک واقعیت گزارش می‌دهد، ولی نویسند انجیل آنها، از مکاشفه خودش گزارش می‌کند.[۸]

از سوی دیگر، مسیحیت قائل به تثلیث بوده و برای خدای متعال سه «اقنوم» در نظر گرفته‌اند و عیسی(ع) را تجلّی و تجسّم خداوند بر روی زمین می‌دانند. ضدیت این مسئله با عقل به گونه‌ای است که اعتراف برخی از اندیشمندان مسیحی را نیز مبنی بر مخالفت با عقل به دنبال داشته است، به گونه‌ای که برخی از عالمان مسیحی می‌گویند: قضیه‌ی تجسّد؛ قضیه‌ای است که با عقل و منطق و حس و ماده و مصطلحات فلسفی تناقض دارد، ولی ما تصدیق می‌کنیم و ایمان داریم که ممکن است اگر چه معقول نباشد.[۹]

اعتقاد به گناه ذاتی و آموز «فداء» از دیگر اعتقادات باطل و خرافی مسیحیان است. «مطابق این اعتقاد؛ نژاد انسانی وارث گناه آدم است و انسان‌ها نه به جهت بدی اعمال خودشان؛ بلکه تنها بدین جهت که از تبار آدم‌اند، ذاتاً گناه‌کار به دنیا می‌آیند و مقصود از گناهِ ذاتی آن است که انسان‌ها بدون ترس از خدا، بدون تکیه بر او و با میل شهوانی متولد می‌شوند».[۱۰]

در همین رابطه توماس آکویناس چنین می‌گوید: «گناهی که با آن زاده شده‌ایم بر ما سه اثر برجای می‌گذارد: نخست روح ما را آلوده می‌سازد، ما تمایلی فطری به گریز از خداوند داریم و می‌کوشیم تا خودمان را به شیوه‌های خلاف عقل و قانون الهی ارضا و امتناع کنیم. دوم ما اسیر شیطان، زاده شده‌ایم…».[۱۱]

این در حالی است که از دیدگاه اسلام انسان با ذاتی پاک و فطرت الهی متولد شده است. آفرینش او به گونه‌ای است که به شناخت خدا و پرستش او تمایل دارد. آدمیان با کمک و راهنمایی فطرت الهی خود و نیز با ارشاد انبیا و کتب آسمانی قدرت می‌یابند مسیر هدایت الهی را تشخیص داده و با غلبه نمودن بر هواهای نفسانی و شیطانی، خود را به کمال و مقصود برسانند.[۱۲]

بدعت‌ها و انحرافات موجود در آیین مسیحیت که برخی از آنها اشاره شده، بر مبنای روایات اهل‌بیت(ع)،[۱۳] تحریفاتی است که توسط شخصی به نام پولس در مسیحیت راستین به وقوع پیوست.

«پولس را دومین مؤسس آیین مسیحیت می‌دانند او که زمانی از مخالفان حضرت عیسی(ع) بود و برای آزار و اذیت شاگردان و پیروان اولی عیسی(ع) تلاش می‌کرد؛ ناگاه با ادعای مکاشفه، توبه کرد و به تبلیغ آیین مسیحیت پرداخت، اما مسیحتی که او آن‌را تبلیغ می‌کرد، آیینی ابداعی و التقاطی بود که خود پولس از آمیختن افکار گوناگون یونانی، یهودی، مصری و … به وجود آورده بود».[۱۴]

هر چند که مؤلف کتاب «کلام مسیحی» در مقام دفاع و تنزیه پولس برآمده است، ولی آنچه که ایشان مکتوب داشته‌اند بیش از آن‌که پولس را جایگاهی رفیع بخشد، ناخواسته و به طور ضمنی حقیقت و ادعای ما را ثابت کرده است؛ چرا که برای دفاع از پولس در صدد کوچک شمردن حواریون حضرت عیسی برآمده و بدون این‌که پولس از حواریون باشد او را نسبت به حواریون برتری بخشیده است. او چنین می‌نویسد: «به عقید مسیحیان پولس، بزرگ‌ترین الهیات‌شناس عهد جدید است. شگفت‌آور است که وی با آن‌که در طول زندگی خود با مسیح ملاقات نکرده بود، مهم‌ترین مفسر زندگی و کارهای عیسی شناخته شده است… وی دانشمندی بود که کتاب‌های مقدس یهود را آموخته و در شریعت آنان تخصّص داشت، ولی حواریون دوازده‌گانه و سایر شاگردان مسیح ماهی‌گیرانی ساده‌دل بودند. علاوه بر این پولس در شهر بزرگ شده بود و در نتیجه؛ توانای‌ی آن‌را داشت که پیام عیسی را در سطح فهم مردم شهرهای بزرگ امپراطوری روم نقل کند».[۱۵]

معنویتی که بخواهد از چنین منابعی نشأت بگیرد، دارای انحرافات بسیاری می‌شود. این فرق اساسی بین معنویت در مسیحیت و اسلام است؛ یعنی معنویت به معنای سنتی آن، با توجه به ارزش منابع مسیحیت قابل قبول نیست و احیاناً مخالف عقل است و نمی‌تواند طالب کمال را به سرمنزل مقصود برساند. به قول یکی از اندیشمندان: «من نمی‌دانم معنویت چگونه می‌تواند از دایره عقل بیرون باشد، یا خلاف عقل باشد؛ یعنی معنویتی داشته باشیم که خلاف عقل باشد… آیا معنویتی که ضد عقل است و با عقل تناقض دارد، معنویت است بنده چنین معنویتی را نمی‌شناسم».[۱۶] مباحثی مانند ترک دنیا، عزلت گزینی و… که تعابیری انسانی از معنویت است، انحرافاتی است که از همین‌جا نشأت گرفته است.

البته باید توجه داشت که این همه(انحرافات و بدعت‌ها) با رستگاری برخی از پیروان این آیین، مادامی که انتخاب آنها از جهل باشد و در این امر مقصر نباشند(جاهل قاصر باشند)، منافاتی ندارد. این حقیقت که، عده‌ای از پیروان آیین مسیحت مانند مسلمانان خواهان کمال، حیات روحانی و قرب به خدای متعال هستند را می‌توان در کردار و گفتار برخی از ایشان مشاهده کرد.

لازم به ذکر است که امروز؛ آنچه در دنیای غرب به نام معنویت تبلیغ می‌شود، حتی از آموزه‌های مسیح نیز خالی است و می‌توان گفت معنویت امروز غرب حتی از این نوع اتصال ضعیف به وحی نیز محروم است.

برخی در این مسئله می‌گویند: آنچه را که به نام معنویت مدرن در غرب نامیدند، از قرن ۱۹ به این طرف در۱۵۰ سال اخیر بوده است. از آن‌جا که معنویت مسیحى دینى مدت‌ها ریشه‌اش در غرب زده شده است، یک معنویت سکولاریستى به جاى آن درست کردند براى این‌که کار را براى بشر صنعتى انجام بدهد بدون این‌که به ریشه‌هاى عقلانى و لوازم حقوقى آن توجه کنند؛ یعنى رابطه معنویت از یک طرف با عقلانیت قطع شده، و از یک طرف با عدالت و یک معنویت دروغین و ساختگى درست شده است. در واقع به یک صنعت تبدیل شده است، صنعت معنویت تکنولوژى. و وظیف آن آرامش دادن و تخدیر اعصاب کس