فایل ورد کامل بررسی مونوگرافی روستای ابیانه ۲۷ صفحه در word

توجه : به همراه فایل word این محصول فایل پاورپوینت (PowerPoint) و اسلاید های آن به صورت هدیه ارائه خواهد شد

 فایل ورد کامل بررسی مونوگرافی روستای ابیانه ۲۷ صفحه در word دارای ۲۷ صفحه می باشد و دارای تنظیمات در microsoft word می باشد و آماده پرینت یا چاپ است

فایل ورد فایل ورد کامل بررسی مونوگرافی روستای ابیانه ۲۷ صفحه در word  کاملا فرمت بندی و تنظیم شده در استاندارد دانشگاه  و مراکز دولتی می باشد.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل ورد می باشد و در فایل اصلی فایل ورد کامل بررسی مونوگرافی روستای ابیانه ۲۷ صفحه در word،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن فایل ورد کامل بررسی مونوگرافی روستای ابیانه ۲۷ صفحه در word :

مونوگرافی روستای ابیانه

چکیده
بالا بودن تعداد آبادی ها و نقش انکارناپذیر سکونتگاه های روستایی در امنیت مرزهای کشور و مهم تر از این ، اهمیت بسیار بالای آنها در حیات بخشی به گستره وسیعی از سرزمین،از چنان اهمیتی برخوردار است که هنگام مطالعه و برنامه ریزی در توسعه پایدار نمی توان روستاها و مسائل روستایی ایران را نادیده گرفت. از طرفی استفاده از تجارب گذشته و برنامه ریزی صحیح برای آینده نیاز به جمع بندی صحیح از تجارب گذشتگان و ارزیابی منطقی از وضعیت آینده دارد. لذا شناخت روستاهای کشور را می توان یکی از مهم ترین بخش های توسعه پایدار دانست.امروزه در تحقیقات جامعه شناسی رایج ترین روش برای شناخت یک جامعه روستایی روش مونو گرافی است.لذا به بررسی روستای ابیانه از دیدگاه مونوگرافی پرداخته شده است.روستای ابیانه از توابع شهرستان نطنز است که به عنوان یکی از روستاهای هدف گردشگری کشور برگزیده شده است.جهت انجام این تحقیق، از روش مشاهده مستقیم و مصاحبه سازمان یافته با گروه های هدف بهره گرفته شده است. نتایج این تحقیق نشان می دهد که ابیانه برخوردار از یک پتانسیل فرهنگی غنی و بومی در زمینه های دامداری و کشاورزی بوده است. همچنین نتایج گویای این مطلب است که افزایش مهاجرت قشر جوان برای ادامه تحصیل و افزایش درآمد حاصل از گردشگری،بخش دامداری و کشاورزی ابیانه را شدیدا تحت تاثیر قرار داده است.و ابیانه از روستایی پویا به موزه ای ایستا برای بازدید و گذران وقت شهرنشینان تنزل یافته است.

واژه های کلیدی: روستا،گردشگری ،توسعه پایدار، مونوگرافی،پتانسیل فرهنگی، مهاجرت، ابیانه
۱- مقدمه
از هنگامی که انسان از راه تجربه آموخت که با خراش دادن زمین و پاشیدن بذر می تواند اقدام به کشت محصول نماید به تدریج در گروه های کوچک و با ایجاد سرپناه هایی بر زمین استقرار یافت و روستاها را پدید آورد.جامعه شناسان به نوبه خود در تعریف روستا به ملاکهایی متوسل می شوند از جمله نوع رابطه بین انسان های ساکن در یک محیط جغرافیایی،وجود تعدادی جمعیت که دارای ارزش های اجتماعی کم و بیش یکسانی هستند و ارتباط شخصی مستمری دارند به نحوی که منجر به ایجاد روابط چهره به چهره و از نوع اولیه می گردند(طالب،۸۷). یکی از علومی که به مطالعه جامعه روستایی می پردازد جامعه شناسی روستایی است..جامعه شناسی روستایی یکی از شاخه های جامعه شناسی است که با اصول،قواعد و روش های جامعه شناسی به بررسی ویژگی ها و شکل بندی های فرهنگی جوامع روستایی می پردازد.این شاخه از جامعه شناسی تلاش می کند تا نهادها،ارزش ها،هنجارها،پدیده های اجتماعی و فرهنگی،اقشار،طبقات و گروه های اجتماعی روستایی را مورد بررسی قرار دهد.

۲-۱-۱- موقعیت جغرافیایی
روستای ابیانه در ۴۰ کیلومتری شمال- غرب نطنز و ۲۰ کیلومتری غرب آزاد راه کاشان- نظنز و ۸۰ کیلومتری جنوب غرب کاشان قرار دارد. از نظر تقسیمات کشوری ابیانه، دهی از دهستان برزرود، بخش حومه، شهرستان نطنز، استان اصفهان است. وسعت روستا در حدود ۲۸۰ کیلومتر است. روستای ابیانه در ۵۱ درجه و ۳۵ دقیقه طول جغرافیایی و در ۳۳ درجه و ۴۰ دقیقه عرض جغرافیایی و در ارتفاع ۲۱۸۰ متری از سطح دریا قرار دارد.

۲-۱-۲- وجه تسمیه
در مورد وجه تسمیه این روستا، نظریات متعددی وجود دارد که معتبرترین آن به قرار زیر است.
در گویش محلی وی (V) به معنای بید و ویانه به معنای بیدستان است. به مرور زمان ویونا و اویانه و سپس به ابیانه دگرگون شده است.
۲-۱-۳- قدمت و تاریخ
نوشته و اثری که قدمت زمانی ابیانه را دقیقاً معلوم کند، در دست نیست. ولی قدمت ۱۵۰۰ ساله را برای آن تخمین می‌زنند و آن را از کهن‌ترین زیستگاه‌های انسانی در حاشیه دشت کویر ایران می‌دانند( ارشدی ابیانه، ۱۳۸۸). آثار و بناهای تاریخی که در ابیانه وجود دارد مربوط به دوره‌های ساسانی، سلجوقی، صفوی و قاجار است. این آثار نشان‌دهنده‌ی تاریخی این زیستگاه انسانی است

۲-۱-۴- دلایل استقرار و شکل گیری

ابیانه به موازات خط‌الرأس‌های کوه قلعه از رشته‌کوه کرکس در شیب نسبتاً تندی قرار گرفته است. جهت خط‌الرأس‌ها با جهت دره موازی است و در نهایت بر مسیر کاشان- نطنز عمود است.

۲- روش شناسی تحقیق
۲-۱- معرفی منطقه مورد مطالعه:
۲-۱-۵-آب و هوا
ابیانه که در حوزه آبریز برزرود قرار گرفته دارای آب و هوا خشک و نیمه‌خشک تا معتدل کوهستانی است. طولانی‌ترین فصل آن زمستان و دارای تابستان معتدل است. اساساً بارندگی در فصل زمستان انجام می‌گیرد و اغلب به صورت ریزش برف است. اما تابستان هیچ بارشی صورت نمی‌گیرد. متوسط دمای سالیانه ْ۳/۲۲ و متوسط بارندگی سالانه ۲۱۴ میلی‌متر و متوسط رطوبت سالیانه ۴۵% می‌باشد.
۲-۱-۶- زبان و مذهب
زبان مردم ابیانه فارسی با لهجه خاص ابیانه‌ای است که با لهجه‌های متداول در مناطق دیگر اساساً متفاوت است. بیش از ۲۵% از واژه‌های ابیانه‌ای از زبان پهلوی ریشه می‌گیرد( ارشدی ابیانه، ۱۳۸۸). لهجه‌ی ابیانه‌ای با لهجه‌های گیلکی و نایینی شباهت‌هایی دارد.
پیش از ظهور اسلام مردم زرتشتی بوده‌اند که وجود آتشکده هارپاک دلیلی بر این مدعاست. اما در حال حاضرمذهب آن‌ها شیعه دوازده امامی است. اگر چه هنوز باورهای زرتشتی در میان آن‌ها رایج است.
۲-۱-۷-ازدواج
ازدواج‌ها در ابیانه مانند سایر روستاها درون گروهی بوده و دایره همسر گزینی محدود است. مهدیه دختران نیز غالباً زمین زراعی و باغ است. این امر از یک سو و از سوی دیگر اعتقاد مردم ابیانه مبنی بر این که املاک خانواده‌شان نباید از چارچوب تملک خانواده خارج شود چرا که تملک زمین زراعی و باغ یک ارزش اجتماعی محسوب می‌شود، سبب شده است که اکثر ازدواج‌ها از نوع درون‌گروهی باشد.
۲-۱-۸ لباس سنتی
لباس سنتی هنوز هم در میان مردم ابیانه رواج دارد و ابیانه‌ای‌ها در حفظ آن تأکید و تعصب از خود نشان می‌دهند، مردان شلوار گشاد و درازی از پارچه سیاه همراه با نواردوزی در قسمت پایین شلوار. که شلوار مردان مجرد از خطوط مورب و شلوار مردان متأهل از خطوط افقی و عمومی نواردوزی شده است.
لباس زنان نیز از پیراهن بلند و گلدار و چارقد سفید رنگی تشکیل شده است. شاید بتوان گفت که طرح چارقد و پیراهن از طبیعت بر گرفته شده است.
نکته جالب توجه این است که ابیانه کارگاه یا مغازه دوزندگی ندارد و زن روستایی باید لباس تمام اعضای خانواده را بدوزد.
۲-۱-۹ معماری و بافت ابیانه
ابیانه فعلی از سه محله اصلی تشکیل شده است:
۱- هِرَده (قدیمی‌ترین محله که در شرق روستا قرار دارد)
۲- پَل (در شمال راسته اصلی روستا قرار گرفته است)
۳- یُسمون (در مجاورت باغ‌ها قرار دارد)
۲-۱-۱۰- شورای روستای ابیانه

ریاست این شورا بر عهده آقای مرتضی جلالی‌ست. به گفته وی عمده‌ترین فعالیت شورا، تأمین کود مورد نیاز کشاورزان است. به طوری که در سال ۸۸، ۱۰۰ کیلو کود اوره از اداره جهاد کشاورزی نطنز با قیمت دولتی تهیه شده و بین روستاییان توزیع شد. امسال نیز در حدود ۲۰۰ کیلو کود تهیه شده اما هنوز در بین روستاییان توزیع نشده است
۲-۱-۱۱-گیاه-مردم نگاری ابیانه

مردم ابیانه برای گیاهان منطقه ارزش اقتصادی، بهداشتی و اجتماعی قائل‌اند. و این کاربردها تا حدی زیاد است که می‌توان کتاب مستقلی در مورد آن نوشت.
پوشش گیاهی در مراتع اطراف ابیانه به صورت غالب شامل درمنه، گون، گز، خارشتر، گاوزبان، ختمی، بارهنگ و فرفیون است. در ارتفاعات غربی، گون و زرشک و در ارتفاعات شمالی درمنه فراوان‌تر است.
استفاده از این داروهای گیاهی به صورت انفرادی بوده، مگر در مورد زرشک و اسپند که دختران روستایی به صورت دسته‌جمعی آن را برداشت می‌کنند.
۱)گیاه اسپند(Peganum harmala)
در زمان رویش اسپند، دختران و زنان روستایی به صورت دسته‌جمعی به مراتع اطراف رفته و پس از جمع‌آوری، دانه‌های آن را جدا کرده و با استفاده از چوب‌های کوچکی که از هرس کردن درختان باغ‌ها باقی‌مانده، آویزهایی تهیه کرده و معمولاً آن را به فروش می‌رساند. مردم ابیانه اعتقاد خاصی به این گیاه داشته و آن را برای جلوگیری از چشم‌زخم به در خانه‌ها آویزان می‌کنند.
کابرد اسپند در کشاورزی به این صورت است که مردم ابیانه معتقدند باعث حاصلخیز شدن خاک می‌شود. لذا بوته‌های آن را به عنوان کود مورد استفاده قرار می‌دهند.
۲)گیاه زرشک(Berberis)
در اردیبهشت ماه و خرداد ماه، زنان و دختران به مراتع اطراف روستا رفته و به صورت گروهی به جمع‌آوری آن می‌پردازند. زرشک علاوه بر مصارف غذایی، مصرف دارویی نیز دارد. مردم ابیانه معتقدند آب چشمه‌ای که از مجاورت درختچه‌های زرشک می‌گذرد باعث طولانی‌شدن عمر می‌شود. علاوه بر این بوته‌های خشک شده آن را به عنوان حصار بر روی دیوارها و چینه‌های باغ‌ها قرار می‌دهند.
در گذشته، زرشک به عنوان آفت مزارع گندم بود، چرا که باعث قرمز شدن گندم‌ها می‌شد.
۳)گیاه گون(Astraglus gossypinus)
در طول سه ماهه تابستان، این گیاه را مورد استفاده قرار می‌دهند که البته استفاده غالب به صورت برداشت کتیرا است. برداشت کتیرا به صورت زیر است.
اول پای بوته گون را می‌کنند تا مقداری از ریشه پیدا شود. بعد محل ریشه ظاهر شده را با تیغ مخصوصی شکاف می‌دهند. در عرض ۲ الی ۳ روز از محل شکاف صمغ نرمی خارج می‌شود که آن را برداشت می‌کنند.
از گون برای آرایش مو، تهیه چسب، مرکب و آهار پارچه استفاده می‌کنند.
۲-۱-۱۲- حیات وحش
بخشی از مراتع اطراف روستای ابیانه جزو منطقه حفاظت شده کرکس است. لذا شکار ممنوع بوده و تنها در فصل تابستان از سوی سازمان حفاظت محیط زیست نطنز مجوز شکار صادر می‌شود. و با توجه به مسن بودن جمعیت ابیانه، فقط تعداد محدودی از ساکنان نطنز و کاشان و یا اصفهان نسبت به دریافت این مجوز رغبت دارند.
۲-۱-۱۳-شرکت سرمایه‌گذاری و عمران ابیانه

این شرکت سهامی که در سال ۱۳۸۴ تأسیس شد، کلیه روستاییان در این شرکت دارای سهام هستند که سهام‌ها را پیش از تأسیس در سال ۸۳ خریداری کرده‌اند. این شرکت در فاصله‌ی ۱۰ کیلومتری باغ‌ها چند استخر پرورش ماهی قزل‌آلا تأسیس کرده است. که سود حاصل از فروش محصولات براساس تعداد سهام بین روستاییان تقسیم می‌شود. هیات مدیره نیز از طریق رأی‌گیری و با مشارکت سهامداران صورت می‌گیرد. طبق گفته روستاییان ملاک آن‌ها برای انتخاب مدیر، همت و دلسوزی بیشتر است نه تعداد سهام بیشتر. ریاست فعلی این شرکت بر عهده آقای عزیز الله ابیانه‌ای است.
۲-۱-۱۴-باورهای مردم پیرامون طبیعت
۱) اعتقاد به‌آب‌
ـ مردم‌باور دارند که‌چشمه‌شرق‌ابیانه‌معجزه‌دارد و می‌گویند که‌دوازده‌امام‌از آنجا عبور کرده‌است‌و می‌گویند برخی‌اوقات‌در این‌محل‌نور چراغی‌دیده‌می‌شود.
ـ هرگاه‌کسی‌خواب‌بدی‌می‌بیند، آن‌را برای‌کلوخ‌تعریف‌کرده‌، سپس‌کلوخ‌را در آب‌می‌اندازند تا آب‌روان‌آنرا با خود ببرد و آن‌خواب‌تعبیر نشود.
۲-۲- روش تحقیق:

منوگرافی یا تک نگاری عبارت است از بررسی عمیق و همه جانبه یک امر اجتماعی یا یک مجموعه اجتماعی کاملا محدود مانند خانواده،گروه یا یک روستا.در مطالعات اجتماعی که هدف بررسی کلیه امور اعم از ذاتی و درونی یک گروه یا یک دسته یا امر اجتماعی خاص است.معمولا از روش مونوگرافی استفاده می شود.در جامعه شناسی روش مونوگرافی و آمار با هم به کار برده می شود( طبیبی، ۱۳۸۴).در این پژوهش رویکرد اصلی و اساسی مردم شناختی و جامعه شناختی بوده است که روش شناسی مورد استفاده در ۲ بخش میدانی و کتابخانه ای انجام شده است.
۲-۲-۱- روش کتابخانه ای
در قسمت کتابخانه ای به جمع آوری اطلاعات از منابع مکتوب با چارچوب مشخص درباره شرایط منطقه مورد مطالعه و جمعیت افراد پرداخته شده است.
۲-۲-۲- روش میدانی
در این قسمت از طریق مراجعه و حضور در زمین تحقیق و مشاهده عمیق و مستقیم به همراه مصاحبه کیفی و رودرو به جمع آوری اطلاعات از گروه های هدف(دامدارن و کشاورزان) پرداخته شده است. در این بخش ابتدا ملاقات با اعضای شورای روستاها و افراد مطلع که از سوی اعضای شورا معرفی می¬شدند و برخی افراد عادی روستاها، یک سری اطلاعات کلی از آن¬ها دریافت شده و همچنین سوالاتی از قبیل تعداد جمعیت دائم و موقت روستا، تعداد دامداران روستا، تعداد دام و سایر سازوکارهای دامداری و کشاورزی و یک سری سوالات مربوط به آداب و رسوم این روستاها از آن¬ها پرسیده شد.

۳-نتایج
۳-۱-تحولات جمعیتی
طبق سرشماری سال ۱۳۴۵ ابیانه دارای ۴۸۵ خانوار و شامل ۲۱۸۱ نفر است. اما در سرشماری سال ۱۳۸۹ که از سوی مرکز بهداشت و درمان ابیانه صورت گرفت. جمعیت روستا ۲۴۸ نفر شامل ۱۰۷ نفر مرد و ۱۴۱ نفر زن می‌باشد. که ۵/۹۹% از این جمعیت را افراد بالای ۵۵ سال تشکیل می‌دهند.
۳-۲- بهره برداری از مرتع و سازوکارهای مرتبط با آن

طبق آمار سال ۱۳۴۵، در ابیانه ۲۲۵۰ رأس گوسفند و بز (دام کوچک)، ۱۲۰۰ رأس گاو و گوساله، ۵۵ رأس اسب و الاغ ثبت شده است. در حال حاضر روستای ابیانه دارای ۱۰۰۰ الی ۱۵۰۰ رأس گوسفند در قالب ۳ گله است. سامانه عرض ابیانه به قرار زیر است:
از قنات تاردر در شمال شرق تا دره‌گهه، مزرعه گهه‌بالا، گردنه قهرود، مزارع تجره، مراوند، چشمه‌سفید، چشمه بی‌بی‌لانخود، نیاز مرق و کوه‌های جنوب ابیانه.
۳-۳-چرخه بهره برداری از مرتع
در بین اهالی ابیانه ۲ نوع ییلاق مرسوم است: نخست آن که ییلاق از اول بهار تا ۶۰‌ام عید (اواخر اردیبهشت ماه) است و نوع دیگر که طولانی‌تر است از آغاز فروردین تا اوایل مهر ماه ادامه دارد.
در طول زمستان و پاییز نیز یا از علوفه دستی استفاده می‌شود و یا این که گله را به قسلاق (در اصطلاح محلی به این منطقه، سرزمستانی می‌گویند) می‌برند.
در ابیانه برای نگهداری دام از ۴ نوع سازه استفاده می‌شود:
۱- طویله‌هایی که در طبفه اول ساختمان‌های ۲ و ۳ طبقه احداث شده‌اند.

۳-۴-کشاورزی
۳-۴-۱-زراعت و باغداری
اراضی قابل کشت در ابیانه به ۲ دسته تقسیم می‌شوند:
۱- دشت‌ها
۲- باغ‌ها
۱-دشت‌ها
مجموع مساحت دشت‌های ابیانه ۸۰ هکتار است که در قالب ۲ منطقه دشت بالا و دشت پایین است. مزرعه هر فرد متناسب با در آمد او از تعدادی کاردو، کردو یا کرتو تشکیل شده است. ابعاد کردوها نیز ۲۰ × ۱۰ و ۴۰ × ۱۰ متر است. به طور کلی در ۵۵ هکتار از مجموع ۸۰ هکتار گندم و جو کشت می‌شود. در گذشته میزان تولید جو و گندم در ابیانه به حدی زیاد بود که علاوه بر تأمین نیاز اهالی، جو و گندم روستاهای مجاور را هم تأمین می‌کرد.
۲-باغ‌ها
مجموع مساحت باغ‌ها، ۷۰ الی ۸۰ هکتار است و به بخش بالای ده و پایین ده تقسیم می‌شود. هر باغ نیز از چند کردو تشکیل شده است.
به طور کلی درختانی که در باغ‌ها کاشته می‌شوند به ۲ دسته تقسیم می‌شوند:
الف) درختانی که از چوب آن‌ها برای ابوار و سوخت استفاده می‌شود:
چنار، سپیدار،تبریزی، صنوبر و بید (در ۲ نوع خوش‌بید و تلخ بید)
۳-۴-۲- منبع تامین آب
آب مورد نیاز ابیانه توسط چشمه‌ها و قنات‌ها تأمین می‌شود. قنات‌های ابیانه که تعدادشان ۵ عدد است از کره‌های شمال و غرب و جنوب غربی ابیانه تأمین می‌شوند. چشمه نیز از چشمه کوه سفید منشأ می‌گیرد.
گردش‌آب‌در گذر از بافت‌روستا به‌اشکال‌مختلف‌نمود پیدا می‌کند:
گذر از مقابل‌مکان‌های‌مقدس‌مانند مسجد پُرزَله‌، مسجد سیمان‌و حسینیه‌ها.
۳-۵-مالکیت و تحولات آن در ابیانه
ابیانه دارای نظام خرده مالکی بوده و به گفته اکثر قریب به اتفاق مردم ابیانه اصلاحات ارضی تأثیر چندانی بر ابیانه نگذاشت. و همان تأثیر اندک هم به علت حاکم بودن ساز و کارهای خانوادگی در بهره‌برداری، خنثی شد. به گفته روستاییان اگر چه پس از اصلاحات ارضی تغییرات اندکی ایجاد شد اما اربابان ابیانه به آن‌ها در تأمین بذر و نیروی شخم همکاری کردند. به گفته اهالی، مردم در گذشته در تملک بر زمین و باغ با هم رقابت داشتند. لذا در حال حاضر اگر چه هیچ غیر ابیانه‌ای در ابیانه صاحب ملک نیست اما ابیانه‌ای‌ها صاحب املاک زیادی در روستاهای طره، هنجن و کمیجان هستند
۳-۶-یاریگری ها
۳-۶-۱- خودیاری
دوشاب‌گیری: در اوایل مهر ماه که سیب برداشت می‌شود. زنان روستایی در یک باغ جمع می‌شوند و هر کس با استفاده از ابزارهای خود، به روش خاصی آب سیب را تهیه می‌کنند. که اصطلاحاً به آن دوشاب‌گیری می‌گویند.
دوشاب‌گیری همان‌طور که گفته شد نوعی خودیاری مفروز است.
خودیاری دیگری که در ابیانه وجود داشت این بود که هر خانواده برای چرای دام های خود به مدت یک سال یک چوپان را استخدام می کرد.

۳-۵-۲-دگریاری
۱- سنت «خرج» دادن: در بین مردم ابیانه مرسوم است که قشر مرفه یک یا چند درخت گردو را وقف مسجد می‌کنند. و خودشان از آن نگهداری می‌کنند. در هنگام برداشت محصول، هزینه حاصل از فروش را برای اطعام فقرا مورد استفاده قرار می‌دهند.
۲- گر صلواتی: این رسم از این قرار است که افراد فقیر و بی‌بضاعت در هنگام برداشت گندم و جو بر سر مزارع رفته و کشاورز نیز برای پر برکت شدن محصولش، بخشی از محصول را در اختیار آن‌ها قرار می‌دهد

۳-۵-۳-همیاری
۱- هندو: این نوع از همیاری به این صورت است که اهالی با کمک یکدیگر و به نوبت پشت بام خانه‌ها را کاه‌گل می‌کنند. مردان مسئول تهیه کاه‌گل و انجام فرایند کاه‌گل کردن و زنان نیز با کمک یکدیگر از چشمه دوآبی با کوزه آب را به محل مورد نظر حمل می‌کنند و درون یک دیگ مسی می‌ریزند تا مردان از آن استفاده کنند.
۲-اویوری: این همیاری به گونه‌ای است که ۲ نفر از اهالی با یکدیگر توافق می‌کنند که به نوبت علاوه بر آبیاری مزرعه یا باغ خود مزرعه یا باغ طرف مقابل را نیز آبیاری کنند.
۳-۵-۴-تعاونی سنتی
.
«گالا» با محور اصلی همیاری که پیش از این به آن اشاره شد.
۳-۷-سیاق
سیاق، شیوه خاصی‌ست برای محاسبه ریالی که در روستاهای اطراف کاشان مرسوم است. اما نوع سیاقی که در ابیانه رواج داشته به صورتی بوده است که هیچ کس به جز تعدادی از اهالی مفهوم آن را نمی‌توانستند درک کنند. امروزه اگر چه تنها ۳ نفر در ابیانه، سیاق می‌دانند اما تمام اسناد مالکیتی در گذشته در ابیانه با استفاده از سیاق نوشته می‌شده است.
۱- بحث و نتیجه گیری

همان طور که گفته شد ابیانه سالانه حدود ۵۰۰۰۰ نفر گردشگر دارد. که بیشترین میزان آن در طول دوره ۱۵ روزه جشنواره گل و گلاب کاشان است (ارشدی ابیانه ای،۸۷).بالا بودن میزان گردشگری در ابیانه به دو علت است:
۱)نزدیکی به کلانشهرهایی نظیر تهران،کرج،اصفهان و نیز فاصله اندک تا کاشان که یکی از قطب های گردشگری ایران محسوب می شود.
منابع مورد استفاده
۱. ارشدی ابیانه ای،ع.۱۳۸۷.جغرافیای ابیانه.انتشارات مرسل
۲. ارشدی ابیانه ای،م.۱۳۸۸.راهنمای مستند گردشگری ابیانه.انتشارات نیکان پردازش
۳. فرهادی،م.۱۳۸۵.فرهنگ یاریگری.جلد ۱(یاریگری سنتی در آبیاری و کشتکاری).نشر دانشگاهی
۴. کلانتری،خ.۱۳۸۴.جامعه شناسی روستایی(رشته اقتصاد کشاورزی).انتشارات دانشگاه پیام نور
۵. طالب،م.۱۳۸۴.جامعه شناسی روستایی.انتشارات دانشگاه تهران
۶. قربانی،م.۱۳۸۹.جزوه جامعه شناسی روستایی.دانشکده منابع طبیعی دانشگاه تهران
۷. طبیبی،ح.۱۳۸۴.مبانی جامعه شناسی و مردم شناسی ایلات و عشایر.انتشارات دانشگاه تهران