فایل ورد کامل تحقیق درمورد کنایه

کنایه یکی از زیباترین و دقیق ترین اسلوب­های هنری گفتار و رساتر از حقیقت است، زیرا در کنایه ذهن انسان از ملزوم به لازم منتقل می­شود و با نوعی دلیل همراه می­شود. کنایه از مهمترین شگردهای زیبا آفرینی در شعل و از طبیعی ترین راه­های بیان است که در آیات قرآنی، اعتقادات پیشینیان، آداب و رسوم اجتماعی، گفتار عامه، امثال و حکم، تقاضا، انتقاد و در شعر، بخصوص در انواع هجو، نمونه­های بسیاری از اسعتمال کنایه را می­توان یافت.

در این رساله با توجه به تاریک و مبهم بودن مرز میان کنایه، استعاره، و مجاز در کتب بلاغی، تمامی مباحث علم بیان را می­توان از نگای دیگر در دو حوزه حقیقت و مجاز جای داد؛ اگر تشبیه در گستره حقیقت و استعاره در پهنه مجاز قرار داشته باشد، کنایه در هر دو میدان می­تواند جای گیرد. کنایه مانند استعاره از حوزه حقیقت به مجاز راه می­یابد با این تفاوت که معین حقیقی خود را نیز حفظ می­کند، به گونه­ای که بزرگان بلاغت نیز بر این باورند که اراده معنای حقیقی در کنایه جایز است. بنابراین می­­توان گفت کنایه نه حقیقت صرف است نه مجاز صرف بلکه برزخی است مابین حقیقت و مجاز و یکی از عوامل مهم زیبا آفرینی در کلام ادبی، اصولا در کنایه، کلام یکی است اما دو معنی از آن بر می­آید. کنایه چون کیمیایی است که مس زبان عادی را به زر شعل مبدل می­سازد.

سخن زمانی جنبه هنری- ادبی به خود می­گیرد که به صورت غیر مستقیم بیان شود. دانشی که شاعر و هنرمند به کمک آن می­تواند معنای واحدی را به شیوه­های گوناگون ادا کند، بین نام دارد که صور خیال را می­سازد. اصولاً این شگرد­ها و ترفند­های زیبا آفرینی هستند که زبان عادی، روزمره و تکراری را به زبان برجسته شعر و ادب مبدل می­سازد؛ یکی از این شگرد­ها و صور خیال، کنایه است که از طبیعی ترین راه­های بیان به شمار می­رود و در آن، گویی نویسنده و گوینده از منطق عادی گفتار گریزان است و چنین حرکتی، که خلاف جهت عادت است، تأثیر سخت از زیاد و لذت بخش می­سازد به گونه که متقدمین علمای بلاغت، کنایه را ترک تصریح به چیزی نامیده و می­گویند: کنایه رساتر از تصریح است «الکنایه ابلغ من التصریح»