فایل ورد کامل تحقیق درمورد نجاری

در سال ۲۰۰۰ جمعیت جهان به بیش از ۶ میلیارد نفر رسیده است که ۵۰ تا ۶۰ درصد بیشتر از سال ۱۹۸۰ به محصولات کشاورزی نیاز دارند. تقاضا برای محصولات غذایی و کشاورزی کشورهای در حال توسعه دو برابر شده است. روند افزایش جمعیت، مشکلات غذای کشورهای در حال توسع را تشدید می‌کند، زیرا جمعیت این مناطق بین سالهای ۱۹۸۰ تا ۲۰۰۰ در حدود ۶/۱ میلیارد نفر در مقابل ۴/۱ میلیارد نفر در دو دهه قبل از آخر ان افزایش داشته است.فقط در دهه ۱۹۹۰ بطور متوسط هر سال ۹۴ میلیون نفر به جمعیت دنیا افزوده شده است و هر هفت سال جمعیتی معادل یک هندوستان جدید بوجود می‌آید. این روند افزایش رشد جمعیت نتیجه‌ای جز افزایش تعداد گرسنگان و افزایش سوء تغذیه بدنبال نداشته است، بطوریکه طبق آمار سازمان خوار و بار جهانی (FAO)، میانگین سالهای ۱۹۷۶ ـ ۱۹۷۴ تعداد افرادی که دچار سوء تغذیه بوده‌اند رقمی معادل ۳۴۵ میلیون نفر، در سال ۱۹۹۰ حدود ۵۱۰ میلیون نفر و در سال ۲۰۰۰ به ۵۹۰ میلیون نفر افزایش یافته است. (سازمان خوار و بار جهانی، ۱۳۶۸)

بنابراین با توجه به اهمیت و نقش حیاتی تأمین مواد غذایی مورد نیاز جامعه و توجه به رشد فزاینده جمعیت و در نتیجه افزایش مصرف سرانه مواد غذایی، لزوم افزایش تولیدات کشاورزی خاصه در کشورهای عقب نگه داشته شده بطور کاملاً جدی مطرح می‌گردد. برای توسعه و گسترش بخش کشاورزی دو راه پیش روی این کشورهاست:

الف) افزایش سطح زیر کشت و استفاده از راضی مستعد

ب) افزیش عملکرد در واحد سطح

با توجه به اینکه اراضی قابل کشاورزی در جهان طبق آمار سازمان خوار و بار جهانی (FAO) حدود ۵/۱ میلیارد هکتار می‌باشد که با رشد جمعیت نسبت معکوس داشته و امکان افزایش و حتی حفظ مقدار موجود بعلت فرسایش و عوامل مختلف طبیعی مقدور نمی‌باشد.

به این ترتیب با توجه به محدودیت منابع قابل استفاده در بخش کشاورزی، ضرورت برنامه‌ریزی و اقدامات همه جانبه در جهت توسعه کشاورزی و روستایی و حداکثر بهره‌برداری از منابع موجود برای تأمین مواد غذایی بارزتر می‌گردد. (شفیعی، ۱۳۷۳)

برای مثال گندم مورد نیاز جمعیت جهان در سال ۱۹۹۰ با احتساب ذخیره ۱۴۰/۵۹۵ میلیون تن بود که از سطحی معادل ۵۴۸/۲۳۱ میلیون هکتار تأمین گردید. گندم مورد نیاز جمعیت ۶ میلیارد نفری در سال ۲۰۰۰، رقمی برابر ۶۱۰ میلیون تن خواهد بود که برای تأمین این رقم، دانشمندان نظرات مختلفی ارائه داده‌اند. از جمبه اینکه توسعه کشاورزی یک بخش اساسی و جدا نشدنی از توسعه کلی در زمینه‌های اجتماعی و اقتصادی است. یعنی توسعه کشاورزی در توسعه اجتماعی ـ اقتصادی سهیم است و توسعه کشاورزی نتیجه یک محصول اجتماعی است و حصول آن تنها منتبح از کار کشاورزان نیست.

توسعه کشاورزی نتیجه کار کشاورزان، خانواده‌های روستایی، قانون گذاران، مهندسین، راه‌سازان، بازرگانان، تولید کنندگان کالاهای صنعتی، معلمان، مروجین و سایر طبقات و ارگانها می‌باشد.
(…، ۱۳۶۷)

جمعیت ایران با آهنگ رشدی بیش از ۲ برابر رشد متوسط جهانی از ۳۵ میلیون نفر در سال ۱۳۵۵ به ترتیب ۵ میلیون نفر در سال ۶۵ افزایش یافته و تا سال ۱۳۸۸ از مرز ۱۰۰ میلون نفر خواهد گذشت و به تبط این افزایش نفوس بالا رفتن سریع تقاضای جامعه در هر زمینه‌ای امری طبیعی بوده و بدیهی است که مسئولیت دولت در تأمین نیازهای حیاتی مردم و از همه مهم‌تر غذا، بیش از پیش سنگین‌تر خواهد شد.