فایل ورد کامل تحقیق تاریخ پزشکی ایران و سبک شناسی کتاب فردوس الحکمه ۴۵ صفحه در word

توجه : به همراه فایل word این محصول فایل پاورپوینت (PowerPoint) و اسلاید های آن به صورت هدیه ارائه خواهد شد

 فایل ورد کامل تحقیق تاریخ پزشکی ایران و سبک شناسی کتاب فردوس الحکمه ۴۵ صفحه در word دارای ۴۵ صفحه می باشد و دارای تنظیمات در microsoft word می باشد و آماده پرینت یا چاپ است

لطفا نگران مطالب داخل فایل نباشید، مطالب داخل صفحات بسیار عالی و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

فایل ورد فایل ورد کامل تحقیق تاریخ پزشکی ایران و سبک شناسی کتاب فردوس الحکمه ۴۵ صفحه در word  کاملا فرمت بندی و تنظیم شده در استاندارد دانشگاه  و مراکز دولتی می باشد.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل ورد می باشد و در فایل اصلی فایل ورد کامل تحقیق تاریخ پزشکی ایران و سبک شناسی کتاب فردوس الحکمه ۴۵ صفحه در word،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن فایل ورد کامل تحقیق تاریخ پزشکی ایران و سبک شناسی کتاب فردوس الحکمه ۴۵ صفحه در word :

بخشی از فهرست مطالب فایل ورد کامل تحقیق تاریخ پزشکی ایران و سبک شناسی کتاب فردوس الحکمه ۴۵ صفحه در word

مقدمه    
۲-تاریخ پزشکی ایران    
۲-۱- منشأ  فن طبابت    
۲-۲- تاریخ طب قبل از اسلام    
۲-۳- تاریخ طب پس از اسلام    
۲-۴- نقش نهضت ‌ترجمه در تاریخ پزشکی    
۲-۵- دوران تألیف و تصنیف کتاب‌های پزشکی    
۲-۶- زبان تألیفات پزشکی    
۳-سبک شناسی کتاب فردوس الحکمه    
۳-۱- سبک از نظر لغوی و اصطلاحی    
۳-۲- نگاهی به زندگی ابن ربّن طبری    
۳-۳- آثار و مؤلفات ابن ربّن طبری    
۳-۴- نگاهی به ساختار نگارش کتاب  فردوس الحکمه    
۳-۵- شیوه‌ی نگارش ابن ربّن طبری    
۳-۶- سبک ‌شناسی کتاب  فردوس الحکمه    
۳-۶-۱- اسلوب جمله‌ی اسمیه    
۳-۶-۱-۱- مبتدا معرفه + خبر نکره    
۳-۶-۱- ۲- مبتدا معرفه + خبر معرفه    
۳-۶-۱-۳- مبتدا معرفه + خبر جمله    
۳-۶-۱-۴- مبتدا معرفه + توالی خبر    
۳-۶-۱-۵- خبر مقدم + مبتدا مؤخر    
۳-۶-۱-۶- نواسخ و کاربرد آن    
۳-۶-۲- اسلوب تأکید    
۳-۶-۲-۱- تأکید به تکرار    
۳-۶-۲-۲- تأکید قصر    
۳-۶-۲-۳- تأکید به حروف    
۳-۶-۲-۴- تأکید معنوی    
۳-۶-۳- اسلوب عطف    
۳-۶-۴- اسلوب حال    
۳-۶-۵- اسلوب تمییز    
۳-۶-۶- اسلوب أفعل‌تفضیل    
۳-۶-۷- اسلوب إلّا أنّه    
۳-۶-۸- اسلوب صفت    
۳-۶-۹- اسلوب موصول‌های اسمی    
۳-۶-۱۰- اسلوب تعلیل    
۳-۶-۱۱- اسلوب تقسیم    
۳-۶-۱۲- اسلوب جمله‌ی فعلیه    
۳-۶-۱۳- اسلوب شرط    
۳-۷- نگاه کلی به سبک کتاب  فردوس الحکمه    
منابع و مآخذ    

بخشی از منابع و مراجع فایل ورد کامل تحقیق تاریخ پزشکی ایران و سبک شناسی کتاب فردوس الحکمه ۴۵ صفحه در word

براون، ادوارد (۱۳۳۷). طب اسلامی، ترجمه: مسعود رجب نیا، تهران: بنگاه ترجمه و نشر کتاب، چاپ اول

تجدد، حسین (۱۳۹۱). «پیشینه تاریخ پزشکی در ایران و جهان»، نشریه‌ی ادبیات و زبان‌ها «حافظ»، شماره‌ی ۹۷، ص ۱۱-۱۵

عزیزی، محمّد حسین (۲۰۰۵). «مفاهیم گوش، حلق، بینی از نگاه ابن سینا و رازی»، ترجمه: محمّد هاشم هاشم‌پور، فصل‌نامه‌ی گزیده‌ی مقالات طب ‌سنتی و تاریخ طب، سال دوم، شماره‌ی سوم، ص ۸۵-۸۸، دانشگاه علوم پزشکی شیراز

ـــــــ، ـــــــ (بی تا). «پیشینه‌ی مدرسه‌ی گندی‌شاپور، مهمترین مرکز پزشکی در دوره‌ی باستان»، طب و تزکیه، دوره‌ی ۱۹، شماره‌ی ۳، ص ۲۳-۳۰

جمعی از نویسندگان (۱۳۸۷). جستارهایی در تاریخ پزشکی، تهران: مؤسسه فرهنگی حقوقی سینا

شمیسا، سیروس (۱۳۷۳). کلیات سبک‌ شناسی، تهران: نشر اندیشه

صفا، ذبیح الله (۱۳۷۱). تاریخ ادبیات در ایران، تهران: انتشارات توس

ـــــ، ـــــ (۱۳۳۱). تاریخ علوم نقلی در تمدن اسلامی تا اواسط قرن پنجم، تهران: انتشارات دانشگاه تهران

نجم‌آبادی، محمود (۱۳۶۶). تاریخ طب در ایران پس از اسلام (از ظهور اسلام تا دوران مغول)، تهران: مؤسسه انتشارات و چاپ دانشگاه تهران

ـــــــــ ، ــــــــــ (۱۳۷۱). محمّد زکریای رازی، تهران: انتشارات دانشگاه رازی

ـــــــــــ ‌، ــــــــــ (۱۳۷۷). تاریخ پزشکی ایران و جهان اسلام، به کوشش: حسین حاتمی، تهران: دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی- درمانی شهید بهشتی

سرمدی، محمّد تقی (۱۳۸۴). دایره المعارف پژوهشی در تاریخ پزشکی و درمان جهان از آغاز تا عصر حاضر، تهران: انتشارت سرمدی

ابن ذریل، عدنان(۲۰۰۰م). النّص و الأسلوب بین النظریّه و التطبیق، دمشق: اتحاد الکتاب العرب

بهار، محمّد تقی (۱۳۸۰). سبک‌ شناسی، به کوشش: سید ابوطالب میر عابدینی، تهران: انتشارات توس، چاپ اول

مقدمه

 اسلوب یا سبک ‌نوشتاری به معنای روش بیان اندیشه و احساسات در قالب واژگان است بنابراین اسلوب ارتباط تنگاتنگی با اندیشه و موضوع نوشته دارد. در تقسیم­بندی­های اسلوب‌های نوشتاری، اسلوب کتاب­های طب‌ سنتی، از اسلوب­های علمی به­ شمار می­آید

سبک ‌نوشتاری اسلوب­های علمی با دیگر اسلوب­ها متفاوت است. در این اسلوب ایجاز و اطناب کم­رنگ می­شود و عواطف و احساس نویسنده در این شیوه بر خلاف شیوه­ی ادبی در نوشته تاثیر ندارد و از مسائل زیبایی‌شناسی همچون تشبیه و استعاره و کنایه و تضاد و ترادف صحبت کرده نمی‌شود. تنها هدف نویسنده بیان واقعیت­های علمی است که از طریق تجربه به دست آورده است و به دنبال استفاده از اسلوب­هایی است که بتواند این معانی را به گونه­ای آشکار برای مخاطب خود بیان کند

درنگ در برخی از آثار پدید آمده در قرن‏های دوم تا آغاز قرن ششم نشان می‏دهد که بیشتر آثار این قرون به زبان عربی یعنی زبان علمی رایج اوائل دوره‏ی تمدن اسلامی است

با توجه به رویکرد جامعه به طب ‌سنتی و گسترش رشته‏ های طب‌ سنتی و دارو‏سازی سنتی و نیز عربی بودن بیشتر منابع این دو رشته‏ی نوپا، ضرورت بررسی سبک کتاب‏های طب و دارو‏سازی سنتی آشکار گردیده است

تاریخ پزشکی یکی از کهن‏ترین تاریخ‏های جهان است، زیرا بشر از آغاز زندگی با درد و رنج و بیماری همراه بوده و برای رفع آن می‏کوشیده است. چون اگر کمال مطلوب انسان، تندرستی باشد همواره در برابر آن درد و بیماری خود‏نمائی می‏کرده است. بنابراین به طور قطع می‏توان گفت از همان روزی که انسان درصدد رفع بیماری و درد بر‏آمده است تاریخ پزشکی آغاز می‏شود و اولین کسی که توانسته از خود و یا از دیگری رفع درد و بیماری نماید اولین درمانگر یا پزشک جهان بوده است. (ر.ک: تجدد، ۱۳۹۱: ۱۱)

این که دانش پزشکی چگونه به وجود آمده است و یا چه اقوامی پایه‏گذاران آن در جهان بوده‌اند، به روشنی معلوم نیست. کتاب‏های تاریخ پزشکی قدیم مانند طبقات الأطباء و الحکماء تألیف ابن جُلجُل (۳۷۷ هـ . ق)، عیون الأنباء فی طبقات الأطباء اثر ابن أبی أصیبعه (۶۴۳ هـ . ق)، تاریخ الحکماء نوشته‏ی عبدالکریم شهرستانی (۵۴۸ هـ . ق)، و تاریخ‌الحکماء نوشته‏ی ابن ‌قفطی (۵۶۸ هـ . ق) و کتاب الفهرست تألیف ابن ندیم (۴۳۸ هـ . ق)، نظریه‏های گوناگونی در این مورد بیان داشته‏اند. (ر.ک: کیانی و دیگران، ۱۳۹۰: ۲۴۷)

درباره‏ی پیشینه‏ی پزشکی نمی‏توان تاریخی قائل گردید چرا که از تمدن‏های خیلی قدیم اطلاعات زیادی در دست نیست که بتوان از تاریخ علوم و یا یکی از رشته‏های آن که علم پزشکی است آگاه گردید ولی بطور مسلم می‏توان گفت که پزشکی قبل از تاریخ‏ بر اساس تجارب و کارهایی بوده که بشر در جریان زندگی خود در برخورد با حوادث و مبارزه با بیماری‏ها آموخته و آن‌ها را مورد استفاده قرار داده است. (ر.ک: تجدد، پیشین)

طب و اخلاق پزشکی در بین ایرانیان از قدمتی طولانی برخوردار است. از قدیمی‏ترین روزگاران امر طبابت در ایران با دیانت توأم بوده است، طب باستانی ایران با آیین زرتشت و تعلیمات اوستا پیوندی جدایی‏ناپذیر داشته است. (غفاری، ۱۳۸۹: ۱۶)

اوستا و دیگر متون زرتشتی (دینکرت و بُندهش) گواهی بر دیرینگی پزشکی در ایران است که دو ویژگی بارز آن توجه به بهداشت محیط و پیش‏گیری از برخی بیماری‏ها بوده است. علاوه بر این، ایرانیان از دیرباز گیاهان دارویی را می‏شناختند و از آن‌ها برای درمان بیماری‏ها سود می‏جستند. آریایی‏ها، نخستین دولت ایرانی، یعنی دولت ماد را در سده‏ی هفتم یا هشتم پیش از میلاد، در غرب ایران پایه‏ریزی کردند. سپس به ترتیب سلسله‏های هخامنشی (۳۳۰- ۵۵۹ پیش از میلاد)، اشکانی (۲۵۰ پیش از میلاد تا ۲۲۶ م) و ساسانیان (۲۲۶- ۶۵۲ م) بر سر کار آمدند. (ر.ک: عزیزی، بی تا: ۲۴)

نخستین پزشک آریایی به نام تریتا یا آترت، از دیدگاه زرتشت و اهورامزدا شخصی پرهیزگار، دانا و توانا بود که با گیاهان و خواص آن‌ها آشنایی فراوان داشت و برای درمان بیماری‏ها از عصاره‏های گیاهانی که خود استخراج می‏کرد، استفاده می‏نمود. همچنین، در تمدن ایران باستان در کتیبه‏های مربوط به زمان هخامنشیان، از زعفران به عنوان گیاه دارویی با خواص و کاربرد بسیار، فراوان یاد شده است. (ر.ک: پناهی آراللو، ۱۳۹۱: ۵۶)

در زمان شاهان‌ هخامنشی، پزشکی ایران به سبب ارتباط با یونانیان، به پیشرفت‏هایی دست‏ یافته بود و در دوران اشکانیان، ایرانیان با کتاب‏های یونانی بیشتر آشنا شدند و برخی از آن‌ها را به زبان‌های ایرانی برگرداندند. در عصر ساسانی، به گسترش دانش و فرهنگ توجه ویژه‏ای شده و ولایت فارس مهد تمدن ساسانیان بوده است. (ر.ک: عزیزی، پیشین)

گندی‌شاپور یکی از مهمترین شهر‏های فرهنگی ایران عهد ساسانی بوده است که به زبان سُریانی «بت لا‏پات» (Beth Lapat) و به عربی جُندی‌شاپور نامیده می‏شد. (ر.ک: پیشین: ۲۵)

شهر گندی‌شاپور در استان خوزستان کنونی، در نزدیکی شوشتر ساخته شده است. «در ابتدا دانشگاه تحت نظارت کلیسای نسطوری اداره می‏گشت. در دوران خسرو انوشیروان (۵۳۱ – ۵۷۸ م ) این دانشگاه به یک مرکز بزرگ علمی و پزشکی تبدیل گشته بود و در بیمارستان آن عده‏ی زیادی از پزشکان ممتاز به خدمت مشغول بوده‏اند که از مهمترین آن‌ها (خاندان بُختیشوع از قرن هفتم تا دهم میلادی در گندی‌شاپور و بغداد به طبابت و چشم پزشکی پرداخته‏اند) و ماسویه (خاندان ماسویه از قرن هفتم و هشتم میلادی در گندی‌شاپور و بغداد طبابت کردند) را می‏توان نام برد. (جمعی از نویسندگان، ۱۳۸۷: ۷۰)

مکتب طبی گندی‌شاپور تا دوران تمرکز علمی بغداد (اواسط نیمه‏ی اول قرن دوم هجری ‌قمری) عظمت و اقتدار خود را از دست نداد امّا با تمرکز یافتن بغداد، از اهمیت آن کاسته شد. علل و عواملی که در شهرت علمی بغداد و سقوط مکتب گندی‌شاپور مؤثر بوده است به شرح زیر است

۱ـ انقراض سلسله‌ی بنی‌‌امیه و روی کار آمدن عباسیان و انتقال مرکز خلافت به بغداد و ارتباط این شهر با گندی‌شاپور و احتیاج خلفای عباسی به اطبای گندی‌شاپور باعث مرکزیت یافتن بغداد شد

۲ـ خدمات ایرانیان و به ویژه برمکیان به تمرکز علمی بغداد کمک شایانی کرد

۳ـ انتقال میراث علمی گندی‌شاپور و یونان و انطاکیه و اسکندریه به بغداد، باعث تمرکز علمی و طبی این شهر شد. (ر.ک: نجم آبادی، ۱۳۶۶: ۱۴۵-۱۴۶)

طب اسلامی، با ترکیبی از سنّت‏های بقراطی و جالینوسی پزشکی یونانی و با نظریه‏ها و جنبه‏های علمی طب ایرانی و هندی در زمینه‏ی کلی اسلام به وجود آمده است. بنابراین جنبه‏ی ترکیبی داشته و در بردارنده‏ی شیوه‏ای مشاهده‏ای و عینی مکتب بقراطی، روش فلسفی و نظری جالینوس، و همراه با معلومات نظری و تجربی پزشکان ایرانی و هندی در زمینه‏ی دارو‏سازی می‏باشد. (ر.ک: کیانی، پیشین: ۲۴۷-۲۴۸)

طب اسلامی در روند تکاملی خود دو مرحله‏ی اساسی را پشت سر گذاشته است: مرحله‏ی اقتباس و جذب که از طریق ترجمه صورت گرفت و دیگری مرحله‏ی ابداع و آفرینش آثار پزشکی که اغلب به نام پزشکان ایرانی به ثبت رسید. (ر.ک: پیشین)

«کار عظیم ترجمه‏ی متون پزشکی از زبان‌های یونانی، سریانی و تا حدودی نیز هندی به زبان عربی در اواخر دوران حکومت بنی‌امیه و در دوران حکومت بنی‌عباس (به خصوص در عهد هارون و مأمون) آغاز شد و گسترش یافت و مترجمین برجسته‏ای چون حنین بن اسحاق و ثابت قرّه در این کار سهم مهمی داشتند و به این ترتیب در حفظ میراث گذشته و انتقال آن به ملل گوناگون نقش مهمی ایفا کردند» (جمعی از نویسندگان، پیشین: ۹۰)

بعد از دوران ترجمه، مرحله‏ی جدیدی در طب دوران تمدن اسلامی آغاز شد، علم پزشکی رونق یافت و چهار پزشک بزرگ و مشهور (علی بن ربّن طبری، محمّد بن زکریای رازی، علی بن مجوسی اهوازی و ابو علی سینا) ظهور کردند و کتاب‏هایی در زمینه‏ی پزشکی به رشته‏ی تحریر در‏آوردند

در این نوشتار، به حکم آن که «ما لا یُدَرک کُلُّهُ لا یُترک کُلُّهُ» با رویکردی توصیفی – تحلیلی به بیان سبک ‌نوشتاری فردوس الحکمه، الحاوی پرداخته شده است

۲-تاریخ پزشکی ایران

 ۲-۱- منشأ  فن طبابت

شاید بتوان گفت که قدمت تاریخ پزشکی برابر با قدمت تاریخ است؛ چرا که از همان روز، آدمی درصدد دفع شر، زحمت و درد از خود برآمده است. (ر.ک: کیانی و همکاران، ۱۳۹۰: ۲۴۷)

«ابن أبی أصیبعه، پیدایش طب را در نتیجه‏ی پنج اتّفاق ذیل می‌داند

الف: اموری که از طریق پیامبران و اصفیا به ما رسیده

ب: قسمتی از طب از راه خواب‌های درست به دست آمده

ج: آن که از راه تصادف و اتّفاق داروئی به دست آمده. (تجربه)

د: مردم در عمل حیوانات را دیده و از آن‌ها تقلید کرده

هـ: مواردی که از راه الهام (غریزه) به انسان کشف شده است» (محدثی، ۱۳۷۷: ۲)

تاریخ طب در ایران به دو دوران قبل از اسلام و بعد از اسلام تقسیم می‌شود که به اختصار به آن‌ها اشاره می‌شود

۲-۲- تاریخ طب قبل از اسلام

درباره‌ی قدمت پزشکی در میان آریان‌ها چه ایرانی و چه هندی‌ها اطلاعاتی در دسترس است که می‌رساند آنان پیش از بسیاری از ملت‌ها و اقوام درباره‌ی این علم آگاهی و تجربه و پیشرفت داشته‌اند. (ر.ک: تجدد، ۱۳۹۱: ۱۱)

تاریخ ایران با پیشینه‌ی مکتوب حدود سه هزار ساله، پیش از اسلام و پس از آن شاهد دوره‌هایی از بالندگی فرهنگ، هنر و دانش بوده است. عصر ساسانیان یکی از دوره‌های شکوفایی فرهنگ و تمدن ایران بوده و در آن دوران به سبب برپایی مرکز علمی گندی‌شاپور، دانش پزشکی گسترش چشمگیری داشته و تکامل یافته است. (ر.ک: عزیزی، بی تا: ۲۴)

در دوران شاپور اول پادشاه بزرگ ساسانی و شاپور دوم و پس از آن‌ها انوشیروان، دانشمندان ساکن یونان به دلیل اختلاف مذهبی که در روم شرقی پیش آمده، به ایران آمدند و در آن اقامت گزیدند که نتیجه‌ی این امر، تأسیس دانشگاه بزرگ گندی‌شاپور بود. (ر.ک: براوان، ۱۳۳۷: ۱۱-۱۲)