فایل ورد کامل تحقیق معرفی داستان نویسان استان فارس و بررسی آثار آنها ۱۳۱ صفحه در word

توجه : به همراه فایل word این محصول فایل پاورپوینت (PowerPoint) و اسلاید های آن به صورت هدیه ارائه خواهد شد

 فایل ورد کامل تحقیق معرفی داستان نویسان استان فارس و بررسی آثار آنها ۱۳۱ صفحه در word دارای ۱۳۱ صفحه می باشد و دارای تنظیمات در microsoft word می باشد و آماده پرینت یا چاپ است

لطفا نگران مطالب داخل فایل نباشید، مطالب داخل صفحات بسیار عالی و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

فایل ورد فایل ورد کامل تحقیق معرفی داستان نویسان استان فارس و بررسی آثار آنها ۱۳۱ صفحه در word  کاملا فرمت بندی و تنظیم شده در استاندارد دانشگاه  و مراکز دولتی می باشد.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل ورد می باشد و در فایل اصلی فایل ورد کامل تحقیق معرفی داستان نویسان استان فارس و بررسی آثار آنها ۱۳۱ صفحه در word،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن فایل ورد کامل تحقیق معرفی داستان نویسان استان فارس و بررسی آثار آنها ۱۳۱ صفحه در word :

بخشی از فهرست مطالب فایل ورد کامل تحقیق معرفی داستان نویسان استان فارس و بررسی آثار آنها ۱۳۱ صفحه در word

فصل اول:مقدمه    
۱-۲- پیشینه‌ی تحقیق    
فصل دوم:معرفی داستاننویسان و بررسی کارنامهی آنها    
۲-۱- محمد بهمنبیگی    
۲-۱-۱- زندگینامه    
۲-۱-۲- بررسی اثر (مجموعه داستان بخارای من ایل)    
۲-۱-۲-۱- خلاصه داستانها    
۲-۱-۲-۲- ویژگیهای کلی داستانها    
۲-۲-  سیمین دانشور    
۲-۲-۱- زندگینامه    
۲-۲-۲- بررسی آثار(رمان جزیرهی سرگردانی و مجموعه داستان از پرندههای مهاجر بپرس)    
۲-۲-۲-۱- رمان جزیرهی سرگردانی    
۲-۲-۲-۱-۱- خلاصه رمان    
۲-۲-۲-۱-۲- ویژگیهای کلی رمان    
۲-۲-۲-۲- مجموعه داستان از پرنده های مهاجر بپرس    
۲-۲-۲-۲-۱- خلاصه داستانها    
۲-۲-۲-۲-۲- ویژگیهای کلی داستانها    
۲-۳- ابراهیم گلستان    
۲-۳-۱- زندگینامه    
۲-۳-۲- بررسی اثر (داستان بلند خروس)    
۲-۳-۲-۱- خلاصه داستان    
۲-۳-۲-۲- ویژگیهای کلی داستان    
۲-۴- مهین متأله    
۲-۴-۱- زندگینامه    
۲-۴-۲- بررسی اثر (داستان بلند قرن شیطان)    
۲-۴-۲-۱- خلاصه داستان    
۲-۴-۲-۲- ویژگیهای کلی داستان    
۲-۵- منوچهر صفا    
۲-۵-۱- زندگینامه    
۲-۵-۲- بررسی اثر (مجموعه داستان اندر آداب و احوال)    
۲-۵-۲-۱- خلاصه داستانها    
۲-۵-۲-۲- ویژگیهای کلی داستانها    
۲-۶- ابوالقاسم فقیری    
۲-۶-۱- زندگینامه    
۲-۶-۲- بررسی اثر(مجموعه داستان دیو)    
۲-۶-۲-۱- خلاصه داستانها    
۲-۶-۲-۲- ویژگیهای کلی داستانها    
۲-۷- امین فقیری    
۲-۷-۱- زندگینامه    
۱۲- داستان بلند رقصندگان (۱۳۷۵)    
۱۳- زندگی با ورزش “فوتبالیستها” :دو داستان برای نوجوانان(۱۳۷۶)    
۲-۷-۲- بررسی آثار(مجموعه داستانهای تمام بارانهای دنیا، مویههای منتشر و داستانهای بلند اگر باران ببارد و رقصندگان)    
۲-۷-۲-۱- مجموعه داستان تمام بارانهای دنیا    
۲-۷-۲-۱-۱- خلاصه داستانها    
۲-۷-۲-۱-۲- ویژگیهای کلی داستانها    
۲-۷-۲-۲- مجموعه داستان مویههای منتشر    
۲-۷-۲-۲-۱- خلاصه داستانها    
۲-۷-۲-۲-۲- ویژگیهای کلی داستانها    
۲-۷-۲-۳- داستان بلند اگر باران ببارد    
۲-۷-۲-۳-۱- خلاصه داستان    
۲-۷-۲-۳-۲- ویژگیهای کلی داستان    
۲-۷-۲-۴- داستان بلند رقصندگان    
۲-۷-۲-۴-۱- خلاصه داستان    
۲-۷-۲-۴-۲- ویژگیهای کلی داستان    
۲-۷-۲-۵- نتیجهگیری کلی چهار اثر امین فقیری    
۲-۸- حسن کریمپور شیرازی    
۲-۸-۱- زندگینامه    
۲-۸-۲- بررسی آثار (رمان درماندگان عشق و باغ مارشال)    
۲-۸-۲-۱- رمان درماندگان عشق    
۲-۸-۲-۱-۱- خلاصه رمان    
۲-۸-۲-۱-۲- ویژگیهای کلی رمان    
۲-۸-۲-۲- رمان باغ مارشال    
۲-۸-۲-۲-۱- خلاصه رمان    
۲-۸-۲-۲-۲- ویژگیهای کلی رمان    
۲-۸-۲-۳- نتیجه گیری دو رمان کریمپور شیرازی    
۲-۹- علی اصغر شیرزادی    
۲-۹-۱- زندگینامه    
۲-۹-۲- بررسی آثار (مجموعه داستان غریبه و اقاقیا و رمان طبل آتش)    
۲-۹-۲-۱- مجموعه داستان غریبه و اقاقیا    
۲-۹-۲-۱-۱- خلاصه داستانها    
۲-۹-۲-۱-۲-ویژگیهای کلی داستانها    
۲-۹-۲-۲- رمان طبل آتش    
۲-۹-۲-۲-۱- خلاصه رمان    
۲-۹-۲-۲-۲- ویژگیهایکلی رمان    
منابع و مآخذ    

دستغیب،عبدالعلی.(اردیبهشت ۱۳۷۶).مجله علوم انسانی گزارش: شماره

صاعلی، شهناز.(دی ۱۳۷۷). کتاب ماه ادبیات و فلسفه: شماره

اولیایی­نیا، هلن(۱۳۸۰). ماهنامه­ی کتاب ماه ادبیات و فلسفه

بخشی از منابع و مراجع فایل ورد کامل تحقیق معرفی داستان نویسان استان فارس و بررسی آثار آنها ۱۳۱ صفحه در word

دانشور،سیمین.(۱۳۷۲).جزیره­ی سرگردانی.تهران:خوارزمی

دانشور، سیمین.(۱۳۷۶). از پرنده­های مهاجر بپرس. تهران: کانون

بهمن بیگی،محمد.(۱۳۶۸).بخارای من ایل من.تهران:آگاه

سالاری، قاسم.(۱۳۸۴). کارنامه­ی داستان­نویسان استان فارس از سال ۱۳۰۰ تا۱۳۵۷ استاد راهنما: کاووس حسن­لی. شیراز:دانشگاه شیراز

آخوند زاده، میرزا فتحعلی، به همت باقر مؤمنی (۱۳۴۹). تمثیلات. تهران: نشر اندیشه

فقیری، ابوالقاسم.(۱۳۶۸). دیو. شیراز: نوید

کریم­پور شیرازی، حسن.(۱۳۷۸). درماندگان عشق. تهران: اوحدی. چاپ هشتم

کریم­پور شیرازی، حسن. (۱۳۷۷). باغ مارشال. تهران: اوحدی. چاپ سیزدهم

متأله، مهین.(۱۳۷۵). قرن شیطان. شیراز: انتشارت نوید

مویزانی، الهام.(۱۳۷۲). آیینه­ها. تهران: روشنگران

گلستان، ابراهیم.(۱۳۷۴). خروس.تهران: اختران

احمدی، اسماعیل، ابوالفتح امیری و کهزاد رنجبر.(۱۳۸۴). نوشته‌هایی درباره­ی محمد بهمن‌بیگی و آثار او، تهران: ویژه‌نگاربردویی،پریسا.(۱۳۸۷).تحلیلی بر آثار شهریار مندنی­پور.قم:ندای دوست

میرصادقی،جمال.(۱۳۸۷).بیست و سه داستان از داستان نویسان امروز ایران.تهران:مجال

میرعابدینی،حسن.(۱۳۷۷).صد سال داستان نویسی ایران، ج ۱و۲تهران:چشمه

دستغیب،عبدالعلی.(اردیبهشت ۱۳۷۶).مجله علوم انسانی گزارش: شماره

صاعلی، شهناز.(دی ۱۳۷۷). کتاب ماه ادبیات و فلسفه: شماره

اولیایی­نیا، هلن(۱۳۸۰). ماهنامه­ی کتاب ماه ادبیات و فلسفه

فصل اول:مقدمه

چگونگی پیدایش و دگرگونی داستان­نویسی در ایران

داستان­ گویی در ایران از قرن­ها پیش به شکل نقالی و روایت­های شفاهی وجود داشته است. نمونه­ی آن را در داستان­های سمک عیار، امیر ارسلان و قصه­های هزار و یک شب و حسین کرد که بیشتر به صورت نقالی در بین مردم وجود داشته است، می­بینیم؛ اما روند پیدایش داستان­نویسی به شیوه­ی امروزی آن، از سال­های پیش از مشروطه آغاز شد. «داستان­نویسی نوین با وجود غنای سنت قصه­گویی منظوم و منثور در ادبیات کلاسیک، الهام­گرفته از غرب است» (بالایی،۷:۱۳۷۷)

داستان یکی از مهم­­ترین دگرگونی­های فرهنگی که در قرن گذشته همراه با جنبش­های آزاد­اندیشی شکل گرفت، پیدایش رمان و پس از آن داستان کوتاه بود. بحث رمان­نویسی در ایران برای نخستین بار به سال ۱۲۵۰ شمسی در نامه­ی میرزا فتحعلی آخوند­زاده به میرزا آقا تبریزی مطرح شد: «امروز تصنیفی که متضمن فوائد ملت و مرغوب طبایع خوانندگان است، فن دراما و رمان است» (تمثیلات،۸:۱۳۴۹)

نخستین دوره­ی داستان­نویسی ایران، محصول معنوی تفکرات مشروطه­خواهانه است. هرچندترجمه­ی اولین رمان، موسوم به ستارگان فریب خورده، در سال ۱۲۵۳ به فارسی انتشار یافت؛ اما در آن زمان، هنوز شرایط برای آفرینش این نحوه­ی بیان جدید در ایران فراهم نشده بود. سیاحت­نامه­ی ابراهیم بیگ، اولین شبه رمان نو ایرانی، در سال ۱۲۷۴ شمسی، منتشر شد. مسالک المحسنین از طالبوف و ترجمه­ی سرگذشت حاجی بابای اصفهانی در تلاش­های آزادی­خواهانه مؤثر بود و به روند پیدایش نخستین داستان­­ها شتاب ­بخشید. به طور کلی آشنایی ایرانیان با غرب، انتشار روزنامه­ها، تأسیس مدرسه­ی دارالفنون و نمونه­ی آن در دیگر شهرها، رشد خود آگاهی ملی و روشنفکری، ادبیات را از دربار جدا کرد و کم کم ساده­نویسی رواج پیدا کرد، زیرا دیگر ادبیات کهنه و فخیم پاسخ­گوی نیازهای جامعه نبود و با تحولات گسترده­­ی آن هم­خوانی نداشت

«پس از انقلاب مشروطه (۱۲۸۵ شمسی)، رمان -که زندگی فرد را در متن ماجراهای اجتماعی توصیف می­کند- یکی از مهم­ترین گونه­های ادبی می­شود;موقعیت خاص جامعه و بسته بودن دیگر راه­های ابراز رأی و نظر، داستان پیرو ایران را از همان آغاز صاحب سرشتی اجتماعی و انتقادی می­کند تا بازگوی رنج­ها و شادی­­ها، بیم­ها و امیدها، عصیان­ها و شکست­ها، عشق­ها و تلخ­کامی­های مردم شود;در سال­های پس از انقلاب مشروطه، نخستین نمونه­های رمان تاریخی و رمان اجتماعی منتشر می­شود. این دوران، دوران گذار از داستان­های افسانه­ای عشقی، ماجرایی و اخلاقی کهن به رمان­های دارای طرح و ماجرایی امروزی است; اولین رمان تاریخی، شمس و طغرا است، علی اکبر دهخدا در چرند و پرند و محمدعلی جمال­زاده نیز در یکی بود و یکی نبود اولین داستان­های کوتاه فارسی را (که بیشتر به طرح می­مانند)، منتشر کردند. جمال­زاده در مقدمه­ی کتابش بر لزوم افتادن انشا در جاده­ی رمان و حکایت، تأکید می­کند. منتقدان این مقدمه را نخستین بیانیه­ی اساسی نثر جدید فارسی دانسته­اند. با این­که مجموعه­ی یکی بود یکی نبود جمال­زاده، طلایه­دار داستان­نویسی در ایران است؛ اما صادق هدایت آفریننده­ی داستان­نویسی جدید ایران است. او به رمان جنبه­ی هنری بخشید» (میرعابدینی، ۱۱۶۰:۱۳۷۷و۱۱۶۱)

در سال­های ۲۰-۱۳۱۰ شاهد پیدایش نسلی از نویسندگان هستیم که سنگینی شکستِ امیدهای انقلاب مشروطه و خفقان رضاخانی را به دوش می­کشند. این دوره در بوف کور هدایت به خوبی تصویر شده است. با سقوط رضا شاه و آزادی نسبی فضای سیاسی در شهریور ۱۳۲۰، دوره­ی جدیدی آغاز می­شود که تا کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ ادامه می­یابد. ادبیات این دوره تحت تأثیر ترجمه­ی آثار رئالیستی- سوسیالیستی، خصلتی آرمان­خواهانه و شعاری می­یابد. پس از کودتای سال ۱۳۳۲، امید به بهبود وضع بر باد می­رود و جای آن را احساسی از تسلیم می­گیرد، گرایش­های پندارگرایانه و عرفانی رواج می­یابند و نویسندگانی که انزوا گزیده­اند، متوجه­ مسائل ابدی بشری و تجزیه و تحلیل متافیزیکی امور می­شوند. از این رو داستان فارسی در زمینه­ی روان­شناسی شخصیت­­ها، تعمق و توجه بیشتری را لازم دارد. نیرومندترین جریان ادبی نیمه­ی نخست این دهه، ادبیات اسطوره­ای است. نویسنده­ی منع شده از اقدام اجتماعی، پرخاشگری­اش را متوجه­ راز خلقت می­کند

سال­های ۵۷–۱۳۴۰ دوره­ی به نتیجه رسیدن ادبیاتی است که با تفکرات مشروطه ­خواهی آغاز شد. این دوره برآیند تجربیات تمام ادوار داستان نویسی ایران است؛ کوشش­های نویسندگان پیشین ثمر می­دهد؛ نیروهای جدیدی در ادبیات به کار می­افتند و پیدایی گرایش­های گوناگون ادبی این دوره را به پربارترین دوره­ی ادبی معاصر تبدیل می­کنند. در این دوره نیز داستان ­نویسانی چون ابراهیم گلستان به پرداخت خلاق خاطرات و سیمین دانشور به جستجو در تاریخ سانسور شده­ی معاصر می­پردازند. (رک: میرعابدینی، ۱۱۶۶:۱۳۷۷تا۱۱۶۷)

در سال­های پس از انقلاب اسلامی، با فروریزی نظام پیشین و تحولات جهانی در ادبیات، دوره­ی جدیدی به وجود می­آید که قسمتی از آن بر ارزش­های دینی و ایدئولوژیک تکیه داشته و بخشی از آن نیز به موضوعات انسانی و پرسش و پرسش انگیزی پرداخته­اند. انقلاب اسلامی با تمام جنبه­های خود در آثار داستان­نویسان نمود پیدا کرد و «با تصفیه­های سیاسی، نابسامانی­های شگرف اجتماعی­اش، جنگ و خیل کشتگان، نویسندگان را با موضوعات و مضامین جدید آشنا ساخت. در آغاز، اغلب نویسندگان شناخته شده، اهداف نخستین خود را شامل مبارزه با بی­عدالتی­های رژیم پیشین، تلاش برای آزادی بیان و عقیده و نیز مطبوعات، تعقیب نمودند. در سال­های ابتدائی پس از انقلاب، داستان کوتاه نوین در ایران، از پیشرفت قابل توجهی برخوردار بود» (یاوری، ۱۰۳:۱۳۸۸). داستان­هایی که موضوع آنها انقلاب است، آشفتگی­های اجتماعی پیش و پس از آن را به خوبی نشان می­دهند. چنین فضای پر التهابی داستان­نویس را نیز به وقایع نگاری و گزارش سوق می دهد

« بیش­تر آثار داستانی این دوره حتی از نظر اعتراض و افشاگری نیز عقب مانده­تر از خبرها و گزارش­های روزنامه­ها هستند;زیرا به خاطر نیات آموزشی­شان ساده و تصنعی، به خاطر حمایت سیاسی­شان گاهی عوام فریبانه و احساساتی و به خاطر دید ناسیونالیستی یا منطقه­ای­شان می­تواند بسیار تعصب آمیز و غریب باشد» (میرعابدینی،۷۹۸:۱۳۷۷ و ۷۹۹)

در این دوره قصه­گویی سنتی، روشی مناسب در اشاعه­ی اندیشه­های مذهبی و عقاید دینی تشخیص داده­­ شد. این روند جدید موجبات تکامل یا کسب تمایزات هنری را دربرنداشت. بیش­تر این قصه­های اسلامی به طور شتاب­زده سرهم­بندی، سرشار از تکرار مکررات؛ ولی بی­بضاعت از هرگونه صناعت بودند;{بنابراین} درکسب مقبولیت عام و حتی برآورده ساختن انتظارات حامیان خود ناکام ماندند (رک: یاوری،۱۰۴:۱۳۸۸)

«بیش­تر داستان­ نویسان دوره­ی انقلاب، نتوانسته­اند دست کم به طور موقت و تنها در متن ادبی خود، جانب­داری از کاراکتر خویش و نیز موضوع اثر خود را فراموش کنند. بیش­تر داستان­های پدید آمده در دوره­ی انقلاب، در حد خاطره و گزارش باقی مانده است»(میرعابدینی،۸۸۹:۱۳۸۳)

فرشته­ مولوی، ویژ­گی­های این­دوره را از لحاظ وضعیت نشر و کتاب­خوانی، چنین گزارش می­دهد

«وسع کتاب­خوانی و گسترش کمی و کیفی گروه کتاب­خوانان که پیامد طبیعی عطش دوره­ی محرومیت و خفقان بود، رشد جهشی تولید کتاب، رونق شگفت انگیز بازار کتاب و عقب ماندن سرعت مطالعه از سرعت خرید کتاب، افزایش تیراژ، تنوع چشم­گیر موضوعی و افزایش کتاب­های علوم اجتماعی و سیاسی، افزایش ناشر و کتاب­فروش به تبع افزایش خواننده­ی مؤلف و مترجم»(مولوی، ۳۵:۱۳۶۸)

با آغاز شدن جنگ، تقریبا هیچ نویسنده­ای نسبت به جنگ و پیامدهایش بی­تفاوتنماند. جنگ تکلیف خاصی بر عهده­ی دسته­ای از نویسندگان قرار داد و آن نوشتن داستان­­هایی برای تقویت یا تهییج روحیه­ی رزمندگان بود؛ آن­ها، نگران از فراموش شدن ارزش­­های جنگ، با شتاب­زدگی می­نوشتند و کم­تر موفق به خلق جهان داستانی با آدم­های زنده و ملموس می­شدند. بسیاری از این داستان­نویسان با موضع­گیری مشخص در داستان­ها و تحلیل­های غیر داستانی از مسائل سیاسی و جنگ، چهره­ای مداخله­گر پیدا می­کردند که با حضور بر فراز شخصیت­ها هر نوع آوای مستقلی را از آنان دریغ می­داشتند;نویسندگان حرفه­­ای جنگ نیز بیش­تر به توصیف حال و هوای شهرهای جنگ­زده و آشفتگی­ها و گرفتاری­هاییمی­پرداختند که در نتیجه­ی هجوم دشمن دامن­گیر مردم شده بود. اینان به ­جای ترسیم صحنه­های قهرمان در جبهه­ها، از رنج­ها و وحشت مردم عادی به هنگام حملات هوایی سخن می­گفتند;عادی شدن و اجتناب ناپذیری مرگ، گریز از اضطرابی به اضطراب دیگر، مهاجرت و از هم پاشیدن خانواده­ها، از مضمون­های مطرح در آثار این نویسندگان است. اینان در جهت مطرح کردن جنبه­ی تراژیک جنگ قلم می­زدند;و باور داشتند که آدم­ها دیگر دلیران حماسه­ساز نیستند؛ بلکه قربانیانی هستند که در عین پایداری، به راحتی جان می­بازند. همین امر نوعی حس زوال و بی­اطمینانی را به فضای ادبیاتِ پس از جنگ می­بخشید. (رک:میرعابدینی،۸۸۷:۱۳۷۷تا۸۹۱)