پاورپوینت کامل سیاست‌ورزی در ایران عصر صفوی (قدرت، دیانت، بلاغت) ۱۸ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل سیاست‌ورزی در ایران عصر صفوی (قدرت، دیانت، بلاغت) ۱۸ اسلاید در PowerPoint دارای ۱۸ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل سیاست‌ورزی در ایران عصر صفوی (قدرت، دیانت، بلاغت) ۱۸ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل سیاست‌ورزی در ایران عصر صفوی (قدرت، دیانت، بلاغت) ۱۸ اسلاید در PowerPoint :

۱
ساختار۲
گزارش کتاب۳
پانویس۴
منابع مقاله۵
وابسته‌ها

سیاست‌ورزی در ایران عصر صفوی (قدرت، دیانت، بلاغت) تألیف کالین میچل، مترجم حسن افشار؛ مرکزیت تشیع دوازده امامی در طرح توسعه‌ی شاهنشاهی صفوی قابل انکار نیست، اما انبوهی از عوامل مهم دینی و قومی و سیاسی نیز در سده‌ی شانزدهم ایفای نقش می‌کردند. اصلا پیش فرض کتاب حاضر همین است که مدعیات ایدئولوژیکی صفویه در قرن شانزدهم بازتاب همین تنوع بی سابقه بود و این که همین نرمش پذیری آن‌ها امکان گذارشان از قالب نهضت عرفانی محلی به سطح یک شاهنشاهی سیاسی و ظهورشان به عنوان دولت اسلامی پیشامدرن بالنده را فراهم آورد.

ساختار

کتاب در چهار فصل به نگارش درآمده است که عناوین فصلهای کتاب از این قرار است.

شاهنشاهی آخرالزمان
جهان‌شناسی‌های ناهمساز
توبه‌ی دوم
بازگشت پادشاه

گزارش کتاب

اگر پیدایش شاهنشاهی نیرومند صفوی از سال ۹۰۷-۹۰۶/۱۵۰۱-۱۵۰۰ را عموما نقطه‌ی عطفی در تاریخ ایران به شمار می‌آورند جای شگفتی ندارد، به ویژه با توجه به این که یکی از بسترهای تاریخی پویاتر آن این باور بوده است که ایران در خلال دوره‌های پیاپی سلطه‌ی اعراب و ترکان و مغولان توانسته هویت فرهنگی خود را حفظ کند. خاندان صفویه، که به رغم ابهام در خاستگاه قومی‌اش، «ایرانی» به شمار می‌رود، تشیع دوازده امامی را مذهب رسمی کشور اعلام کرد و بی شک شبهه شالوده‌ای برای قشر فعال و ریشه دار فقیهان و متکلمان شیعه پدید آورد، که بیش تر در چارچوب شرعی که نخست در جهان عرب شکل گرفته بود کار می‌کرد. توضیح قانع کننده‌تری برای فهم علت دوام هویت «ایرانی» احتمالا تنوع چشمگیری است که فرهنگ ایرانی تا دوره‌ی صفوی پیدا کرده بود. از هزاره‌ی دوم پیش از میلاد که کوچ گسترده‌ی اقوام هندوآریایی آغاز شده بود، فلات ایران در مقیاس گسترده‌ای به صحنه‌ی آمیزش فرهنگی مبدل شد. نفوذ اسلام در سده‌ی هفتم میلادی و سپس چیرگی فرهنگ عربی – اسلامی در قرون هشتم تا یازدهم صرفا بعد دیگری به سنت تلفیقی دیرینه در منطقه افزود. از آن جا که نفوذ فراوان یونانی و بیزانسی نیز در کار بود، کسانی این فرضیه را پیش نهاده‌اند که اسلام گرایش‌های شاه دوستانه و یکتاپرستانه‌ی اواخر دوران باستان را در یک مرز فرهنگی «ایرانی – مدیترانه‌ای» به عقد یکدیگر درآورد. با کوچ ترکان از ناحیه‌ی استپ پس از سده‌ی دهم و ورود طوفانی مغولان در سده‌ی سیزدهم، «ایران بزرگ» – آذربایجان، عراق، فلات ایران، خراسان، و ماوراء النهر- به عنوان پاره‌ای از جهان اسلام ظاهر شد که از تکثر مذهبی و فرهگی بی همتایی برخوردار بود. این تکثر – یا دست کم تصور آن- در آغاز عصر تجدد با چالش بزرگی روبه رو شد. در سده‌ی نوزدهم، جریان هایی در تاریخ‌نگاری ناسیونالیست