توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل ابوزکریا یحیی آدم ۱۲ اسلاید در PowerPoint دارای ۱۲ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل ابوزکریا یحیی آدم ۱۲ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل ابوزکریا یحیی آدم ۱۲ اسلاید در PowerPoint :

یحیی بن آدم کوفی

منبع: یحیی بن آدم کوفی

یحیی بن آدم کوفی (پس از ۱۳۰-۲۰۳ق)، از محدثان و فقهای سرآمد روزگار خویش به شمار می‌رفت. احمد بن حنبل وی را ستوده و او را فردی عاقل، بردبار و از توانمندترین افراد زمان خود شمرده است.

فهرست مندرجات

۱ – معرفی یحیی کوفی
۲ – اساتید و شاگردان
۳ – شخصیت
۴ – آثار
۵ – وفات
۶ – پانویس
۷ – منبع

۱ – معرفی یحیی کوفی

ابوزکریا یحیی بن آدم بن سلیمان بن خالد اموی قرشی کوفی صلحی، از موالی خالد بن خالد ابنِ مُعَیْط بود.

[۱] ابن سعد، محمد، الطبقات الکبری، ج۶، ص۴۰۲.

تاریخ و محل ولادت ابوزکریا به درستی روشن نیست. ذهبی می‌گوید: وی پس از سال ۱۳۰ق به دنیا آمد.

[۲] ذهبی، محمد بن احمد، سیر اعلام النبلاء، ج۹، ص۵۲۳.

۲ – اساتید و شاگردان

یحیی بن آدم قرائت را از ابوبکر بن عیاش فرا گرفت و به گفته خویش، به مدت سه سال در حلقه درس او شرکت جست.

[۳] ابن جزری، محمد بن محمد، غایه النهایه، ج۲، ص۳۶۳.

از کسانی چون سعید بن سالم، سُفْیَانَ ثَّوْرِی، سُفْیَانَ بن عُیَیْنَه و حَمّاد بن سَلَمه حدیث شنید و احمد بن حنبل، عبدالله بن محمد بن شاکر، ابن مَعِیْن و عبدالله بن ابی شیبه از او کسب دانش نموده و روایت کرده‌اند.

[۴] نووی، یحیی بن شرف، تهذیب الاسماء و اللغات، ج۲، ص۱۵۰.

۳ – شخصیت

یحیی از یک چشم نابینا بود

[۵] ابن جزری، محمد بن محمد، غایه النهایه، ج۲، ص۳۶۴.

و از محدثان و فقهای سرآمد روزگار خویش به شمار می‌رفت.

[۶] ذهبی، محمد بن احمد، سیر اعلام النبلاء، ج۹، ص۵۲۴.