پاورپوینت کامل برابری جنسی و عدالت اقتصادی ۵۱ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل برابری جنسی و عدالت اقتصادی ۵۱ اسلاید در PowerPoint دارای ۵۱ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل برابری جنسی و عدالت اقتصادی ۵۱ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل برابری جنسی و عدالت اقتصادی ۵۱ اسلاید در PowerPoint :

۵۰

بازتاب ارزیابی پنج ساله کنفرانس های سازمان ملل در دهه نود نویسندگان: گیتاسن،
سونیا آنوفرکاریا سایت:DAWN اسفند ماه ۱۳۸۳، اجلاس پکن + ۱۰ با هدف و بازبینی و
ارزیابی کارنامه ده ساله پکن، در نیویورک برگزار گردید. اکنون شاید بتوان از
فاصله ای دورتر نگاهی به پنج سالگی پکن انداخت، گرچه گمان نمی کنم، چرا که نهادهای
بین المللی، بعد از برگزاری این همه کنفرانس و نشست های پکن + ۵ و پکن + ۱۰، چه
کاری جز صدقه و شعار و بیانیه برای زنان (و مردان) عراق و افغانستان کرده اند.
پژوهش گران DAWN (گزینه های توسعه زنان برای عصر جدید)، برای یونی فم و به بهانه
پکن + ۵ تهیه کرده اند. DAWN خود را گروهی فمینیستی و متعلق به کشورهای در حال
توسعه معرفی می کند که از سوی نهادهایی نظیر: بنیاد فورد، موسسه تعاون کشورهای در
حال توسعه، بنیاد مک آرتور، آژانس سوئدی مشارکت بین المللی توسعه و برنامه توسعه
سازمان ملل، حمایت می شود و این بازتابی است که از سوی دیگران مطرح می شود و اطلاع
از آن نیازی است که حوراء را بر بیان آن وامی دارد.

۱ ـ جهانی سازی و کنترل مرد
سالاری: دو راهی زنان

در آستانه هزاره جدید، چالش پیش روی فمینیست ها برای همراهی
برابری جنسی با عدالت اقتصادی در سطح جهانی، ملی و محلی از دو جنبه قابل توجه است:
از یک سو، فرایندهای پیچیده جهانی سازی، عدم درک صحیح و حتی اجرای غلط آن، همانند
شکل جدیدی از بازار آزاد به نظر می رسند. بازار آزاد، همه گزینه های ممکن برای نظم
سرمایه داری جهانی را در خود پنهان دارد که حاصل آن، نابرابری رو به رشد و عمیق
ثروت و در آمد است و در آن، شمار بسیاری از مردم فقیر از دست یابی به زندگی مرفه
محروم هستند. از سوی دیگر، حداقل مجموعه ای از واکنش ها به فرایندهای جهانی سازی
شامل: تقویت هویت های ملی، مذهبی و اخلاقی، از طریق تأکید بر نقش های «سنتی» جنسی و
سیستم های اقتدار صورت می گیرد.

روابط زنان با این فرایندها، مغشوش و اغلب متناقض
است. زنان در دهه هشتاد و نود، وارد بازار کار و تعداد زیادی از آنان صاحب درآمد
شدند. این ورود، گاه تحت فشار نیازهای اقتصادی خانواده و گاه در پاسخ به فرصت های
جدید بازار کار و تحولات دیگر صورت گرفت، و نتیجه، بسته به کنترل زنان بر درآمد و
استقلال شخصی، می توانست متفاوت باشد. حضور زنان در بازار کار به خودی خود به معنای
تسلط بیشتر بر درآمد نخواهد بود، بلکه ممکن است به مفهوم مسئولیت سنگین کاری،
بارهای طاقت فرسا و وظایف چند گانه زنان باشد که سلطه کمی بر خط تولید جهانی دارند.
درآمد بالا، همیشه ارزش زن را در خانواده افزایش می دهد، اما شگفت آنکه گاهی این
مسئله به کنترل بیشتر و محکم تر زندگی و هستی او منجر می شود و گاهی می تواند به
معنای آمادگی جسمی، استقلال شخصی و امکان شکستن سدهای جنسیتی و پدر سالاری یا دیگر
مکانیسم های مردانه سلطه باشد.

این تناقض ها نشان می دهد که تلاش زنان برای استقلال
شخصی بیشتر (نزاع بر سر دست یابی به منابع اجتماعی یا خانوادگی، سهم عادلانه ارث،
حق تصمیم گیری و حقوق جنسی و باروری) ممکن است به سادگی با خواسته ها و دغدغه های
دیگر آنان برای نظام اقتصادی عادلانه و برابر، سازگار نباشد. عجب آنکه از یک طرف،
حامیان و بنیان گزاران اقتصاد جهانی، اغلب کسانی هستند که از شکستن نظام های سنتی
پدرسالاری پشتیبانی می کنند و از طرف دیگر، برخی مخالفت با جهانی سازی را به نام
ارزش ها و سیستم های سلطه ای انجام می دهند که تعدی را بر زنان روا می دارند.
بنابراین، چالش فرا روی زنان آن است که چطور قاطعانه از ضرورت عدالت اقتصادی و
تساوی جنسی در دنیای جدید دفاع کنند؛ دنیایی که در آن شکل های گوناگونی از محافظه
کاری اخلاقی وجود دارد که به طور منظم، استقلال زنان را مورد هدف قرار می دهد.

۲ ـ
به باد دادن بذرها

کنفرانس های سازمان ملل در دهه نود نشان داد که زمینه شکوفایی
چنین تعارض ها و تنش هایی وجود دارد. این کنفرانس ها عبارت بودند از: کنفرانس محیط
زیست و توسعه سازمان ملل (ریو، ۱۹۹۲) کنفرانس جهانی حقوق بشر وین، ۱۹۹۳)، کنفرانس
بین المللی جمعیت و توسعه (قاهره، ۱۹۹۴)، تشریک مساعی جهانی برای توسعه اجتماعی
(کپنهاگ، ۱۹۹۵)، چهارمین کنفرانس جهانی زن (پکن، ۱۹۹۵)، و کنفرانس اسکان بشر
(استانبول، ۱۹۹۶).

همان طور که انتظار می رفت، تقسیم شمال ـ جنوب در همه این
نشست ها پدیدار گردید، اما قدرت و نفوذ سیاسی دولت های شمالی در مذاکرات جهانی به
نحو چشمگیری نسبت به دهه هفتاد افزایش یافته است؛ دهه ای که در آن، بحران بدهی ها،
برنامه های تعدیل ساختاری، نرخ های نابرابر رشد اقتصادی و اختلاف میان کشورهای جنوب
تا حدی پیش رفت که ظرفیت و عزم سیاسی جنوب برای مذاکره مؤثر علیه شمال در مورد
موضوعاتی از قبیل: بخشش بدهی ها، کمک های مالی برای توسعه، کنترل محیط زیست یا سطحی
از ایفای نقش در تجارت بین الملل را تحلیل برد. در این فضا گروه های اخلاقی محافظه
کار و مخالف با برنامه های حقوق زنان کوشیدند خود را به عنوان مدافعان جنوب معرفی
کنند. طی روزهای برگزاری کنفرانس محیط زیست و توسعه سازمان ملل در ریو دوژانیرو (در
سال ۱۹۹۲)، واتیکان علیه رشد فقر اقتصادی و نابرابری شمال و جنوب بیانیه داد و
خواستار آزاد سازی بدهی ها شد. از طرفی، موقعیت هایی که مذاکره کنندگان شمالی در
مورد هر موضوع اقتصادی مانند: توسعه، بدهی، تجارت و تعدیل ساختاری اعطا نمودند،
زمینه مساعد را برای نزدیکی میان واتیکان و تعدادی از جنوبی ها فراهم کرد. در طول
دهه نود، نیروهای اخلاقی محافظه کار، به شیوه نظم یافته ای از نفوذ سیاسی خود برای
مخالفت با برنامه های حقوق زنان در سطح بین المللی استفاده کردند. کنفرانس محیط
زیست و توسعه سازمان ملل، اولین پایگاهی بود که بسیج اصلی سازمان های زنان در آن
صورت گرفت، گر چه حضور NGOها در آن، بیش از کنفرانس های رسمی بود.

تا پیش از
کنفرانس وین (۱۹۹۳)، واتیکان شروع به آماده سازی نیروهای خود علیه بحث شناسایی حقوق
زن به عنوان حقوق بشر کرده بود. در قاهره (۱۹۹۴)، واتیکان با شماری از کشورهای
مخالف پذیرش برنامه حقوق بشر و بهداشت باروری، در خصوص سند کنفرانس جمعیت و توسعه،
متحد شد. شش ماه بعد در اجلاس کپنهاگ، این هم بستگی برای مخالفت با همه جنبه های
خلاقانه مرتبط با جنسیت و بهداشت باروری عمل نمود.

این تقابل تا کنفرانس پکن و نیز
کنفرانس اسکان بشر(۱۹۹۶) ادامه یافت، اما در حالی که به نظر می رسید موضوع اصلی
مذاکرات، حقوق زنان است، لایه درونی آن، انتقاد از تقسیم همیشگی شمال و جنوب و رشد
ناکامی های جنوب بود.

لازم است سه نکته دیگر درباره کنفرانس های دهه نود ذکر شود:

اول، نمایندگان زنان (رسمی و غیر رسمی) به اندازه کافی حضور نداشتند و مباحث مربوطه
به برابری جنسی و حقوق زنان، به سکوت یا مصالحه، گرایش پیدا کرد. آنها در حد مفاهیم
ضمنی بین شمار زیادی از نمایندگان شمال و جنوب و نه طرح «بحث انگیز» مسئله ظاهر
شدند. تعداد اندکی از فمینیست های حاضر در اجلاس کپنهاگ، تلاش خود را برای حفظ
منافع حاصل از کنفرانس وین و قاهره کردند. دوم، و مهم تر آنکه، به رغم اقدامات
مخالفان، تنها شمار کمی از دولت های جنوبی واقعاً وارد اتحادی شدند که حقوق زنان در
آن معامله می گردید. پیشرفت حقوق زنان در وین، وفاق عمومی برای تمرکز بر بهداشت
جنسی و باروری در قاهره، حقوق باروری تقویت زنان در خط مشی توسعه، و تأیید و شرح
این موارد در پکن، امکان پذیر بود، زیرا اکثر کشورهای شمال و جنوب از آن حمایت
می کردند. در قاهره و نیز پکن، وفاق عمومی حاصل شد، زیرا گروه ۷۷ گروهی که در ژوئن
۱۹۶۴ از سوی ۷۷ کشور در حال توسعه تشکیل شد و اکنون ۱۳۲ عضو دارد ـ نه تنها به
عنوان یک گروه اقتصادی، بلکه به عنوان کشورهایی منفرد، در خصوص برابری جنسی، حقوق
زنان، بهداشت جنسی و باروری، حقوق و بهداشت نوجوانا