پاورپوینت کامل پژوهشگر اهل عمل ۵۸ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل پژوهشگر اهل عمل ۵۸ اسلاید در PowerPoint دارای ۵۸ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل پژوهشگر اهل عمل ۵۸ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل پژوهشگر اهل عمل ۵۸ اسلاید در PowerPoint :

۵۶

ما چقدر ارزش برای عمل قائل هستیم ؟ اشتباه نکنید این یک سوال اخلاقی صرف نیست . این سوال در فضای پژوهش و تولید علم نیز می تواند مطرح شود . واقعا یک طلبه در راه پژوهشگر شدن چه میزان باید به مساله اهل عمل بودن بها دهد و اگر هم بخواهد به این موضوع توجه داشته باشد این مساله را در کجای کار تحقیق خود باید لحاظ نماید ؟ بعضی وقتی می خواهند این موضوع را در فضای تحقیق و پژوهش نیز بیان کنند ذیل موضوع اخلاق پژوهشگری بیان می کنند ایرادی ندارد اما مساله این جاست که این موضوع باید خود را در روش تحقیق و تولید علم نیز نشان دهد یعنی بحث بیش از این که معمولا طرح می شوداهمیت دارد .

دیر بازی است که نوع رویکرد دانشمندان نسبت به واقعیت و عینیت نحله ها و مکاتب مختلف و رو در روی علمی را شکل داده در فلسفه دو مکتب فلسفی ایده آلیسم و رئالیسم را در مقابل هم قرار داده مساله اصلی که این دو مکتب را از هم جدا می کند نوع موضع گیری این دو نسبت به واقعیت و ذهن است کدام یک دیگری را شکل می دهد کدامیک اصالت دارد ؟ همین سوال به ظاهر ساده کاری کرده که دو نظام و خط جدای فلسفی اساسا در جهان شکل بگیرد دو نوع ارزش گذاری برای علم دو نوع نگاه به واقعیت به معرفت و در نهایت به همه چیز . این موضوع حتی در درون هر یک از این جریانها هم باز خود را نمایانده است به عنوان مثال در فضای رئالیسم مثلا در فلسفه اسلامی یکی از نقاطی که مدرسه ها و مکاتب فلسفی مختلف را شکل داده است همین موضوع است این که می گویند فلان استاد و شاگردان او عقلی ترند و فلان استاد و شاگردان او عرفانی ترند باز به همین مساله برمی گردد عرفان خود دانشی است که اول در فضای عمل و عینیت شکل گرفت و بعد سراغ نظام سازی علمی رفت . جدای از نقاط ضعف مختلفی که این نظام علمی می تواند داشته باشد یکی از نقاط مثبت این دستگاه علمی عینیت گرایی آن است توجه به واقعیت و آنچه در عمل و در حین تغییر و

تربیت واقعی انسان به دست می اید در روش کار عرفانی یک اصل است عارف می بیند و شهود می کند و هیچ چیز برای او مهمتر از شهود و دیدن نیست او به واقعیت نزدیک است آنهم به نحوی جهت دار جهتی متناسب با جهت کل عالم . برای عارف دانستن خدا اهمیت ندارد بلکه خداشدن است که هدف است . عارف برای عمل و رشد عملی بیش از هر چیز دیگر ارزش قائل است .سه عنصر در عرفان مهم و جالب توجه است اول توجه به هدف که خداست دوم توجه به عمل و اثر تغییر و سوم توجه به عینیت و شهود آن و این هر سه از مشخصات اهل عمل بودن است که در یک علم خود را نشان می دهد . اما در مقابل نظام فلسفی عقل گرا وجود دارد که بهتر است بگوییم بیشتر ذهن گراست تا عقل گرا . در این نظام فلسفی دانش حصولی بیشتر مورد توجه است و ارزش بیشتری یافته است .

تاثیر واقعیت گرایی در طول عمر فلسفه اسلامی و فلسفه غرب تا همین امروز قابل پیگیری است و توضیح دقیق آن احتیاج به مقاله ای مستقل دارد .

همینطور این موضوع دستگاههای فقهی را هم نسبت به یکدیگر زاویه داده است اشعری – معتزلی را بیش از هر چیز رویکردشان نسبت به واقعیت و عینیت از هم جدا می کند . یکی دغدغه واقعیت را دارد آن چه می بیند و قطع به آن دارد خوبی و بدی که با دستگاه شناخت خود می تواند درک کند و به درستی به واقعیت نسبت دهد . همینطور اختیاری که نمی تواند بداهت آن را کتمان کند همه مظاهر توجه او به واقعیت موجود است و تسلیم بودن در مقابل آن . اما دیگری چشم بر این مساله می بندد و در نهایت به نوعی سوفیسم در فضای فقهی می رسد و دست انسان را از واقعیت کوتاه می بیند بلکه اساسا واقعیت را انکار می کند . مکتب معتزلی باز نسبت به فضای فقهی اهل تشیع از واقعیت دورتراست معتزله واقعیت را متناسب با نظر انسان قابل تغییر می داند شیعه مخطئه است برای او واقعیت و عینیت است که اصل است و مهم است و حرف اول و آخر را می زند . در فضای فقهی شیعی اخباری گری و اصولیگری دقیقا بر اساس نحوه تمایل به این موضوع شکل گرفت یکی دست انسان را از واقعیت کوتاه می بیند به او توصیه می کند تصلب بر متن و استظهار کور را به دلیل ارزشی که متن برای او پیدا کرده است پیشه خود سازدو در نهایت به نوعی تخیل و جدایی از واقعیت می رسد و دیگری عقل را ارزش می نهد اینبار وقتی می گوییم عقل بخوانید واقعیت . عقلگرایی مساله اصلی نیست مساله اصلی نوع برخورد با عینیت و واقعیت است این که انسان توان درک واقع را دارد یا نه و اگر این قدرت را دارد تا چه اندازه و به هر اندازه که قدرت دارد چه اندازه به آن پایبند است . لذا فضای اصولی بیشتر عینیت و واقعیت را لحاظ می کند اساسا می توان گفت سه نقطه مکتب ساز در فقه و اصول وجود دارد واقعیت / متن و نقل / شناخت انسان که هر سه را می توان به نوعی به یکی یعنی واقعیت گرایی برگرداند . امروز دو مدرسه فقهی قم و نجف را همین موضوع از یکدیگر جدا می کند برای مکتب قم پیشینه مسائل فقهی مهم است فطرت و فهم عقلی و فطری مهم است مجموعه دلایل و قرائن در کنار هم مهم هستند اساسا ارزشگذاری طیفی است نه صفر و یکی ولی در مقابل مکتب نجف فضایی ذهنی دارد به قول معروف انتزاعی تر و ساده تر است زیاد در این مکتب می شنویم که: ما چه می دانیم ؟ ما از ریشه احکام چه خبر داریم؟ . اما نوع نگرش فقهی مرحوم آیت الله بروجردی و امام چنین نبوده است این بحث هم دامنه دار است و توضیح دقیق و فنی آن را باید به جای خود واگذار کرد در این جا صرفا باید گفت مساله عینیت گرایی چیزی است که پارادایمهای علمی را شکل داده است . حتی این بحثی که در باره تقابل عقل و حس یا تجربه شکل گرفته نیز ریشه در نوع نگرش به واقعیت دارد واقعیت را خلاصه کردن در حس شدنی ها یا واقعیت را دارای عمق دیدن در کنار این موضوع که آیا انسان قابلیت نفوذ در واقعیت را دارد و تعقل آیا نفوذ در واقعیت هست یا نه صرفا انتزاع و کاوش در تصاویر برگرفته از خارج است موجب این اختلاف و صف آرایی شده است . نوع نگرش به دستگاه شناخت انسان / واقعیت خارجی حتی در شکل گیری مکاتبی که به ظاهر خود را واقعیت گرا می دانند تاثیر گذاشته است ماتریالیستها و تجربه گرا ها و حس گرا ها و امثالهم اگر چه داعیه واقعیت را دارند اما مشکل اصلی آنها محدود دیدن واقعیت است . در این جا در مقام تبیین دقیق این جریانها نیستیم صرفا بنا داریم بیان نماییم که شناخت واقعیت و عینیت مساله اصلی بشر بوده و در عمل نقش اساسی در شکل گیری مکاتب علمی مختلف داشته است و حتی در درون یک پارادایم واقعیت گرا نیز مدرسه های مختلف علمی بر اساس میزان نزدیک بودن به واقعیت و تسلیم بودن در مقابل واقعیت شکل گرفته اند .

اما عمل گرایی با عینیت گرایی اگر چه تلازم دارد یکی نیست . عمل گرایی درواقع توجه به باید ها و نتیجه آنها در واقعیت است . مدتهاست که این گزاره درست به صورت های نا درست در میان ما تبلیغ می شود که باید ها از دل هست ها بیرون می آید این هست ها و جهان بینی ها است که باید ها و ایدئولوژی ها را شکل می دهد اما هیچ گاه پرسیده ایم که آیا واقعا این رابطه یک طرفه است ؟ واقعا علت تفاوت جهان بینیها در چیست ؟ آیا صرفا خطای در استدلال است ؟ آیا انگیزه های شیطانی درکار است ؟ چه چیز موجب شده که انواع جهان بینی شکل بگیرند ؟

آیا بایدها در تاثیر گذاری بر هست ها نقشی دارند یا خیر ؟ و آیا ایدئولوژی ها هم می توانند در تفاوت جهان بینی ها موثر باشند ؟ خلاصه آیا رابطه شناخت هستها و باید ها را بطه ای یک طرفه است یا دو طرفه ؟ فرآیند شناخت فرآیندی ارادی است این انسان است که می شناسد و انسان موجودی است که هویتی ارادی دارد از سوی دیگر واقعیت دارای طول و عرض و عمق است تا کجا و به چه اندازه و از کجا و در پی چه چیز ؟ همه در فرآیند انتخاب و روش استدلال موثرند . مساله و نیاز رکن اصلی پژوهشها است که ریشه در بایدها دارد ریشه در اهداف و جهت ها دارد . بایدها نزدیک ترین دانشها به رفتارهای انسان هستند و خود در تقابل با واقعیت نتیجه بخشی خود را می توانند نشان دهند ارزش باید تا اندازه زیادی در عمل روشن می شود . و در تقابل انسان با واقعیت است که باید ها می توانند کارآمدی خود را نشان دهند .

عنوان علم برای علم که صرفا در پی نشان دادن ارزش ذاتی علم برای انسان است را نمی توان مبنای رشد دستگاه های علمی قرار داد همیشه از خود می پرسیدم ایا اگر انسانی که در یک بیابان بینهایت در حال افتادن به چنگال حیوان درنده ای است به بررسی یک بوته خار صحرایی بپردازد و فکر فرار و بیرون رفتن از آن بیابان نباشد این علم قابل تحسین است ؟ آیا ما واقعا اینقدر انتزاعی با واقعیات برخورد می کنیم که بگوییم بله از ان جهت ارزش است و از ان جهت نه ؟ به نظر می رسد که واقعیت چنین نیست باید مجموعا ارزشگزاری کرد و باید نتیجه علم را هم در ارزشگذاری علم لحاظ نمود . پارادایم علمی واقع گرا و عینیت گرا پارادایمی است که نسبت خود را با بایدهای انسانی روشن کند و به کارآمدی و فایده بیندیشد .