پاورپوینت کامل سبک شناسی خطیبان نامور در تهراندر گفت و گو با حجج اسلام سید قاسم شجاعی و جعفر شجونی ۵۵ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل سبک شناسی خطیبان نامور در تهراندر گفت و گو با حجج اسلام سید قاسم شجاعی و جعفر شجونی ۵۵ اسلاید در PowerPoint دارای ۵۵ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل سبک شناسی خطیبان نامور در تهراندر گفت و گو با حجج اسلام سید قاسم شجاعی و جعفر شجونی ۵۵ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل سبک شناسی خطیبان نامور در تهراندر گفت و گو با حجج اسلام سید قاسم شجاعی و جعفر شجونی ۵۵ اسلاید در PowerPoint :

۳۸

با تشکر از حضرتعالی، بفرمایید که خطیبان نامی و تأثیرگذار شهر تهران در دوران نوجوانی و جوانی شما چه کسانی بودند؟

حجت الاسلام و المسلمین شجاعی: در گذشته با جمعیت محدودی که شهر تهران داشت، نزدیک به ۲۲ منبری معروف و بزرگ در خط اول بودند و مجالس مذهبی را اداره می کردند. و چون در آن زمان وسایل ارتباطی و سرگرم کننده، مثل رادیو، تلویزیون، رایانه و… نبود ،لذا آنچه که برای مردم اهمیت داشت منبر بود و برای بهره برداری از سخنان و منابع معارف اسلامی، جمعیت زیادی پای منبرها می نشستند و به سخنان منبرها گوش می دادند. با این اوصاف خطبای نامی شهر تهران عبارت بودند از: در درجه اول مرحوم آقای حسین علی راشد، مرحوم آقای فلسفی، آقای طبسی، آقای حاج سلطان واعظین، آقای شیخ محمود حلبی، مرحوم آقای شیخ علی اکبر ترک، مرحوم آقای سقا زاده، مرحوم آقای کمال مرتضوی و پدر ایشان. در قسمت سادات شیرازی هم می توان به مرحوم حاج حشمت، مرحوم حاج آقا کمال حشمتی و در طبقه های بعدی به حاج میرزا علی هسته ای که از اصفهان به تهران می آمد و نیز مرحوم ترابی، مرحوم اشراقی و همچنین آقای انصاری که از شهرستان به تهران می آمدند و هم چنین آیت الله العظمی وحید خراسانی که مدتی منبر تهران را اداره می کردند، اشاره کرد.

در آن زمان تمام عشق و علاقه مردم منبر بود و منبری ها هم با توجه به ذوق و سلیقه خود در یک دهه مسئله ای را عنوان می کردند. به عنوان نمونه در دوران کودکی با مادرم به مجالس می رفتیم و مرحوم آقای کاتوزیان که منبری ماهر و امام جماعت مسجد بود آداب می گفت.

استادم مرحوم حجت الاسلام و المسلمین حاج آقا جعفر خنداق آبادی، که از شیوخ منبر و از افراد تحصیل کرده و مطلع بود به اخبار و روایات تکیه می کرد.

مرحوم آقای حاج سلطان در مسئله اثبات ولایت امیرالمؤمنین و حق امامت صحبت می کرد، که کتاب شب های پیشاور یکی از مسائل آشکار دوران منبر ایشان بود.

مرحوم آقای فلسفی مباحث اجتماعی آن روز را مطرح می کردند و مرحوم شیخ علی اکبر ترک و آقایان دیگری که از آذربایجان بودند نیز منبرهای خوبی می رفتند.

حجت الاسلام و المسلمین شجونی: در دوران جوانی، هنگامی که در شهر مقدس قم بودم، خطیبان مشهور آن زمان قم جناب آقای شیخ محمدتقی اشراقی، پدر داماد امام؛ سید مرتضی برقعی و مرحوم شیخ مرتضی انصاری بودند .

به نظر بنده منبری های معروف آن زمان عبارت بودند از: حاج میرزا عبد الله چهل ستونی، آیت الله بهبهانی، آیت الله کاشانی، آقا شیخ محمد تقی آملی، شیخ محمد غروی کاشانی و میر سید علی برقعی.

در روش و سبک، خطیبان آن زمان چه ویژگی ها و نو آوری هایی داشتند؟

حجت الاسلام و المسلمین شجاعی: عرض کردم، مرحوم آقای فلسفی مباحث اجتماعی آن روز را مطرح می کردند و مطالب ایشان به روز بود. مرحوم شیخ علی اکبر ترک و آقایانی که از آذربایجان بودند در اول منبر مسئله ای را عنوان می کردند و در رابطه با آن سخنرانی می نمودند. و لذا هر کدام از این آقایان سبک خاصی داشتند.

مرحوم آقای مظفری در اول منبر با صوت زیبا شعرهایی از مولوی را می خواند و بعد آنها را شرح می داد. مرحوم آقای واعظ و مرحوم آقای سید جواد صدیقی در برانگیختن عواطف و احساسات مردم بسیار ماهر بودند که مرحوم حاج سید جواد صدیقی در برانگیختن احساسات افراد در عزای اهل بیت ید طولایی داشت. همانطور که قبلاً اشاره کردم، هر کدام از منبری ها در یک رشته ای از معارف سخنرانی می کردند، ولی تنها سبکی که در آن روز معروف بود، سبک مرحوم آقای فلسفی بود. خطبا صحبت می کردند، اما معلوم نبود که مخاطبان شان چه کسانی هستند، آنها مطالبی را در ذهن داشتند و می گفتند و گاهی هم چشمانشان را می بستند و می گفتند، خواه مستمع بفهمد و یا نفهمد. به عنوان مثال مقدمه منبر یکی از آقایان اهل منبر قارّ الذات و غیر قارّ الذات بود و اصلاً مستمع این مسئله را درک نمی کرد، ولی خوبی آن این بود که می گفتند: خوب صحبت می کند و لذا در آن زمان اگر کسی به صورت خیلی علمی و غرّا صحبت می کرد ولو اینکه مخاطبین چیزی نمی فهمیدند، این کار خیلی جلوه می کرد، اما مرحوم آقای فلسفی آمد و بحث را به باب مفاعله برد؛ یعنی دید مستمع، حرکت صورت مستمع و بیان گوینده. این سبک را آقای فلسفی عوض کرد و با افکار و مطالب روز با مردم صحبت می کرد و چون من با مرحوم فلسفی مأنوس بودم و تربیت شده ایشان و مکتب آقای خنداق آبادی بودم، بیشتر تحت تأثیر مرحوم فلسفی بودم و لذا من در منبر به گونه ای تربیت شده ام که متد و روش مشخصی ندارم و همین الان هر چه عنوان کنید، می توانم درباره آن صحبت کنم؛ یعنی مطلبی نبود که درباره آن متاعی نداشته باشم.

روزی با دوستانمان به سمت آبعلی رفتیم، در آنجا کوهی بود که آنرا برداشته و جاده را هموار کرده بودند. دوستان به من گفتند: اگر شما بخواهید در اینجا صحبت کنید به مردم چه می گوئید؟ گفتم: قال علی (ع): «همه الرجال تقطع الجبال» من سوپر مارکت بودم و عقیده دارم که حوزه باید طلبه ها را سوپر مارکتی بار بیاورد؛یعنی طلبه باید متاعی داشته باشد و اگر خواست صحبت بکند، بتواند برای هر گروهی متناسب با آن گروه سخن بگوید و بتواند همان جا مطلب را بسازد، نه اینکه از قبل مطالعه کند و بعد صحبت نماید.

حجت الاسلام و المسلمین شجونی: آنچه که برای ما به یادگار مانده بود، مرحوم فلسفی بود. ما واقعا از دیگران چیزی به عنوان یادگاری نداریم. ایشان آدم خوش سلیقه ای بود و از آدم بد سلیقه بدش می آمد.

آقای برقعی در سخن گفتن و منبر از لطافت و ظرافت خاصی برخوردار بود. سبک مرحوم انصاری ردیف کردن آیات و استفاده از روایات در منبر بود. مرحوم اشراقی نیز هم مفسر بود و هم سیاسی، که از در و دیوار منبر می ساخت.

حال با توجه به طرح موضوع، یعنی تربیت مبلغ، اگر بخواهیم این طرح را اجرایی کنیم اول باید مطابق با مقتضای مرام سخن بگوییم. ما در قم سه علم معانی، بیان و بدیع را می خواندیم که برای هر کدام شعری گفته اند:

«علم المعانی» ما به الکلامومطابق لمقتضی المقامو

«علم البیان» هو ما به عرفایراد معنا فی طریق مختلف

«علم البدیع» هو ما یعرف به وجوه تأثیر الکلام فانطبق

اینها هر کدام کتابی است. بنابراین خطیب کسی است که خطابه می خواند. اگر بخواهد خطابه اش در دل مردم بنشیند باید مطابق آن مطلب سخن بگوید که برای آن به منبر

رفته است. مثلا اگر امروز عاشورا باشد، مردم منتظرند که از حقیقت «من تلبّس بالمبدأ» بشنوند یا «من قضی عنه» را بشنوند؟ مردم منتظرند که امام حسین(ع) چه می گوید. در دوران جوانی، در اتاقم تابلویی بود که درس بزرگی به جوان های اهل مبارزه می داد و آن این بود: «اگر من نسوزم، اگر او نسوزد، اگر تو نسوزی، پس جهان روشنایی اش را از که خواهد گرفت».

انسان اگر می خواهد خطیب باشد باید امیر کلام باشد؛ یعنی بتواند از مواد خام فرهنگ بشریت – مثل موم در دستش – همه چیز بسازد. امیر المؤمنین(ع) می فرماید: «نحن امراء الکلام؛ ما فرماندهان کلام هستیم». یعنی کلام، خطبه، فرهنگ و سخن در دست ما نرم است.

اگر کسی می خواهد خطیب شود باید به کلامش عقیده داشته باشد. امیر المؤمنین می فرماید: «قوه الکلام تنبأ عن قوه الجنان» کسی که محکم حرف می زند، پیداست که قلبش به آن عقیده دارد. به عنوان مثال شخص هندوانه فروش خیلی محکم داد می زند و هندوانه هایش را هم به شرط چاقو می دهد، چون ایمان به هندوانه هایش دارد، اما فال گیر چون عقیده به فال گیری ندارد، بریده، بریده و جویده، جویده حرف می زند. ما باید متوجه باشیم که سخن بلاغت و لطافت داشته باشد و باید همه چیز را مطالعه کنیم از تفسیر و روایت گرفته تا داستان ها و خنده و شوخی.

در منش و تعامل با مردم چه خصوصیات برجسته ای از خطیبان آن زمان سراغ دارید؟

حجت الاسلام و المسلمین شجاعی: شخصی به نام مرحوم حاج مقدس داشتیم، که ایشان در امر به معروف منبری معروفی بود و لذا هرکس که ریش نداشت اصلاً پای منبر ایشان نمی آمد. چون خطاب های ایشان تند بود.

از حیث منبر بعضی از افراد بودند که بی نهایت متکبر بودند و اصلاً اعتنایی به خلق خدا نمی کردند و لذا روشی را برای خود انتخاب کرده بودند ،که هر چه سنگین تر و متین تر باشند، محترم تر هستند. بنابراین هر منبری برای خود یک نوع سبک و مریدانی داشت مثلاً در مورد مرحوم قوام، و مرحوم دری شاعری گفته است:

بعد از طبسی و شمس سرمست هرکس که به کاخ منطق افتاد شکست

در محشر تحقیق قوامی دری قطبی سخن فلسفی و راشد است

مرحوم قوام در ماه مبارک رمضان ساعت یک منبر می ر