پاورپوینت کامل شور و نشاط تحصیل در حوزه دیروز در مصاحبه با آیت اللّه سیدجعفر کریمی«قسمت دوم» ۳۵ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل شور و نشاط تحصیل در حوزه دیروز در مصاحبه با آیت اللّه سیدجعفر کریمی«قسمت دوم» ۳۵ اسلاید در PowerPoint دارای ۳۵ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل شور و نشاط تحصیل در حوزه دیروز در مصاحبه با آیت اللّه سیدجعفر کریمی«قسمت دوم» ۳۵ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل شور و نشاط تحصیل در حوزه دیروز در مصاحبه با آیت اللّه سیدجعفر کریمی«قسمت دوم» ۳۵ اسلاید در PowerPoint :

۳

با توجه به سوابق سیاسی و علمی خود، پس از بازگشت به ایران چگونه با انقلاب و امام همراه شدید؟

پس از مراجعت از نجف، از طرف امام، مسئولیت هایی به من واگذار شده بود که تا زمان حیات امام عهده دار این مسئولیت ها بودم. پس از ارتحال امام هم تا مدتی مسئول دادگاه انقلاب اسلامی بودم و سپس با اجازه مقام معظم رهبری این شغل را رها کردم و به حوزه علمیه قم آمدم و به تدریس درس خارج و پاسخ گویی به استفتائات بیت رهبری و بقیه مشاغل طلبگی مشغول شدم.

بسیاری از تاریخ پرفراز و نشیب طلبگی همراه با سیاست شما بی خبر هستند، شما چگونه مقوله طلبگی و تدریس در سطوح عالی حوزه را با سیاست جمع کردید.

اگر توفیق الهی همراه نبود، نمی توانستیم کاری انجام دهیم. ارتزاق من در ایام طلبگی در حوزه قم و بعد هم تا مدتی در حوزه نجف از دسترنج کار کشاورزی مرحوم ابوی بود. من ایشان را در مزرعه دیده بودم که برای تأمین معاش زن و فرزندان خود، قبل از طلوع آفتاب به مزرعه می رفت و تا نیمی از شب رفته به کار ادامه می داد. در آن زمان وسایل کشاورزی هم فراهم نبود، یا لااقل برای ما فراهم نبود و کشاورزی با ملامت، سختی و جان کندن پیش می رفت. این مسأله همیشه در ذهن من بود که من با دسترنج چنین مردی که با آن سختی تلاش می کند، تحصیل می کنم. این نهایت بی انصافی است که زحمت ایشان را به هدر بدهم. از این رو هیچ گاه درس را فدای کارهای دیگر نمی کردم. درس می رفتم، مطالعه می کردم، مباحثه می کردم و درس هم می گفتم، شب ما هم تا ساعت ۳۰/۸-۹ به ساعت آن موقع که غروب کُک بود، مطالعه می کردم. ساعت ۲-۳ که کارهایم تمام می شد، در شب های تحصیلی می آمدم منزل رفیق عزیزمان آقای واحدی که خدا رحمتش کند، در گذر انواری کنار خانه مرحوم حاج فکور. در گذشته آنجا مرکز تجمع فدائیان اسلام بود که در جلسه گاهی با مرحوم حاج آقا میرزا محمدتقی اشرافی پدر مرحوم آقا شهاب اشرافی یا آقاسید احمد زنجانی برخورد می کردیم. در ایام تعطیلی دست بازتر و وقت بیشتری داشتم؛ یعنی کارهای سیاسی در کنار تحصیل قرار نمی گرفت؛ نه این را فدای آن کردم و نه آن را فدای این. نجف هم که مشرف شدم، به همین ترتیب پیش می رفتم که کمک خرج من از دسترنج پدرم بود و من برای تقدیر از زحمات پدر هیچ گاه درس را رها نکردم.

من سه درس خارج را با دقت می نوشتم که اکنون همه آن ها آماده چاپ است بدون نیاز به بازنگری که یک جلد آن را چاپ کردم. سپس وقتی در خدمت امام بودیم، کوشیدیم تألیفات امام را چاپ کنیم، زیرا بازتاب بهتر و خریدار بیشتری داشت و خدمت بزرگ تری به عالم اسلام به حساب می آمد. با این که اساتید اصرار داشتند که من هم نوشته هایم را چاپ کنم، ولی به بررسی و چاپ کتاب امام با همکاری مرحوم آیت اللّه آقا سید عباس خاتم پرداختیم. در طی این تلاش کتاب بیع، تحریرالوسیله، کتاب طهاره، کتاب خلل فی الصلاه و زبده الاحکام (رساله عربی امام) را در نجف به چاپ رسانیدم.

آیا در تدوین و نشر کتاب ولایت فقیه هم نقش داشتید؟

ولایت فقیه درس امام بود. دوستان آن را ضبط و پیاده می کردند و من هم دیدم. امّا آنچه که ما متصدی و عهده دار انتشار آن بودیم، چاپ کتاب های فوق بود. مثل پاسخ به استفتائات امام و همچنین مسئول امتحان طلاب محترم علوم دینی در حوزه نجف از طرف امام بودیم این کارها دیگر مجال و رغبت باقی نمی گذاشت که من کتاب های خودم را به چاپ برسانم.

ما اگر معنای طلبگی را جست وجوگری یا پژوهشگری در نظر بگیریم، به نظر شما طلبه باید در طول زندگی طلبگی خود به دنبال چه چیزی باشد تا این جست وجوگری محقق شود؟

طلبه جمع طالب است. طالب هم مصدرش طلب است. طلبه به معنای خواستن و طالب هم به معنای خواهان است. همه مردم دنبال هر هدفی که می روند، طالب می شوند. اکنون این اصطلاح برای حوزه های علوم دینی و پویندگان راه ائمه معصومین و جویندگان علوم آل محمد (علیهم صلواه المصلین) علم شده است.

در آغاز طلبگی به انسان می گویند: آدم برای این که طالب مجهول مطلق نباشد، باید بداند که به دنبال چه می رود و برای این که شوق و علاقه به آن کاری که به دنبال آن می رود را نشان دهد، باید انگیزه داشته باشد، و گرنه پیروزی به دست نمی آید. بر این اساس آنچه که بنده می فهمم و خیال می کنم که شایسته شأن روحانیت است، این است که در فکر فراگیری علوم آل محمد(علیهم صلواه المصلین) باشند و انگیزه به کار بستن این علوم، هم در حمایت از اسلام و رسالت رسول اللّه و هم آموزش عامه مسلمین برای آشنا شدن مردم، باید فراگیری فرامین الهی و فرهنگ رسالت رسول اللّه و ائمه معصومین علیه صلواه المصلین باشد. اگر خواسته اش آن و انگیزه اش این باشد، باید باور داشته باشد که این خواسته ارزشمند است و این انگیزه نیز قیمتی است و مرضی الی اللّه و امام زمان است. طلبه باید معتقد باشد که خدایی هست، پیغمبری هست، ائمه ای هست، امام زمانی هست و انسان در این عالم وجود در برابر عقیده و آرمان هایش مسئولیتی دارد و باید کاری کند که مورد رضایت خدا و تأیید امام زمان باشد و هر کاری که به اهداف امام زمان نزدیک تر است، دارای ارزش بیشتری است. اگر این مقدمات در طلبه تمام شد و از اول فهمید که به دنبال چه می آید و فهمید که انگیزه این طلب و پیگیری و کاوش چیست و این انگیزه چه ارزش و پیامد و پاداشی دارد، قهرا از جمع این ها «شیخ انصاری»، «صاحب جواهر»، «محقق»، «علامه»، «شیخ صدوق» و «شیخ مفید» و … به وجود می آیند.

این انگیزه