پاورپوینت کامل بازگشت به مدارس و حوزه های آزاد;گفت وگو با حجت الاسلام و المسلمین محمد جعفر امامی عضو محترم جامعه مدرسین«قسمت اول» ۴۸ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل بازگشت به مدارس و حوزه های آزاد;گفت وگو با حجت الاسلام و المسلمین محمد جعفر امامی عضو محترم جامعه مدرسین«قسمت اول» ۴۸ اسلاید در PowerPoint دارای ۴۸ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل بازگشت به مدارس و حوزه های آزاد;گفت وگو با حجت الاسلام و المسلمین محمد جعفر امامی عضو محترم جامعه مدرسین«قسمت اول» ۴۸ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل بازگشت به مدارس و حوزه های آزاد;گفت وگو با حجت الاسلام و المسلمین محمد جعفر امامی عضو محترم جامعه مدرسین«قسمت اول» ۴۸ اسلاید در PowerPoint :

۶

با تشکر از حضرتعالی که وقت خود را در اختیار ما قرار دادید، اولین سؤال را اینگونه مطرح می کنم؛ جنابعالی که از مدرسان و محققان عضو جامعه مدرسین حوزه علمیه قم هستید، فرآیند تحول پذیری حوزه را چگونه ارزیابی می کنید؟

اگر بخواهیم حوزه امروز را با اول انقلاب، پیش از انقلاب، مانند سال ۴۱ که من به قم آمدم، مقایسه کنیم، تغییر و تحول به وجود آمده، از هیچ جهت قابل مقایسه نیست؛ هم از نظر مکان های درسی، هم از نظر تعداد دروس، هم از نظر نحوه تدریس و هم از نظر تفکر و توجه به جامعه و اجتماع.

سال ۴۱ و ۴۲، وقتی ما وارد قم شدیم و در حقیقت آغاز انقلاب هم از همان زمان بود، چیزهایی که در حال حاضر می بینیم، به هیچ وجه وجود نداشت و شاید به ذهن کسی هم خطور نمی کرد حتی در سطح بالا که روزی روحانیت باید درصدد اداره جامعه باشد و احکام اسلام را در جهت اداره جامعه مشاهده کند یا به فکر تنظیم برنامه های آن باشد، به گونه ای که بتواند به انجام برساند.

در حد بسیار محدود این تفکر وجود داشت که آنچه ما می خوانیم، باید در سطحی باشد که بتوانیم در دنیا حرفی بزنیم و کاری برای کشور اسلامی خود بکنیم. فکر این کار محدود بود، لذا وقتی امام قدس سره این مسائل را بیان فرمودند، اصلاً مسئله انقلاب را مطرح نکردند. صحبت این بود که حکومت و دولت، کار خلافی کرده و لایحه نادرستی را تصویب کرده اند. وقتی ایشان فرمودند: اگر شما دم از ملت می زنید، شما از مردم دعوت کنید در داخل شهر جمع شوند ما هم از آنها دعوت می کنیم در بیابان یا خارج شهر جمع شوند، ببینید که ملت در کجا جمع می شوند؟ مفهوم این سخن تقریبا برای ۸۰ درصد روشن نبود. مردم هم البته اینگونه بودند؛ جمع محدودی وجود داشتند که مسائل را اجمالاً درک می کردند.

یادم می آید که در سال ۴۲ ما جمعی از طلاب می خواستیم نامه ای برای آقایان مراجع بنویسیم که وضع حوزه تحول بیاید. آن وقت به ما گفتند که جمعی هستند که «مدرسین» نام دارند؛ اینها در فکر این هستند که شهریه یکجا باشد، خمس در یک صندوق جمع شود، دفتری وجود داشته باشد که از افرادی که وارد حوزه می شوند، ثبت نام کند.

همین کسانی که در حال حاضر تعدادی از آنها مرجع هستند و تعدادی از آنها هم از دنیا رفتند رحمهم الله به هر حال، با این مقدمه می خواهم عرض کنم که آنچه الان می بینید، با آن زمان فاصله زیادی دارد و اصلاً نمی توان مقایسه کرد. در آن زمان اگر کسی می خواست درس بخواند، فقط با این عنوان که می خواهد درس بخواند، می آمد، نه اینکه درس بخواند و چه کند؛ مدتی بعد این مسئله تبدیل شد به اینکه درس بخواند و به اسلام خدمت کند و حالا می گوییم که باید کشور را اداره کند و دنیا از ما انتظار دارد.

فاصله ما با وضعیت مطلوب چقدر است؟

باید به طالب نگاه کرد؛ اگر طالب خدا، پیامبر و ائمه(ع)، باشند، شاید ما تازه داریم الف را می فهمیم. گرچه عقیده من این است که در طول تاریخ، روحانیت تشیع را حفظ کرده است؛ با همه فشارهایی که بر آن وارد شده، توانسته است آنچه را که در آن زمان رخ داد و پیامبر و ائمه(ع) می خواستند، به نسل های بعدی منتقل کند و در حقیقت با فداکاری، اسلام ناب را به نسل بعد برساند. اما هنوز راه ادامه دارد و اگر مطلوب آن باشد که در جلد ۵۷ بحار آمده است که قم معدن علم می شود و از آنجا «تفیض العلم الی سایر البلدان» و همه دستورات دینی خود را از قم می گیرند، «حتی المحذرات فی الحجال»، فکر می کنم هنوز در سطح پایین حرکت می کنیم.

اگر قار است، آنچنان باشیم که اگر شب عروسی هم سؤالی برای محذرات در حجله پیش آمد در هر کجای دنیا باشند مسئله را بپرسند و بلافاصله پاسخ خود را بگیرند، فاصله هنوز زیاد است؛ یعنی دستگاه کاری ما و آمادگی روحانیت باید به اندازه ای باشد که آمادگی اینچنینی داشته باشیم. این شرایط، هم آمادگی حوزه را می رساند، هم پایبندی بردین را، این مطلوب است. پس تلاش بسیار لازم است؛ هم در تجهیزات، و هم در تبلیغات و روشنگری فکری و دینی.

در رابطه با شبهاتی که دشمنان القا می کنند، وضعیت چگونه است؟

اگر درست بنگریم می بینیم که اکثر شبهات دشمنان چیز تازه ای نیست، و فقط لباس نو پوشیده است؛ شبهات همان شبهات گذشته است. الحمدللّه مراکز و واحدهای زیادی مشغول هستند. اگر هماهنگی بیشتری در این مراکز و واحدها صورت بگیرد، زمان پاسخ ها بسیار کوتاه خواهد شد و آنگاه می توان طوری تنظیم کرد که به صورت خودکار، فقط با اشاره به سؤال، شخص پاسخ خود را دریافت کند.

اگر فضلایی که وارد مباحث هستند و مبنای مسائل را می دانند و بر این کار مسلط هستند، در یک جا جمع شوند، می توانند به همه شبهات پاسخ بدهند. اما آنچه در حال حاضر لازم است، هماهنگی و هزینه است. البته در حال حاضر هم هزینه مصرفی کم نیست، ولی بهره کم است. آدم های وارد هم کم نیستند، گرچه نشان و مارک ندارند، ولی زحمات و تلاش بسیار است، ولی اگر هماهنگی بیشتری باشد، درصد پاسخ گویی حوزه بالا است.

گرچه شاید ما تا این حد و اینگونه راضی نباشیم، ولی من معتقدم که یکی از عوامل عدم رضایت ما این است که هماهنگی نیست، و بروز ندارد.

این مؤسسات باید با هم هماهنگ، جمع بندی و دسته بندی شوند و مشغول باشند. ابزار و امکانات لازم برایشان تهیه شود؛ کاری که مقدمات انجام آن از ناحیه مدیریت شروع شد، ولی چنانکه باید پیش نرفت، البته دلیل آن را نمی دانم.

هماهنگ کردن این مؤسسات مختلف و پراکنده کار چه نهادی است؟

در مرحله اول، با توجه به تفکری که در جامعه ما حاکم است، دستور هماهنگی وظیفه مراجع است. این در درجه اول، کار مراجع است. به اعتقاد من، مقام معظم رهبری دام ظله در این زمینه چیزی کم نگذاشته و اگر کاری را هم لازم بوده و انجام نداده، شرایطی وجود داشته که نتوانسته اقدام کند. مراجع هم کارهای زیادی کرده اند و قابل تقدیر هستند کثرالله امثالهم اما در عین حال باید از آنها شروع شود.

احترام مرجعیت در جامعه مناسب اعتماد امور است، فضلا و نهادهای دیگر هم اگر حرکت کنند، باز نگاهی به آقایان مراجع و دفتر آنها دارند که موجب عدم رضایت آنها نشود و این احترامی که روحانیت از گذشته نسبت به مقام مراجع داشته باقی بماند. اما این مسئله نباید سبب کندی کار شود. حداقل اینکه هر کدام از مراجع باید نماینده ای منصوب کنند؛ نماینده ای فهیم و ماهر و آنها متفقا برای این کارها تصمیم بگیرند و کارها را پیش ببرند. برای این کار، هرچه زمان بگذرد، دیر می شود.

به نظر حضرتعالی، آیا جامعه مدرسین می تواند در این زمینه نقشی داشته باشد؟

بدون شک جامعه مدرسین می تواند نقش مهمی در این زمینه داشته باشد منتهی با توجه به احترامی که برای مراجع قائل هست، برای این کار به تنهایی اقدام نمی کند. جامعه مرجعیت را رکن اساسی برای پیشرفت امور می داند.

سمت و سوی نظام آموزشی و پژوهشی حوزه را چگونه ارزیابی می کنید؟

در حال حاضر، سمت و سوی نظام آموزشی نسبت به گذشته بسیار خوب است. اما به نظر من، نظام آموزشی حوزه باید به گونه ای باشد که هیچ کس از خواندن و تحقیقات دینی محروم نباشد، قید سن و سال برای هیچ کس لحاظ نشود. پیامبر(ص) فرموده: «اطلبوا العلم من المهد الی اللحد»، ما نباید کسی را از این دایره محروم کنیم.

برای اینکه انسان ناجور و بدی وارد حوزه نشود، باید تدابیر دیگری اتخاذ شود. حوزه باید یک تعلیم و آموزش فراگیر و همگانی داشته باشد؛ برای نمونه دو مثال عرض می کنم: اول ماه محرم و رمضان، حوزه به سراسر کشور مبلغ ا