پاورپوینت کامل اجتهاد شیعی و مسائل مستحدثه مصاحبه با حضرت آیت الله مؤمن (قسمت اول) ۴۵ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل اجتهاد شیعی و مسائل مستحدثه مصاحبه با حضرت آیت الله مؤمن (قسمت اول) ۴۵ اسلاید در PowerPoint دارای ۴۵ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل اجتهاد شیعی و مسائل مستحدثه مصاحبه با حضرت آیت الله مؤمن (قسمت اول) ۴۵ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل اجتهاد شیعی و مسائل مستحدثه مصاحبه با حضرت آیت الله مؤمن (قسمت اول) ۴۵ اسلاید در PowerPoint :

۲

با سپاس فراوان از حضرتعالی که وقت خود را در اختیار ما قرار دادید. اجتهاد در حوزه های شیعی موضوع بحث و گفت وگوی ما است؛ در ابتدا در مورد مفهوم شناسی اجتهاد نکاتی را بیان بفرمایید.

اصل اجتهاد به معنایی که در میان علمای شیعه مطرح است (که معنای درست اجتهاد هم هست)، عبارت است از اینکه انسان، با توجه به ادله ای حکم شرعی را اثبات کند. اعتبار آن ادله هم مسلم است که شامل چهار دلیل قرآن شریف، روایاتی که از پیامبر و ائمه اطهار رسیده باشد، اجماعی که حکم خدا را کشف کند و حکم عقل می شود. اما حکم عقل در موارد احکام شرعی، زیاد مورد استفاده قرار نمی گیرد، مگر حکمی که قطعی و صددرصد باشد و بدون هیچ احتمال خلافی، مطلبی از آن استفاده شود. ممکن است گاهی این مسئله مطرح شود، ولی در مسائل فقهی کمتر به حکم عقل تمسّک می شود، به خصوص اگر عقل بخواهد به صورت مطلبی را به دست آورد، چون ممکن است مثلاً حرمت ظلم را از راه عقل اثبات کنیم، لکن نیازی به این حکم عقلی نداریم، چون دلالت ادله قطعی و قرآن شریف و روایات این قدر زیاد و روشن است که نیازی به آن نیست.

در مورد اجماع هم گاهی از آن استفاده می شود. به همین دلیل مهم ترین ادله ای که به آن استناد می شود، همان کتاب و سنت است. حقیقت اجتهاد آن است که انسان باید به این ادله که معتبر هم هست، مراجعه کند و حکم خدا را از راه این ادله به دست آورند؛ این حقیقتِ اجتهادی است که اکنون در جامعه حوزوی ما وجود دارد.

تاریخچه و گذشته اجتهاد در حوزه های شیعه چه بوده است؟ آیا در زمان امامان معصوم(ع) هم اجتهاد سابقه داشته است؟

در زمان ائمه معصومین که مردم به آن بزرگواران دسترسی داشتند تا احکام را از ایشان بیاموزند و شاید آن احکامی که به آن نیاز داشتند که سئوال کنند خیلی گسترده نبوده و ممکن است که در ابتدا نیاز به این اجتهاد که کسی به دلیل مراجعه کند و حکم را بفهمد، وجود نداشته و از امام سئوال می کردند. مثل اینکه مردم الآن بخواهند از یک مجتهدی تقلید کنند و فتوای آن مجتهد را از خودش می پرسند یا در کتاب و رساله آن به صورت آماده مشاهده می کنند. علی القاعده در آن زمان ها که دسترسی به امام(ع) وجود داشته نیاز به این اجتهاد نبوده، اما باز در همان زمان ها وقتی که فاصله میان امام معصوم و آقایانی که می خواستند، مسائل را به دست آورند، پیش می آمده، اجتهاد و مراجعه به ادله صورت می گرفت.

سفارش ائمه درباره مکتوب کردن روایات و به صورت کتاب در آوردن آنها به همین دلیل بود، وقتی که این روایات زیاد شد دسترسی به امام(ع) برای پرسیدن مشکل گردید با توجه به اینکه به حکم خدا و به دستور پیامبر بزرگوار ائمه(علیهم السلام) باید، هم احکام دین اسلام را برای مردم بیان می کردند و هم ولایت امر و رهبری امت را عهده دار می شدند، اما پس از پیامبر، عده ای از روی اغراض و اهوای نفسانی مانع شدند و نگذاشتند که حضرت امیر(ع) این مسئولیت را به عهده بگیرد. واقعیت این است که نگذاشتند و با اینها هم درگیر بودند. با توجه به تنگناهایی که برای ائمه(ع) وجود داشت و با توجه به اینکه در آن زمان، پیمودن فاصله میان شهرها و رفتن مردم به خدمت امام برای پرسیدن سئوال مشکل بوده و وسائل امروزی هم موجود نبوده که بتوانند بپرسند. بنابراین در زمان ائمه(علیهم السلام) هم اجتهاد وجود داشته و در روایات هم هست که امام(ع) به بعضی از اصحاب معتبر خود می فرمودند: «دوست دارم که تو بنشینی و فتوا دهی».

فتوا بیان نظر معصوم است. فتوا شبیه مسئله اجتهاد است، نه اینکه نظر خود را بیان کند، بلکه با مراجعه به ادله معتبر قرآن و روایات که به صورت کتاب در دستشان بود، احکام را برای مردم می گفتند. این کتاب هایی که اصحاب ما داشتند که از آنها به «اصول» تعبیر می شود و در بخش رجال، وقتی مثلاً نجاشی رجال را ذکر می کند، «له اصل و له کتاب» را برای افراد ذکر می کند؛ برای مثال فرض کنید که در بنی فضّال، احمد بن حسن بن علی بن فضال، چند نفر بودند که با پدرشان حسن بن فضال، با اینکه فطحی بودند؛ یعنی قائل بودند که پس از امام صادق(ع) عبدالله افطح امام است، ولی در عین حال آدم های مورد اعتمادی بودند که اصحاب و شیعه به کلمات اینها اعتنا می کردند.

در روایات آمده است: از یکی از سفرای حضرت مهدی(عج) به یکی از اشخاصی که واسطه میان امام و سفیر حضرت مهدی(عج) بوده و از نواب اربعه نبوده، در جلد ۱۸ وسائل، در همان ابواب صفات قاضی، این روایت آمده که از امام(ع) سئوال می کنند که ما با این کتب و روایات بنی فضال چه کنیم؛ «و بیوتنا من روایاتهم ملاء» یا «من کتبهم ملاء»؛ یعنی اتاق های ما از کتاب های اینها پر شده است. حضرت می فرمایند که هر روایتی که نقل کرده اند، اخذ کنید و آرای آنها که می گویند، پس از حضرت صادق(ع) عبدالله افطح امام است کنار بگذارید.

از اینجا معلوم می شود که در آن زمان ها که امام دستور داده کتاب بنویسید هم این کتب وجود داشته است، به خصوص با توجه به بُعد مسافتی که بین علما و امام وجود داشته است. علاوه بر اینکه علما در تقیّه بوده اند و باید خود را حفظ می کردند. بنابراین نمی توانستند به خدمت ائمه(علیهم السلام) بروند و از ایشان پرسش کنند. اینها موجب می شد که اشخاصی که می خواستند عالم به حکم الله بشوند، این روایات را با آیات قرآن شریف کنار هم گذارند و حساب کنند و ببینند که از این اخبار چه استفاده می شود و باز روایات هم که حساب کنیم اینطور نبوده که فرض کنید فقط محمد مسلم یک کتاب روایی داشته باشد و دیگران نداشته باشند، بلکه اصحاب حضرت امام باقر(ع) و حضرت امام صادق(ع) که بسیار زیاد بودند، در زمان درگیری بنی امیه و بنی عباس فراغتی پیدا کردند و توانستند احکام را بگویند و دستور هم داشتند که بنویسند و کتاب های آنها هم همه به یک صورت نبوده که همگی در یک روز در درس حاضر شوند. کتاب های آنها در دست دیگران قرار می گرفت؛ برای مثال کتاب محمد مسلم با دو واسطه به حسین بن سعید می رسیده و کتاب زراره به علی بن مهزیار می رسید. اینها خدمت زیادی کردند، البته ائمه(علیهم السلام) به این مسائل توجه داشتند و فرمودند که اینها را جمع کنید، روزی می رسد که به اینها نیاز پیدا می کنید و چنانکه گفتیم در همان زمان ائمه(علیهم السلام) این نیاز به وجود آمد.

بنابراین اصل اجتهاد رجوع کردن به ادله معتبر برای فهم حکم خدا است و به حسب قاعده با این توضیحی که گفتم، باید این اجتهاد در زمان معصومین(صلوات الله علیهم اجمعین) هم باشد، زیرا کتاب های مختلفی که به دستشان می رسید، طبعا روایاتی که با هم اختلاف داشتند هم مشاهده می شد؛ بر این اساس، در بحث اصول، بحث تعادل و ترجیح را عنوان کردند که اگر اخباری با هم متعارض شد و جمع عرفی عقلایی نداشت، چه باید کرد. اگر جمع داشت چه باید کرد؟ اینها را اصحاب ائمه(علیهم السلام) سئوال می کردند. خود این اخبار، دلیل این است که در آن زمان هم، اینها با رجوع به روایات، اجتهاد می کردند و حکم