پاورپوینت کامل اگر عالِمی هیبت خود مبر;اخلاق، سیاست، روحانیت ۴۷ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل اگر عالِمی هیبت خود مبر;اخلاق، سیاست، روحانیت ۴۷ اسلاید در PowerPoint دارای ۴۷ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل اگر عالِمی هیبت خود مبر;اخلاق، سیاست، روحانیت ۴۷ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل اگر عالِمی هیبت خود مبر;اخلاق، سیاست، روحانیت ۴۷ اسلاید در PowerPoint :

۵۹

۱- آدمی از زمانی که در زمین مقام کرده، همواره ملزم به رعایت قواعد و دستورالعمل هایی بوده است و این دستورالعمل ها هم از حیث مبدأ و منشأ و هم از حیث ضمانت اجرا متفاوت بوده اند. مردم قوانین و قواعد را وضع نکرده اند، بلکه وقتی به مرحله رشد رسیده اند دریافته اند که باید رفتار و گفتارشان تابع قواعد و در هر کاری حدودی را رعایت کنند. بعضی از این قواعد منشأ الهی و فوق بشری داشته و بعضی دیگر را قانون گذاران و دانایان اقوام تقریر و وضع کرده اند. قواعد و احکام دینی اگر اطاعت و اجرا نشود گناه است و گناهکار در آخرت معاقب خواهد بود. در کنار این دستورالعمل ها قواعد و قوانین دیگری هست که اگر طبق آنها عمل نشود شخص سرپیچی کننده و متخلف، مجرم شناخته می شود و به مجازات می رسد این ها قوانین حقوقی و حکومتی است. علاوه بر این دو نوع قانون، قواعد دیگری هم وجود دارد که آدمی خود را مکلّف به رعایت آنها می داند، اما عدم رعایت آن ها جزای اخروی، موءاخذه و مجازات ندارد، بلکه رعایت و عدم رعایت این احکام و دستورالعمل ها نتایجی از قبیل رضایت و خرسندی خاطر، پشیمانی و اندوه خوردن را در پی دارد.

اخلاق و رعایت قواعد آن به گروه خاصی تعلق ندارد و عوام و خواص همه به نحوی تکلیف اخلاقی را در درون خود احساس می کنند چرا که آدمی با تمییز خوب از بد و شایست از ناشایست آدمی شده است. به اعتقاد اکثر عقلای عالَم، سیاست و اخلاق توأم اند و از هم جدا نمی شوند و در اعتقاد اکثر مردم، اولین صورت ارتباط اخلاق و سیاست، وقتی ظاهر می شود که فکر می کنند سیاست مداران باید بهترین مردمان باشند و برای خیر مردم کار کنند و در هر کاری که انجام می دهند، وجدان و اخلاق را در نظر بگیرند. مردم حق دارند که بهترین مردمان را شایسته کار سیاست و حکومت بدانند. افلاطون وقتی صفات فرد سیاسی را ذکر می کرد، اخلاقی بودن را هم در نظر می گیرد.(۱) و به تبع آن همه فیلسوفان مسلمان بر صفات اخلاقی سیاستمدار و بازیگران عرصه سیاست تأکید و تصریح داشته اند.(۲)

۲- در مقابل، افرادی، به خصوص از زمان ماکیاولی به این سو و تحت تأثیر خود ماکیاولی، اعتقاد داشته اند قلمرو سیاست مشمول احکام اخلاقی نیست، یا به تعبیر دیگری که بعضی از ماکیاولی های امروز طرح می کنند، قلمرو سیاست احکام خاص خودش را دارد. بعضی از کسانی که ماکیاولی مشرب هستند، با این تعبیر توضیح می دهند که اصلا قلمرو سیاست از شمول احکام اخلاقی، اوامر و نواهی اخلاقی و ارزش های اخلاقی، مستثنی است. از آنجا که در هیچ نهادی به اندازه نهاد سیاست تضاد منافع و نزاع وجود ندارد، اگر کسی بخواهد اخلاق را رعایت کند، حکم به شکست خود داده است. بنابراین رمز این مطلب آن است که تضاد منافع در نهاد سیاست به حداکثر ممکن رسیده و رعایت کردن اخلاق در آن، مثل دسته گل به دست گرفتن در صف جنگ است؛ به تعبیر دیگر، نهاد سیاست به لحاظ اجتماعی، هویتی جنگی دارد، نه هویت همکاری.(۳) نیکولو ماکیاول در شرح شرط موفقیت حاکمان نوشت:

همگان بر این نکته واقفند که صفاتی مانند وفاداری، حفظ حرمت و قول، درستی رفتار و نیالودگی به نیرنگ تا چه پایه در شهریار پسندیده است. اما از آن طرف در قبال حوادثی که در عصر ما اتفاق افتاده است خود به چشم می بینیم که شهریارانی که زیاد پابند حفظ قول خود نبوده اند ولی در مقابل رموز غلبه بر دیگران را به کمک حیله ونیرنگ خوب می دانسته اند کارهای بزرگ انجام داده اند و وضعشان در آخر کار خیلی بهتر از آن کسانی بوده است که در معامله با دیگران صداقت و درستی به خرج داده اند. پس بگذارید همه این را بدانند که برای رسیدن به هدف از دو راه می توان رفت: یکی از راه قانون و دیگری از راه زور. از این دو راه اولی شایسته انسان ها و دومی شایسته حیوان هاست. ولی از آنجا که طریقه اول غالبا بی تاثیر است تشبث به طریقه دوم ضرورت پیدا می کند. بنابراین بر شهریار لازم است که طریقه استعمال هر دوی این شیوه ها را خوب بداند و موقع را برای به کار بردن هر کدام نیک بسنجد.(۴)

۳- دین اسلام در راستای دین توحیدی و مدنی ابراهیمی و به عنوان دین خاتم و جهانی، با آمیختگی بهینه و بسامان دین و سیاست و به تبع آن اخلاق و سیاست، معنویت مقتدر و انسانیت و مانند این ها، کارآمدی کامل خویش را به سان دینی مدنی، اخلاقی و متعالی به منصه ظهور رسانید.

بر اساس آموزه های اسلامی، میان اخلاق و سیاست رابطه وثیق تعاملی یعنی تأثیر و تأثر متقابل، و رابطه تداولی یعنی تأثیر و تأثر متزاید تا سر حد رابطه علّی و معلولی بر قرار است. چنان که خداوند – تبارک و تعالی – می فرمایند که :إنّ الله لا یغیر مابقوم حتی یغیروا ما بأنفسهم، تغییر برون، سرنوشت، سیاست و ساختار راهبردی ملت ها و کشورها به عنوان متغیر وابسته و تابع، معلول و مرهون و در گرو تغییر درون، سرشت، هویت، فرهنگ و اخلاق آن ها می باشد. بنابراین، هرگونه تغییر کمّی یا کیفی و شکلی و تحول جوهری یا ماهوی و ذاتی به هر میزان – خواه کاهش یا افزایش مثبت و سازنده یا منفی و بازدارنده – ضمیر هرگونه تغییر و تحول سیاسی به همان تناسب بوده و آثار و تبعات سیاسی خاص خویش را به دنبال داشته و خواهد داشت، چنان که منشأ و مبدأ عملی هرگونه سیر و ساختار سیاسی و سازه آن را باید در درون سازه و زیرساخت ماهوی آن به سان پیشینه و پشتوانه راهبردی سیاست جست و جو کرد.

قد جعلنا الحبل فی اعناقهم و اتخذنا الحبل من اخلاقهم (مولوی)

در این راستا، اخلاق متعادل و متعالی، سیاست متعادل و متعالی متناسب و خاص خویش را ایجاب می کند، هم چنان که سیاست متعادل و متعالی، اخلاق متعادل و متعالی را تحقق می بخشد.(۵)

غره شیرت بخواهد امتحان نقش شیر و آن گه اخلاق سگان(مولوی)

ناریان مر ناریان را جاذبند نوریان مر نوریان را طالبند(مولوی)

۴- جمهوری اسلامی، به یقین صورت عملی اندیشه امام خمینی(ره) است. از نظر امام خمینی(ره)، اخلاق و سیاست به طور همزمان مورد توجه اند. از سویی برای عمل به قوانینی چون عدالت و رفع و دفع ظلم و جور، وجود مجری و تشکیل حکومت ضروری است و از سویی دستگاه های حکومتی و مسوءولین موظف به مراعات اخلاق اسلامی هستند. احکام اخلاقی و سیاسی اسلام منفک از یکدیگر نیستند. و کسب قدرت و ایجاد حکومت را وسیله ای برای رسیدن به غایات مطلوب و رساندن انسان ها به سعادت است.(۶)

سیاست به آن معنایی که اینها می گویند که دروغگویی با دروغگویی چپاول مردم و با حیله و تزویر و سایر چیزها تسلط بر اموال و نفوس مردم این سیاست هیچ ربطی به سیاست اسلامی ندارد این سیاست شیطانی است.(۷)

از منظر امام(ره) عمده ترین هدف در برنامه های حکومتی، ایجاد محیط اخلاقی است حکومتی که انگیزه الهی و انگیزه اخلاق و ارزش های معنوی انسانی داشته باشد، باعث مهار و اصلاح جامعه می گردد. لذا کارگزاران حکومت اسلامی باید عادل و از کمال اعتقادی و اخلاقی برخوردار باشند. به این جهت امام(ره) توصیه زیادی به تهذیب و تزکیه مسئولان و گروه ها می نمود تا به واسطه تلاش آنها جامعه مهذّب و منوّر گردد.

در اندیشه امام تهذیب و تزکیه مقدم بر تمام امور است و تنها انسان مهذّب قادر به تأمین تمامی ابعاد سعادت برای کشور است. صداقت، انتقادپذیری و ساده زیستی از جمله ویژگی هایی هستند که امام خمینی(ره) به کرّات، مسوءولین جامعه را به آنها دعوت نموده است.

ایشان مصیبت