پاورپوینت کامل آزاداندیشی همگانی ۲۶ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل آزاداندیشی همگانی ۲۶ اسلاید در PowerPoint دارای ۲۶ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل آزاداندیشی همگانی ۲۶ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل آزاداندیشی همگانی ۲۶ اسلاید در PowerPoint :

در چه صورتی «تحول در حوزه» پدید می‌آید؟

«تحول»؛ آرمان، دغدغه و هدفی است که هیچ عضوی از یک سازمان منکر آن نیست و آرزوی آن را در سر می‌پرورد. «حوزه» به عنوان نهادی مدنی و سازمانی اجتماعی نیز نمی‌تواند از این امر مستثنا باشد. اما چه گونه است که در طول تاریخ تحولات حوزه، هربار سخنی مبنی بر تحول از سوی عالمی، شخصیتی یا رجلی سیاسی – فرهنگی مطرح می‌شود، حوزه در مقام عمل، روی خوشی به تحول نشان نمی‌دهد و مدافعان نگاه غالب سر برمی گردانند و روی ترش می‌کنند. این روی گردانی، مختص دوران زعامت نظامی اسلامی بر دیاری شیعی نیست؛ بل که از گذشته‌های دور می‌توان این روی کرد را در حوزویان دید، شنید و خواند؛ عالمی عارف طرد می‌شد، اخباریون اصولی‌ها را نفی می‌کردند، روحانیون سیاست ورز به گوشه ای در قم ره نمون و آزادی خواهان تکفیر می‌شدند، و حتی پس از انقلاب نیز گاهی سیاست نمی‌توانست قدرت تحول خواهان را در حوزه افزون گرداند و گاه هم خلاف آن اعمال می‌شد. آن چه در این میان در گرداب سوآلی پاسخ داده نشده می‌ماند، چرایی ایستاده گی حوزه در برابر نگاه تحول خواهانه است. البته گاه این نگاه از سویی به سوی دیگر می‌رود؛ گاه سیاست ورزی تحول است و گاه جدایی از میدان سیاست؛ گاه فلسفه در حوزه ای عزیز است و گاه فیلسوفان مطرود فقها اند؛ از طرفی سخن از اجتهاد تحول خواهانه است و در دیگرسو تأکید بر احادیث و روایات این گونه قلم داد می‌شود.

در عرف، مراد از تحول، بالارفتن از جای گاه کنونی به مکانی برتر است. اما با چه ادله ای می‌توان جای گاه ترسیم شده برای آتیه ی حوزه را مطلوب‌تر دانست و بر آن پای فشرد. آن چه پاسخ به این سوآل را سهل و آسان می‌کند، یافتن «کارویژه»ی حوزه‌های علمیه است؛ کارویژه ای که از سوی هر عالم دینی و فقیه عظیم الشأنی به یک معنا تعریف و تفسیر می‌شود. عالمی این کار ویژه را در پُرکردن خلاء تئوریک نظام اسلامی می‌بیند، دیگری در تربیت فقهای بزرگ و نشر معارف اسلامی؛ آن یکی فیلسوف اسلامی و عارف متأله را می‌پسندد و دیگری مفسر قرآن را؛ و…. با این رونق بازار تعریف اهداف و کارویژه های حوزه‌های علمیه می‌توان میدان تحول خواهی را در حوزه به رنگارنگی قوس و قزح دید و تمامی تکاپوهای این میدان را هم چون آب در هاون کوبیدن دانست. چراکه اگر عالمی تحول خواهی را در پیوند سیاست و فقاهت ترسیم کند و آن دیگر در جهتی خلاف این نگاه، در نهایت تمام کنش‌ها خنثا می‌شود و برآیند آن رکود و انفعال خواهد بود. اما می‌توان تحول خواهی را نه در اهدافی متضاد، بل که در تفاهم‌های مشترک به نمایش گذاشت؛ تفاهم روی بیان تمامی دغدغه‌های حوزویان؛ یعنی با روی کردی متباین؛ نه متضاد و نه هم سو.

تفاهم روی تمامی آرای حوزویان، هم آن دفاع از «آزاداندیشی در حوزه» است. در این منظر کرسی‌هایی در تضاد فکری با یک دیگر برپا می‌شود و صاحبان تئوری‌ها و نظرات گوناگون که در زمره ی فقها، علما، فلاسفه، عرفاً و… هستند، با خیالی راحت از منظری دفاع می‌کنند که در گوشه ای دیگر از مَدرس، آن را انحراف می‌دانند و در این سو آن را وحی منزل می‌پندارند. در این میدان از سخنانی علیه این فقیه و تجمعی علیه آن عالم خبری نیست؛ مَدرسی تخریب نمی‌شود و رقبای علمی افزون می‌شوند. عنصر زمان و مکان هم می‌تواند به خوبی نقش خود را در علوم حوزوی بازی کند؛ اما این سخن بدین معنا نیست که هر عالم دینی آن چه را بگوید که دیگران می‌خواهند و می‌پندارند. آشنایی با زمان و مکان در نظرات علمی دخیل است؛ ولی هدف «تمکین» نیست، بل که «پاسخ» است. نظرات عالمان بزرگ که کتاب هاشان اکنون رونق دارد، فقط در پاره ای از نظرات اجازه ی طرح نمی‌یابند، بل که دیگر آرای آنان نیز به بحث و بررسی گذاشته می‌شود. نگاهی به آرای قدما می‌تواند، انزوای آرای آنان را به روشنی پدیدار سازد. نام آنان به نیکی یاد می‌شود و برخی آرای آنان بزرگ پنداشته می‌شود؛ اما آرای ناهم آهنگ با نگاه غالب به فراموشی سپرده می‌شود که شاید طلبه‌های جوان از سرِ ناآگاهی تعبیری نا