پاورپوینت کامل پرسش های علمی فرهنگی از محضر حضرت آیهاللّه سبحانی ;ائمه (ع) و آگاهی از غیب (بخش نخست) ۲۳ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل پرسش های علمی فرهنگی از محضر حضرت آیهاللّه سبحانی ;ائمه (ع) و آگاهی از غیب (بخش نخست) ۲۳ اسلاید در PowerPoint دارای ۲۳ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل پرسش های علمی فرهنگی از محضر حضرت آیهاللّه سبحانی ;ائمه (ع) و آگاهی از غیب (بخش نخست) ۲۳ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل پرسش های علمی فرهنگی از محضر حضرت آیهاللّه سبحانی ;ائمه (ع) و آگاهی از غیب (بخش نخست) ۲۳ اسلاید در PowerPoint :

۱

سئوال: علم غیب از آن خداست چگونه پیامبران و حتی امامان شیعه از غیب آگاهند

در پاسخ این پرسش باید گفت که علم غیب به دو معنی اطلا ق می گردد:

۱. علم غیب ذاتی; دانشی که از درون موجود سرچشمه گرفته اکتسابی نباشد و برای آن حد و مرزی نباشد. چنین علم غیبی تنها از آن خداست و هیچ مخلوقی در این نوع علم همتای او نیست; زیرا غیر از خدا آنچه در عالم آفرینش وجود دارد فقیر بالذات بوده دانش و توانایی را از خدای می گیرد. در این قسمت بین علم به محسوس و غیرمحسوس تفاوتی نیست. انسان با اراده و قدرت خدا دیده باز می کند و اشیا را می بیند و یا امواج صوتی را می شنود.

هر گاه اراده الهی-بنابر مصلحت- بر این تعلق بگیرد که انسان والا یی را در موارد خاصی از پس پرده غیبت آگاه سازد این امر ممکن و شدنی است و برای آن کوچکترین مانعی نیست. افرادی عادی دریچه های گوناگونی به جهان غیب دارند تا چه رسد به انسان های والا یی مانند انبیا و اولیا. در اینجا کلماتی از بزرگان حکمت و دانش را در این باره ذکر می کنیم:

شیخ الرئیس در نمط دهم کتاب اشارات می گوید:

اگر عارفی از غیب خبر داد و گذر زمان درستی آن را ثابت کرد او را تصدیق کن و به او ایمان بیاور; زیرا چنین آگاهی یک رشته اسباب طبیعی دارد.

شیخ در تنبیهات این نمط به برهان مطلب اشاره کرده و می گوید:

وقتی اشتغالا ت روح از طریق حواس کم شد برای روح انسان فرصتی دست می دهد که خود را از دست قوای طبیعی خلا ص کرده و به جانب قدس پرواز کند و صورت هایی را در آن ببیند. این حالت گاهی در خواب و در حال بیماری برای انسان های عادی نیز رخ می دهد.

سپس می گوید: اگر روح انسان قوی و نیرومند گردید به اطراف خود احاطه پیدا کرده فرصت آگاهی از غیبت در حال بیداری به او دست می دهد.

شیخ این بیان را در بحث دیگر نیز تکرار می کند و می گوید: اگر به تو گفتند که فلا ن عارف کاری انجام می دهد و یا به جسمی حرکت می بخشد یا خود حرکتی می کند که از توانایی دیگران بیرون است; این سخن را انکار مکن; زیرا برای این کار رشته اسباب وجود دارد که اگر تو نیز از آن راه وارد شوی به همان مقصد می رسی.(۱)

۲. شیخ شهاب الدین سهروردی که در فلسفه الهی و تزکیه نفسانی کم نظیر بود درباره آگاهی انسان از غیب چنین می گوید: هر وقت شواغل حواس ظاهری کاهش یافت در این وقت نفس انسان از دست قوای طبیعی رهایی جسته و بر یک رشته امور غیبی تسلط می یابد. سپس می گوید: اگر انسان های کامل مانند پیامبران و اولیاء از غیب خبر می دهند به خاطر نوشته هایی است که می بینند و امواج و یا صداهای خوشایند و یا هولناکی است که می شنوند و یا صورت هایی است که مشاهده می نمایند و با آنان سخن می گویند سپس از غیب خبر می دهند. (۲)

۳. صدرالمتا›لهین در شرح حکمت اشراق امکان آگاهی از غیب را به گونه ای مشروح مورد بحث قرار داده و می گوید: نفس بر اثر اتصال با جهان عقل و یا عالم مثال (جهان صور اشیاء) آگاهی هایی کسب می کند‚ سپس مطلب را با براهین عقلی روشن می سازد.

هدف از نقل این کلمات این است که روشن شود دانشمندان و پی افکنان علوم بشری آگاهی از غیب را یک امر ممکن‚ بلکه واضح شده تلقی می کنند‚ جایی که آگاهی از آن بر افراد غیرمعصوم امکان پذیر باشد‚ در امکان آن برای گروه معصوم شک و تردیدی نخواهیم داشت.

از آنجا که روی سخن در این بحث ها با گروهی است که در برابر آیات قرآن خضوع بیشتری دارند‚ آیاتی را مورد بحث قرار می دهیم که آشکارا به آگاهی پیامبران از امور غیبی تصریح می کند و هیچ فرد مسلمانی که قرآن را وحی آسمانی می داند‚ پس از شنیدن این آیات و دقت در مفاد آن نمی تواند به انکار چنین فضیلتی برخیزد‚ و بدون علت و دلیل آنها را تا›ویل کند.