پاورپوینت کامل حضرت آیهاللّه جوادیآملی;منشور حقوق بشر بدون استمداد از مبانی وحی مشکل آفرین است ۳۷ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل حضرت آیهاللّه جوادیآملی;منشور حقوق بشر بدون استمداد از مبانی وحی مشکل آفرین است ۳۷ اسلاید در PowerPoint دارای ۳۷ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل حضرت آیهاللّه جوادیآملی;منشور حقوق بشر بدون استمداد از مبانی وحی مشکل آفرین است ۳۷ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل حضرت آیهاللّه جوادیآملی;منشور حقوق بشر بدون استمداد از مبانی وحی مشکل آفرین است ۳۷ اسلاید در PowerPoint :

۵

حضرت آیهاللّه جوادی آملی، روز پنج شنبه ۳۰ مهرماه، در ادامه سلسله مباحث اخلاقی خود، جاودانه بودن اخلاق را به جاودانگی منابع آن دانسته و اظهار داشتند: اخلاق زمانی می تواند علم باشد که بایدها و نبایدهایش به یک سری مبانی و مبادی استوار تکیه کند. معظم له یاد آور شدند: اموری که مبنای معینی نداشته باشند، قابلیت دفاع ندارند و در نتیجه علم به حساب نمی آیند. ایشان با اشاره به این که در نهایت همه بایدها و نبایدهای اخلاقی به حسن و قبح برمی گردند، عنوان کردند: درست است که اخلاق می گوید صدق خوب است و کذب بد است، منتها صدق و کذب میانه راه است، صدق و کذب فقط اقتضای خوبی و بدی دارند، نه این که سبب تام برای خوبی و بدی باشند، لذا گاهی اوقات همین صدق، بد می شود و همین کذب، خوب می شود. مثلا، برای حفظ جان مومنی که تحت تعقیب است و ما او را دیده باشیم، می توانیم بگوییم او را ندیده ایم. بنابراین در منشأ، عدل سبب تام برای حسن است و ظلم سبب تام برای قبح است. یعنی جایی که عدل بد باشد، یا ظلم خوب باشد، نداریم، به عبارت دیگر به جایی می رسیم که حسن ذاتی و قبح ذاتی است. این که قتل بد است، ذاتا بد نیست، اقتضای بدی دارد. اگر از باب قصاص باشد، «و لکم فی القصاص حیاه» یا اگر قتل کافر مهاجم در صحنه نبرد باشد، حسن می شود؛ ولی اگر قتل انسان بی گناه باشد، قبیح می شود، پس این موارد ذاتا حکم ندارند بلکه اقتضای حکم دارند، از این رو ضروری است امری منشأ باشد که ذاتا حسن یا قبیح باشد. که اینها مبانی فن اخلاق است. علامه جوادی آملی در ادامه، محل اصلی اختلاف دانشمندان اخلاق را در تعیین منبعی برای تشخیص این مبانی دانستند و خاطرنشان کردند: مفهوم عدل و ظلم روشن است. عدل یعنی هر چیزی سرجای خود قرار بگیرد، ظلم یعنی این که هر چیزی سر جای خود نباشد، اما مسئله مهم این است که جای صحیح امور مختلف کجاست؟ آن که جهان آفرین را قبول ندارد، تعیین جای امور مختلف را به عهده خردمندان می گذارد و تفاوت و تبعیض را ظلم می پندارد اما وجود جهان آفرین قبل از هر چیزی «قد وضع کل شی ِموضعه» لذا فرمود: «قد احسن کل شی ِخلق» و در قرآن می فرماید: الذی احسن کل شی ِخلقه، سجده/۷؛ یعنی هر چیزی که آفرید، زیبا آفرید، زیباتر از این ممکن نیست، منتها به تعبیر مرحوم شیخ اشراق، مبادا انسان محورانه جهان را ببینیم؛ یعنی هر چیزی که برای ما خوب باشد، خوب بپنداریم و هر چیزی که برای ما خوب نیست، بد بپنداریم برای مثال وقتی از کنار فاضلاب عبور می کنیم، بینی خود را می گیریم، اما اگر از خربزه های شیرین یا گل یاس سؤال شود، می گویند: کود است که مرا شیرین کرده است، یا کود است که مرا خوشبو کرده است. پس اگر رایحه ای برای شامه ما دلپذیر نبود، نمی توانیم بگوییم آن رایحه زشت است.

معظم له، مشکل جدی قوانین حقوق بشر را نیز عدم استناد به منبعی مشترک دانستند و تصریح کردند: منبع و مبنای وضع قوانین اخلاقی و حقوقی برای کسانی که الهی نمی اندیشند، آداب، رسوم، فرهنگ و تاریخ ملت هاست؛ در حالی که جمعیت هفت میلیاردی جهان شامل فرهنگ ها و تاریخ های بی شماری است، لذا چگونه می توان بدون یک سامانه علمی، برای هفت میلیارد نفر قانون مشترک حقوق بشر وضع کرد؟! بنابراین حقوق بشر بدون استمداد از مبانی وحی ممکن نیست. حضرت آیهاللّه جوادی آملی با تأکید بر این که قانون گذار واقعی ذات اقدس اله است، گفتند: قانون گذار واقعی کسی است که جهان، انسان و پیوند جهان و انسان را آفرید؛ انا کل شی ِخلقناه بقدر، قمر/۴۹؛ و اندازه هر چیزی را معین نمود. منتها ما باید منبعی که این قوانین را گفته است، درست تشخیص دهیم.

مفسر عالی قدر قرآن کریم در ادامه با بیان این که عقل در مقابل نقل است و نه در مقابل وحی، افزودند: وحی، علم شهودی است نه حصولی، معصوم است، خطا پذیر نیست. به همین خاطر کسی که راه عقل را می رود، چیزی می فهمد و کسی که راه نقل را می رود، چیز دیگری می فهمد، لذا وقتی که وحی آمد، هم عقل را شکوفا کرد و هم حرف تازه ا ی آورد. علامه جوادی آملی سپس به دو راه دین شناسی اشاره و خاطرنشان کردند: یکی راهی است که از دیر زمان، بشر آن را به کار گرفته است که: «من فقد حساً، فقد فقد علم»؛ اگر کسی یک حس را از دست داد، علم حاصل از آن حس را از دست می دهد که راه تجربه است، اما راهی که وحی آورده و قوی تر از آن است، راه تقوا می باشد. «من فقد تقوا، فقد فقد علم»؛ اگر کسی وارستگی و تقوا را از دست داد، علم حاصل از آن وارستگی را از دست می دهد. در سوره مبارکه انفال فرمود: ان تتقواللّه یجعل لکم فرقانا، علم تنها از راه چشم و گوش نیست. اگر کسی با تقوا بود، ما از درون، اموراتی را بر او آشکار می سازیم. لذا اگر کسی قدرت فهم بین حق و باطل را نیافت، معلوم می شود تقوا ندارد. و کسی با تقوا بود؛ در هیچ کاری نمی ماند، من یتق اللّه یجعل له مخرجا، طلاق/۲؛ حضرت آیهاللّه جوادی آملی در پایان تصریح کردند: وحی این را به ما آموخت که اگر کسی تقوای الهی داشته باشد، چشم، گوش و قلبش پاک باشد، علم فروش نباشد و کاسب کارانه به حوزه و دانشگاه نرود، این فرد دانشمند می شود؛ ولی کسی که علم فروش باشد، «سرانجام هرچه خوانده ام، همه از یاد من برود». در قیامت به کسانی پاداش می دهند که حسنه بیاورند، نه این که صرفا کار خوب کرده باشند، یا سابقه خوب داشته باشند. «من جاء بالحسنه» اگر کسی بگوید من در دنیا کارهای خوب کردم، می گویند: چرا نیاوردی؟ باید وقتی وارد صحنه قیامت شدیم، بتوانیم حسنه خود را ارائه کنیم. در نتیجه اگر کسی این چنین بود که علم را برای رضای خدا فراهم کرد، به آن معتقد شد و عمل کرد، مصداق من جاء بالحسنه می ش