پاورپوینت کامل جایگاه قرآن در جامعه ۵۲ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل جایگاه قرآن در جامعه ۵۲ اسلاید در PowerPoint دارای ۵۲ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل جایگاه قرآن در جامعه ۵۲ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل جایگاه قرآن در جامعه ۵۲ اسلاید در PowerPoint :

حجهالاسلام والمسلمین محسن قرائتی

قرآن مجید، سند اساسی اسلام و معجزه جاوید نبی اکرم اسلام ط است. کتابی که »لا یأتیه الباطل من بین یدیه ولا من خلفه تنزیل من حکیم حمید، فصلت/ ۴۲« و مصون از هرگونه تحریف است: »انا نحن نزلنا الذکر و انا له لحافظون، حجر/۹«، آن کتاب، نور، عبرت، بینه، تذکر، رشد، برهان، ذکر، فرقان و مبارک است.

با کمال تأسف، بسیاری از مردم نمی توانند قرآن را بخوانند، یا غلط می خوانند. آنان که می خوانند نیز معنای آن را نمی دانند، و آنان که می دانند در آن تدبر نمی کنند، و آنان که تدبر می کنند کمتر عبرت می گیرند و برخوردها در حد تشریفات، سوگند، تجوید، ترتیل، حفظ و مسابقه بوده است و هدف اصلی همه این برنامه ها که تدبر در قرآن است، رونق لازم را نیافته است.

خداوند از ما چه می خواهد و چه وظیفه ای در برابر قرآن داریم؟

ما باید کتاب آسمانی را محور عقیده، فکر، تصمیم و عمل خود قرار دهیم؛ در غیر این صورت قرآن، ما را پوک و پوچ می داند: »قل یا اهل الکتاب لستم علی شی، حتی تقیموا التوراه والانجیل و ما انزل الیکم من ربکم، مائده/۶۸«.

ما باید قرآن را جدی بگیریم: »خذ الکتاب بقوه، مریم/۱۲« و بدانیم که هر کس در آن تدبر نکند مورد تندترین انتقادهای الهی است: »أفلا یتدبرون القرآن أم علی قلوب أقفالها، محمد/۲۴«.

آیا اگر از ما سؤال کنند: تو در برابر وحی چه کردی؟ می توانیم مطالعات، تدریس و تحصیل رسمی خود را مطرح کنیم؟ راستی در دانشگاه ها، حوزه ها و مساجد ما، جایگاه قرآن و تفسیر کجاست؟ از عزیزانی که تخصص در تفسیر دارند، چه فرد و نهادی استفاده می کند؟

کدام فرزند را سراغ دارید که نامه پدرش را نخواند و به آن نپردازد؟ آیا مخلوق نباید کتاب خالق خود را بخواند و بفهمد؟! بعضی صدها کتاب که نوشته مخلوق است را مطالعه و گاه مباحثه می نمایند، ولی یک دور تفسیر قرآن را…!

چه باید کرد؟

ماه مبارک رمضان، ربیع قرآن است. تعطیلات تابستانی نیز فرصت مناسبی برای ترویج تفسیر قرآن و روشن شدن چراغ وحی در دل هاست.

عظمت رمضان بیش از هر چیز به نزول قرآن است: »شهر رمضان الذی انزل فیه القرآن«؛ همان گونه که بخش مهمی از عظمت »لیله القدر« به نزول قرآن است: »انا انزلناه فی لیله القدر«. همان گونه که موسی ظ برای گرفتن وحی باید کفش خود را دربیاورد، ما نیز باید برای رساندن پیام قرآن خود را آماده کنیم.

اگر هدف، تبلیغ و تذکر است، قرآن، کتاب تذکر است: »فذکر بالقرآن من یخاف وعید«.

اگر هدف، تعلیم است قرآن، »کما أرسلنا فیکم رسولا منکم یتلوا علیکم آیاتنا و یزکیکم و یعلمکم الکتاب والحکمه ویعلمکم ما لم تکونوا تعلمون، بقره/۱۵۱« است.

اگر هدف، استدلال است قرآن، »برهان من ربکم« است و اگر هدف، رشد است قرآن، »یهدی الی الرشد« است.

اگر هدف، خروج مردم از ظلمات شرک، کفر، تفرقه و جهل به سوی نور است، قرآن »نورا مبینا« است.

در قرآن چند مورد »اقامه« به کار رفته است؛ »اقیموا الدین«، »اقیموا الصلوه« و »اقیمو الوزن«. درباره قرآن نیز فرموده: »اقاموا التوراه والانجیل وما انزل الیهم«؛ پس قرآن نیز اقامه می خواهد.

همه ما علاقه مندیم که عالم ربانی شویم، قرآن، راه ربانی شدن را استمرار تعلیم و تدریس کتاب آسمانی می داند؛ »کونوا ربانیین بما کنتم تعلمون الکتاب و بما کنتم تدرسون«.

استفاده نکردن از فرصت، سبب حسرت در یوم الحسره است. آیا با این که قرآن، کریم، مجید، عظیم و… است ما آن را تکریم، تمجید و تعظیم کرده ایم؟! اکنون که صدها هزار نفر به روخوانی قرآن توجه کرده اند، اگر ما از توجه به معانی غافل شویم، در برابر نسل نو، پاسخی نخواهیم داشت. در قرآن می خوانیم گروهی از أجنه با شنیدن چند آیه، جامعه خود را دعوت کردند، ولی بعض از ما چند دوره تفسیر در اختیار داریم، ولی جامعه را آن گونه که باید، به سمت قرآن دعوت نکرده ایم. دنیای مسیحیت تفسیر انجیل را از طریق نوار کاست از خارج می فرستد، ولی برخی از ما تفسیر قرآن را از منزل به مسجد نبرده ایم!؟ بد نیست از خود سؤال کنیم: چقدر از عمر خود را صرف تدبر در قرآن کردیم؟ در شهرهای ما چند جلسه تفسیر جدی قرآن وجود دارد؟ سخنان مبلغین ما به چه میزان برخاسته از قرآن و هماهنگ با محتوای آن است؟ به هر حال، کیست که بتواند با جرئت بگوید من دین خود را نسبت به قرآن ادا کرده ام؟

آن چه نوشتم سخن دل خودم است. به کسی جسارت نمی کنم؛ گرچه اگر کوچکی ناله زد باید بزرگان اعتنا کنند؛ همان گونه که هدهد از انحراف منطقه ای ناله زد و سلیمان ظ گوش داد. »تواصوا بالحق« وظیفه همگانی است و در این کار باید تکرار و مقاومت کرد. احساس من این است که به آیه: »خذ الکتاب بقوه« عمل نشده است.

در قرآن می خوانیم، خداوند در مقام راضی کردن پیامبر است؛ هم در دنیا »قد نری تقلب وجهک فی السماء فلنولینک قبله ترضاها، بقره/۱۴۴« و هم در آخرت »ولسوف یعطیک ربک فترضی، ضحی/۵«. چرا ما پیامبری را که خدا در صدد راضی کردن اوست، از خود راضی نکنیم؟ و خدای ناخواسته او از ما در روز فقر با جمله: »وقال الرسول یا رب ان قومی اتخذوا هذا القرآن مهجورا، فرقان/ ۳۰« عدم رضایت خود را اعلام کند.

ای علمای بزرگ و مروجان دین! اگر ما یوسف قرآن را به نسل نو نشان دهیم، دست از دیگران خواهند کشید. تفسیر قرآن، آن گاه که با بیان روان و قصد قربت و حسن سیره و عمل گوینده همراه باشد، معجزه عملی خود را نشان خواهد داد.

در قیامت درجات بر اساس قرآن است؛ »اقرأ و ارق«؛ )مجمع البیان فی تفسیر القرآن/ ج۱۰ / ص ۵۷۰.( پیامبر ط در جنگ احد بر هر شهیدی که بیشتر قرآن حفظ بود اول نماز می خواند، و اگر کسی را می دیدند که با قرآن آشنایی بیشتر دارد، پرچم را به دست او می دادند. به امید روزی که قرآن نور فکر، قلب، قبر و قیامت ما و به حق، ثقل اکبر باشد و همه چیز ما در سایه قرآن و هم سنگ آن، اهل بیت پیامبر ط باشد! انس با قرآن، مسیر فکرها، اخلاق ها، استدلال ها، تصمیم ها و برخوردها را عوض و خلاها را پر می کند. راستی که قرآن، نور است و جامعه را از ظلمات به نور خود، جذب می نماید. قرآن، ذکر است: »و هذا ذکر مبارک انزلناه أفانتم له منکرون، انبیاء/۵۰«.

گروهی که به قرآن بی اعتنایی کنند، گرفتار زندگی تلخ خواهند شد: »و من أعرض عن ذکری فان له معیشه ضنکا و نحشره یوم القیامه أعمی، طه/۱۲۴«. ما امروز در دنیایی زندگی می کنیم که فتنه ها مثل شب تاریک همه جا را فرا گرفته و در این شرایط جز پناه بردن به قرآن و اهل بیت علیهم السلام راهی نیست.

این نوشته هم ناله بود، هم طرح و هم آرزو؛ هرگز ادعایی نداریم، ولی می دانیم خداوند کمک خواهد کرد. شما که این نوشته را خواندید چه تصمیمی گرفتید و چه طرحی دارید؟ از همین امروز شروع کنیم.

قرآن کسانی را که کتاب آسمانی را به پا ندارند پوچ دانسته است: »یا اهل الکتاب لستم علی شی، حتی تقیموا التوراه و الانجیل و ما انزل الیهم«. آیا بهتر نیست در سخنرانی ها و منابر به جای نقل برخی خواب ها که بر فرض صادق بودن، یک هفتادم وحی است، قرآن را که عین وحی است مطرح شود و به جای نقل برخی قصه ها که یحتمل الصدق و الکذب است به قرآن و در کنار آن به نهج البلاغه و روایات توجه کنیم؟ هر چه در مسجد و منبر رنگ قرآن بیشتر شود، نور سخنانمان بیشتر است.

آروزها

۱- به آرزوی روزی که ما برای نسل نو، تفسیرهای مناسب که نیازهای ویژه آنان را برآورده کند نوشته باشیم؛

۲- به امید روزی که در هر منطقه ای دانشمندی، قصه های قرآن را برای کودکان و بزرگان ما تحلیل کند؛

۳- د ر انتظار روزی که تفسیر ساده ولی پرمحتوا جزو دروس رسمی مدارس و دانشگاه ها شود؛

۴- به امید روزی که منابر ما به جای نقل برخی مطالب ضعیف و… مملو از انوار قرآن باشد؛

۵- به امید روزی که تفسیر را نیز علم بدانیم و اسرار قرآن را کشف کرده و دل ها را جذب کنیم؛

۶- به امید روزی که از هر طلبه ای بپرسند چه می خوانی؟ بگوید تفسیر و مکاسب، یا تفسیر و لمعه؛

۷- به امید آن که ما کتاب آسمانی