پاورپوینت کامل تعریف عرفان نظری ۴۴ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل تعریف عرفان نظری ۴۴ اسلاید در PowerPoint دارای ۴۴ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل تعریف عرفان نظری ۴۴ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل تعریف عرفان نظری ۴۴ اسلاید در PowerPoint :

عرفان نظری در اصطلاح اهل فن عبارت از دیدگاه های معرفتی لطیف انسان نسبت به خدای متعال و بیانگر رابطه وجودی موجودات و انسان با خدای متعال و نحوه بازگشت وجودات بالاخص انسان به خدای متعال است. زمانی که ما به کلمات نورانی امام حسین علیه السلام توجه کنیم، ملاحظه می کنیم، این معارف به طور وسیع در سخنان حضرت اباعبداللّه علیه السلام و دیگر ذوات نورانی اهل بیت علیهم السلام آمده است؛ البته معارفی که اهل بیت نسبت به معارف توحیدی بیان می کنند، نظام و شکل خاصی که در کتب عرفان نظری تدوین شده اند را ندارد، ولی ائمه علیهم السلام این معانی را بسیار دقیق و رسا در کلمات خود القا کرده اند و وظیفه ماست که این حقایق را استخراج، تبویب و نظام مند کنیم. یکی از ادعیه معروفی که بیانگر این حقایق توحیدی است، دعای عرفه امام حسین علیه السلام است. این دعا به طور کلی سه جهت را مطرح می کند:

جهت اول: واقعیت دعا که اذعان خضوع، اظهار ذلت و کوچکی به درگاه الهی است که بنده همواره باید در مقام ارتباط با حق تعالی چنین حقیقتی را اظهار بدارد.

جهت دوم: متذکر شدن نعمت های خداوند به انسان است که این تذکر به نعمت ها ایجاب می کند، انسان بعد از توجه به نعمت ها، از آن ها پاسداری کند و در حقیقت این بخش از دعا نقش تربیتی دارد.

جهت سوم: بیان کمالات گوناگون خداست که این وجهه درونی دعاست که ما برای اظهار خضوع به درگاه حق تعالی باید حقیقتاً همه کمالاتی که در عالم مشاهده می کنیم را به خدای متعال نسبت بدهیم؛ حال این کمالات یا از قبیل افعال و آثار وجودات است، یا از قبیل اوصاف کمالیه موجودات که اصطلاحاً به این ها توحید افعالی و توحید اسما و صفاتی گفته می شود. در پایان دعای عرفه، فرازی وجود دارد که اوج دعاست. بعضی ها این طور گفته اند که این بخش دعا از امام حسین علیه السلام نیست، اما علامه طباطبایی رحمت اللّه علیه معتقدند، این معارف را کسی غیر امام معصوم نمی تواند بیان کند و شواهد گوناگون قرآنی و روایی با معارف مطرح شده در این قسم خاص نشان می دهد، این معارف نمی تواند از غیر امام صادر شده باشد؛ برای مثال، این فراز با مباحث عقلی و قرآنی نیز هماهنگ است: «أ یکون لغیرک من الظّهور ما لیس لک حتّی یکون هو المظهر لک» بحارالانوار، ۹۵/۲۲۶؛ این قسمت از دعا بیانگر این است هر چه در عالم هست، جز ظهور الهی نیست و هیچ موجودی از خودش جدای از خدای متعال، نه ظهور و وجودی دارد و نه کمالات وجودی دارد، و این همان معنایی است که قرآن مجید از آن تعبیر به «آیه» می کند، که موجودات «آیه مطلق» خداوند هستند و «آیه» هیچ گاه توان این که خود را نشان بدهد، ندارد؛ آیه همیشه «ذو الآیه» را نشان می دهد.

ویژگی خاص اولیای الهی

ویژگی اولیای الهی این است که خداوند و کمالات الهی را در شئون گوناگون موجودات، بالاخص انسان می بینند و با دیدن این حقایق، دعا ها را انشا می کنند. فرق ما با اولیای الهی در این معناست که ما حقایقی را به صورت ذهنی می بینیم و درک می کنیم، اما این بزرگواران به حقیقت این کمالات و معارف رسیده اند و با قلب مطهرشان یافته اند و برای ما اظهار کرده اند؛ یعنی زمانی که امام حسین علیه السلام این مطالب را می فرمایند، آن ها را با تمام وجود درک کرده و انشا می نمایند.

عرفان عملی و دستوری برای سالکان الهی

در بین دعا، گاهی حضرت سیدالشهدا علیه السلام راهکار هایی را بیان می کنند که با به کار بستن این راهکارها انسان به آن معارف دست می باید و به این معنا در اصطلاح اهل فن «عرفان عملی» می گویند. به عبارت دیگر، عرفان عملی رسیدن به معارف توحیدی با به کار بستن راهکارهای مناسب با این امر است؛ به عنوان مثال، حضرت در بخش دیگری از دعای عرفه به خداوند متعال عرضه می دارد: «أنت الّذی أشرقت الانوار فی قلوب أولیائک حتّی عرفوک و وحّدوک و أنت الّذی أزلت الاغیار عن قلوب أحبّائک حتّی لم یحبّوا سواک و لم یلجئوا …لی غیرک»؛ حضرت می فرمایند: اگر کسی بخواهد به معرفت حقیقی خداوند راه پیدا کند، باید انوار الهی در دل او تلالو پیدا کند و این شخص در مسیر «ولی خدا» شدن قرار بگیرد. بنابراین اولین مسئله، تحصیل رضای الهی است با اطاعت و بندگی و اگر این بندگی، و اطاعت تداوم پیدا کند و دقیق شود، انسان را به محبت به حق تعالی می کشاند و وقتی در وادی محبت حق تعالی قرار گرفت، دل از غیر خدا بریده می شود؛ لذا حضرت در عبارت بعدی می فرمایند: «و أنت الّذی أزلت الاغیار عن قلوب أحبّائک حتّی لم یحبّوا سواک و لم یلجئوا …لی غیرک.» بحارالانوار، ۹۵/۲۲۶؛ در این فراز، حضرت راهکار حرکت به سوی خدای متعال را با یک دید عمیقی نشان می دهند و آن وارد شدن در وادی محبت الهی است. این محبت باعث می شود انسان به هر چه نگاه می کند با توجه به آیه بودن آن، در حقیقت به «حق تعالی» نگاه می کند و خدای متعال را جدای از موجودات نمی بیند تا موجودات، «غیر» باشند و در مقابل خدا باشند. این ها گوشه هایی از راهکارهای رسیدن به معرفت الهی است که از کلام امام حسین علیه السلام بیان شد.

عرفان پویا

امام حسین علیه السلام به گونه خاصی وارد جامعه شدند و درگیری خاصی داشتند که آن درگیری خاص، نوعاً برای اهل بیت علیهم السلام محقق نشد و در نهایت هم منجر به شهادت ایشان شد. این مسایل نشان می دهد، عرفان اهل بیت علیهم السلام یک عرفان منفصل از فعالیت های اجتماعی، دنیوی و سیاسی نیست. در همین مسیری که امام حسین علیه السلام به کربلا می روند، با افراد گوناگونی مواجه می شوند و سخنان مختلفی بیان می کنند، که به مناسبت سخن افراد و درکشان متفاوت است؛ مثلاً حضرت در این مسیر با فرزدق برخورد می کنند و جملاتی را به وی می فرمایند که مطالبی از آن مباحث توحیدی است. حضرت سؤال می کنند: «اوضاع از چه قرار است؟» می گوید: «دل مردم با شماست، اما شمشیرشان علیه شماست، و قضا از آسمان نازل می شود»، که این یک دیدگاه توحیدی است. امام حسین علیه السلام در اوایل دعای عرفه این مطالب را به خدای متعال عرضه می دارند و بحث از قضا و قدر می کنند: «الحمدلله الّذی لیس لقضائه دافعٌ». بحارالانوار، ۹۵/۲۱۶؛ دیدگاه عمومی این است که هر چه رخ دهد، ما هیچ کاره ایم و این دیدگاه غلطی است و ائمه با رفتار و عملشان دیدگاه توحیدی صحیح را به ما نشان می دهند و در عمل، آن دیدگاه را اجرا می کنند. غرض از بیان این مسئله، این است که بعد از بیان این مطلب توسط فرزدق، حضرت نکته توحیدی بلندی را بیان می فرمایند. فرزدق در جواب سؤال امام عرضه داشت: «قضا از آسمان نازل می شود». حضرت در جواب او می فرمایند: «صدقت للّه الامر من قبل و من بعد و کلّ یومٍ ربّنا هو فی شأن». حضرت در ادامه سخن خود، دیدگاه صحیح را درباره قضا و قدر بیان می کنند و می فرمایند: «…ن نزل القضاء بما نحبّ فنحمداللّه علی نعمائه»؛ اگر قضای