پاورپوینت کامل اسماء الله/ اسم نورانی ربّ ۳۵ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل اسماء الله/ اسم نورانی ربّ ۳۵ اسلاید در PowerPoint دارای ۳۵ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل اسماء الله/ اسم نورانی ربّ ۳۵ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل اسماء الله/ اسم نورانی ربّ ۳۵ اسلاید در PowerPoint :

۲۲

اسم شریف «ربّ» اسم مبارک و با عظمتی است که محبوبیّت آن نزد خداوند و انبیا و اولیایش غیر قابل انکار است. این اسم شریف، در لغت به معنای مالک آمده است. در لغت و ادبیات عرب، به کسی که مالک چیزی شود رب اطلاق می کنند: «من ملک شیئاً فهو ربّه». کلمه ربّ، به تنهایی (بدون اضافه به اسمی) فقط بر خداوند اطلاق می شود۱ و اگر بر غیر خداوند اطلاق گردد، حتماً باید به اسمی اضافه شود؛ مانند کلام زیبا و توحیدی حضرت عبدالمطلب علیه السلام خطاب به فرمانده لشکر پادشاه حبشه. وی زمانی که فهمید شترهایش را برای خرابی خانه خدا به سرقت برده اند، از آن ها خواست شترهایش را به او برگردانند. فرمانده آن ها به سربازانش گفت: «او (=عبدالمطلب) زعیم و رئیس قوم است، و من برای تخریب خانه ای {=کعبه} می روم که آن را عبادت می کند. اگر عبدالمطلب از من می خواست آن را خراب نکنم، می پذیرفتم؛ ]ولی فقط آزادی شترهای خود را خواست[ شترهایش را به او برگردانید» حضرت عبدالمطلب علیه السلام در جواب فرمود: «أنا رب الابل و لهذا البیت ربٌ یمنعه»؛ من مالک شترها هستم، و برای این خانه نیز مالکی است که خود، مانع تخریب آن می شود».۲ این جمله کوتاه و پر معنا، بر کمال معرفت توحیدی آن بزرگوار، دلالت دارد.

کلمه رب به معنای سیّد، مدبّر، مربّی، متمم، منعم، قیّم و صاحب نیز استعمال شده است.۳ راغب اصفهانی گوید:

الرب فی الاصل التربیه و هو انشاء الشیء حالاً فحالاً الی حد التمام؛۴ رب در اصل به معنای تربیت کردن است؛ تربیتی که موجود مورد تربیت را به منتهای کمال برساند. بعید نیست اکنون کلمه ربّ در این معنا ظهور داشته باشد؛ چرا که استعمالش در این معنا بسیار زیادتر از معانی دیگر است، و این نحوه تربیت، مخصوص خداوند تبارک و تعالی است که می داند موجودات عالم هستی در سیر تکاملی خویش به چه چیز نیاز دارند و تنها او است که می تواند نیازهای ایشان را در مسیر رشد و تعالی برآورده سازد.

تعریف اسم شریف ربّ

توسط حضرت موسی علیه السلام

حضرت موسی علیه السلام در پاسخ به سؤال فرعون که پرسید: «پروردگار شما کیست؟» به همین معنا اشاره کرد و فرمود:

(رَبُّنَا الَّذی أَعْطی کُلَّ شَیْ ءٍ خَلْقَهُ ثُمَّ هَدی) ۵

ربّ و پروردگار ما کسی است که به هر موجودی آنچه لازمه آفرینش او بوده بخشیده، و سپس هدایتش کرده است.

این، تعریفی کوتاه و پر معنا از کلمه ربّ است که حضرت موسی علیه السلام به آن اعتقاد داشته است؛ از این رو در تمام مشکلات بر او توکل کرد و خداوند هم به زیبایی عهده دار امور او شده، او را به سوی کمال هدایت کرد و فرعونیان را مغلوب او ساخت.

اگر فطرت موسوی ما نیز – همچو موسی- به اربابان ظاهری و باطنی پشت پا زده و برابر فرعون نفس امّاره بایستد و به مجاهده بپردازد و در تمام مراحل، به رب الارباب تمسک جسته و از او کمک خواهد، خداوند قطعاً ما را پرورش داده و به سوی کمال هدایت می کند.

یا رب تو زمانه را دلیلی بفرست

نمرودان را پشه چو پیلی بفرست

فرعون صفتان همه زبردست شدند

موسی و عصا و رود نیلی بفرست!

رب اسم زیبا و اعظم الهی

این اسم شریف، از اسمای حسنای الهی و از نود و نه اسم موجود در روایت مشهور نبوی است که طبق آن، اگر کسی نود و نه اسم را بخواند و احصا کند دعایش مستجاب و داخل بهشت می شود.۶ جمعی از بزرگان معرفت نیز این اسم شریف را اسم اعظم الهی می دانند.

دعوت عمومی خداوند

به خواندن اسم رب

خداوند، ما را به خواندن این اسم شریف و تمسک به آن دعوت کرده و فرموده است:

(ادْعُوا رَبَّکُمْ تَضَرُّعًا وَ خُفْیَهً إِنَّهُ لا یُحِبُّ الْمُعْتَدینَ )۷

پروردگارتان را با حالت خشوع و ذلّت و پنهانی بخوانید؛ زیرا خداوند، کسانی را که از حد تجاوز می کنند را دوست ندارد. بعضی مفسران، «معتدین» را به کسانی تفسیر کرده اند که با صدای بلند دعا می کنند و صیحه می زنند، و بعضی دیگر، مصداق «معتدین» را کسانی می دانند که در دعا، از خداوند چیزی می خواهند که لیاقت آن را ندارند؛ مانند درجه و رتبه انبیاء ۸ . در روایتی، «معتدین» به کسی تأویل شده است که در دعایش، از حد تجاوز کرده و لعن و هلاکت شخصی را از خدا بخواهد.۹ بدیهی است منظور، لعن کردن کسی است که استحقاق لعن و هلاکت را ندارد که در این صورت – طبق فرمایش رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم – لعن و هلاکت، به خودش باز می گردد.۱۰

پس چه خوب است در مقام دعا و مناجات و راز و نیاز با خدا، با خضوع و خشوع بگوییم:

یا رب ز کرم دری برویم بگشا

راهی که در او نجات باشد بنما

مستغنیم از هر دو جهان کن به کَرَم

جز یاد تو هر چه هست بَر از دل ما۱۱

دعوت خداوند از پیامبران به خواندن اسم «رب» و توسل جستن به این اسم شریف

خداوند، انبیای خویش را نیز در مقام راز و نیاز و دعا، به توسل و تمسک جستن به این نام زیبا تشویق و ترغیب کرده است؛ برای نمونه، خطاب به رسول گرامی اسلام صلی الله علیه و آله می فرماید:

(قُلْ رَبّ ِ ارْحَمْهُما کَما رَبَّیانی صَغیرًا)۱۲

بگو: ای پروردگار من! به پدر و مادرم رحم کن؛ چنان که آن ها مرا در کوچکی تربیت کردند.

(وَ قُلْ رَبّ ِ اغْفِرْ وَ ارْحَمْ وَ أَنْتَ خَیْرُ الرّاحِمینَ)۱۳

بگو: پروردگارا! مرا ببخش و به من رحم کن که تو ارحم الراحمین هستی،

(وَ قُلْ رَبّ ِ زِدْنی عِلْمًا) ۱۴

و بگو: پروردگارا! علم و آگاهی مرا زیاد کن.

از این قبیل آیات، خطاب به پیامبرا