پاورپوینت کامل علم وعمل;دانستن، مقدمه انجام است ۹۲ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل علم وعمل;دانستن، مقدمه انجام است ۹۲ اسلاید در PowerPoint دارای ۹۲ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل علم وعمل;دانستن، مقدمه انجام است ۹۲ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل علم وعمل;دانستن، مقدمه انجام است ۹۲ اسلاید در PowerPoint :

۱۰

اشاره

انسان دردمندی که انبان بزرگ ابهام های خود را گشوده و چشم انتظار دستورالعمل است، از این دستورالعمل ها چه بهره ای در نظر دارد؟ آیا جز این است که می خواهد پس از یافتن راه، حرکت کند و پس از گرفتن دستور، اجرا نماید؟ اگر این گونه نیست و قصد عمل وجود ندارد، آگاهی از این بیهوده است. کسی که آهنگ حرکت ندارد، چرا بی جهت، وقت و فکر و نشاط خود را صرف یافتن و آموختن نقشه مسیر کند؟ همان بهتر که در بی خبری بماند؛ زیرا دانستن، مقدمه انجام دادن است و عمل، نتیجه علم.

۱. دانستن برای عمل

امام امیرالمؤمنین فرمود:

)ثَمَرَهُ العِلمِ العَمَلُ بِهِ (؛۱

میوه دانش، به کار بستن آن است.

عالم ربانی، حضرت آیت اللهبهجت در این باره می فرماید:

جماعتی هستند که وعظ و خطابه و سخنرانی را که مقدمه عملیّات مناسبه می باشند، با آن ها معامله ذی المقدمه می کنند؛ ]آن را هدف نهایی می دانند، نه مقدمه هدف[ کانّه دستور این است که بگویند و بشنوند؛ برای اینکه بگویند و بشنوند، و این اشتباه است. تعلیم و تعلّم، برای عمل مناسب است و استقلال ندارند.۲

این هشدار اوّلیه، از آن رو است که گمان نشود «علم» به تنهایی کافی است. به دست آوردن علم و شناخت نقشه مسیر، آغاز راه است نه پایان راه، بنابر این هر کس باید تصمیم بگیرد «آنچه یاد می گیرد، انجام دهد» و بر این تصمیم، صادق و استوار باشد.

۲. می دانی؛ عمل کن

کسی که بنا دارد با یافتن دستور عمل، برنامه زندگی خود را تنظیم کرده و پیش برود، در معرض این سؤال قرار می گیرد: آیا در مواردی که به وظیفه آگاهی داشته ای و «به یقین» می دانستی چه چیز تو را به سمت کمال پیش می برد، عمل کرده ای که اکنون در پی دستور جدید هستی؟ «گزاره های یقینی ما» برای آغاز حرکت کافی است و عمل به همین گزاره ها، صداقت ما را در ادعایمان و تصمیممان روشن می کند. نقل شده است نقش انگشتر مبارک امام حسین علیه السلام این جمله بود:

عَلِمتَ فَاعمَل۳

دانستی؛ پس عمل کن.

امیرالمؤمنین علیه السلام می فرماید:

عَلَی العالِمِ أَن یَعمَلَ بِما عَلِمَ، ثُمَّ یَطلُبَ تَعلُّمَ ما لَم یَعلَم۴

بر عالم است آنچه را می داند به کار بندد، سپس به دنبال دانشی رود که نمی داند.

انّکُم إلَی العَمَلِ بِما عَلِمتُم أَحوَجُ مِنکُم إلی تَعَلُّمِ ما لَم تَکونوا تَعلَمون

شما به عمل کردن آنچه می دانید، نیازمندترید، تا آموختن آنچه نمی دانید.

باز، سخنی از حضرت آیت اللهبهجت را از نظر می گذرانیم:

آقایانی که طالب مواعظ هستند، از ایشان سؤال می شود: آیا به مواعظی که تا به حال شنیده اید، عمل کرده اید یا نه؟…. آیا اگر عمل به معلومات – اختیاراً – ننماید، شایسته است توقّع زیادتی معلومات؟۵

هر کس برای آینده تصمیم گرفته است آنچه یاد می گیرد، انجام دهد، به گذشته بازگردد که تاکنون چه یاد گرفته است و به همان عمل کند. هر کس اعتراف دارد که علم، مقدمه عمل و عمل، نتیجه علم است، انبوه مقدمات بی نتیجه ای را که فراهم آورده است، به نتیجه برساند.

راه خداوند است (یا مَن سَبیلُهُ واضِحٌ لِلمُنیبین)۶ نباید توقع داشته باشیم استادی خبیر، توصیه ویژه ای برای ما صادر کند که هیچ پیامبر و امام و عالمی آن را بیان نفرموده و در هیچ کتاب و دفتری سابقه نداشته است.

۳. فقط هر چه می دانی عمل کن؛

نمی دانی، عمل نکن

بزرگان علم و عمل توصیه کرده اند آدمیان برای حرکت خود، مسیری مطمئن و مستحکم انتخاب نمایند و همه عمل خود را بر مدار «علم و یقین» تنظیم کنند؛ یعنی تا هنگامی که از «صحت» و نیز «فایده یا ضرورت» کاری مطمئن نشده اند، به آن اقدام ننمایند. اقدام به کار، بدون ایمان و اطمینان به آن، زبانه های تزلزل، تردید و دودلی را در وجود ما شعله ورتر می سازد؛ پس هر چه می دانیم «صحیح و مفید» است و فقط هر چه می دانیم «صحیح و مفید» است عمل کنیم.

امام صادق علیه السلام:

العامِلُ عَلی غَیرِ بَصیرَهٍ کَالسّائِرِ عَلی غَیرِ الطَّریقِ، فَلایزیدُهُ سُرعَهُ السَّیرِ إلّا بُعداً ؛ ۷

کسی که بدون بینش عمل کند، همچون کسی است که در بیراهه رود، چنین کسی هر چه تند رود، از راه دورتر می افتد.

رسول اکرم صلی الله علیه و آله:

مَن عَمِلَ عَلی غَیرِ عِلمٍ، کانَ ما یُفسِدُ أکثَرَ مِمّا یُصلِح؛۸

کسی که بدون علم، عمل کند، آنچه خراب می کند، بیش از آن است که درست می کند.

باز هم سخنانی از عالم بزرگوار حضرت آیت اللهبهجت: آنچه را که دانستیم، عمل نماییم و آنچه را که ندانستیم، توقف و احتیاط نماییم تا معلوم شود، هرگز پشیمانی و خسارت در ما راه نخواهد داشت. این عزم، اگر در بنده ثابت و راسخ باشد، خدای بزرگ، أولی به توفیق و یاری خواهد بود.۹

خداوند، توفیق مرحمت فرماید که آنچه را می دانیم، زیر پا نگذاریم و آنچه نمی دانیم توقف و احتیاط نماییم تا معلوم شود؛ نباشیم از آن ها که گفته اند:

پی مصلحت مجلس آراستند نشستند و گفتند و برخاستند۱۰

خداشناس، مطیع خدا می شود و سر و کار با او دارد. آنچه می داند موافق رضای اوست، عمل می نماید، و در آنچه نمی داند، توقف می نماید تا بداند. و آن به آن، استعلام می نماید و عمل می نماید یا توقف می نماید. عملش، از روی دلیل، و توقّفش، از روی عدم دلیل.۱۱

ملتفت باشید. خیلی احتیاط بکنید. احتیاط شما هم فقط در همین است که از یقین تجاوز نکنید.۱۲

۴, عمل کنی، می یابی

«عمل به آنچه می دانیم»، یک تأثیر بسیار مهم و شگفت انگیز به دنبال دارد و آن «روشن شدن مجهولات و مشتبهات» ما است.

همان گونه که مطالعه، مباحثه و حضور در مجلس درس، از راه های تحصیل علم محسوب می شوند، یکی از راه های کسب و افزایش علم، «عمل به معلومات» است. در آیات و روایات، به صراحت و با زبان های مختلف، بر این واقعیّت تأکید شده است که: عمل، نور دانشی جدید فرا راه انسان می تاباند و مسیر حرکت او را روشن می کند.

در قرآن کریم آمده است:

)یا أیُّهَا الَّذین آمنَوا، إن تَتَّقُوا اللهَ یَجعَل لَکُم فُرقاناً(۱۳؛

ای مؤمنان! اگر تقوای الهی پیشه کنید، خداوند برای شما فرقان ]=قدرت تشخیص حق از باطل[ قرار می دهد.

)وَ الَّذینَ جاهَدوا فینا لَنَهدِیَنَّهُم سُبُلَنا(۱۴؛

کسانی که در راه ما مجاهدت و کوشش نمایند، محقّقاً به راه هایمان هدایتشان می کنیم.

)اتَّقُوا اللهَ وَ یُعَلِّمُکُمُ الله(۱۵؛

تقوای الهی پیشه کنید و خداوند شما را می آموزاند.

)وَ إن تُطیعوهُ تَهتَدوا(۱۶

اگر خدا را اطاعت کنید، هدایت خواهید یافت.۱۷

روایات نورانی پیشوایان معصوم علیهم السلام نیز این حقیقت درخشان را چنین بیان داشته است:

امام صادق علیه السلام:

العِلمُ مَقرونٌ إلَی العَمَلِ، فَمَن عَلِمَ عَمِلَ، وَ مَن عَمِلَ عَلِمَ؛۱۸

علم و عمل به هم بسته شده اند؛ هر کس بداند، عمل کند و هر کس عمل کند، بداند.

رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم:

مَن عَمِلَ بِما یَعلَمُ وَرَّثَهُ (عَلَّمَه) اللهُ عِلمَ ما لَم یَعلَم؛۱۹

هر کس به آنچه می داند عمل کند، خداوند، آنچه را ندانسته به او می آموزد.

امام صادق علیه السلام: مَن عَمِلَ بِما عَلِمَ کُفِیَ ما لَم یَعلَمُ؛۲۰

هر کس به آنچه می داند عمل کند، از آنچه نمی داند کفایت شود.

رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم:

ما أَخلَصَ عَبدٌللهِ عزَّوَجَلَّ أَربَعینَ صَباحاً إلاّ جرت یَنابیعُ الحِکمهِ مِن قَلبِهِ عَلی لِسانِهِ ؛ ۲۱

هیچ بنده ای برای خدا چهل روز خالص نگردد، مگر آنکه چشمه های حکمت از قلبش بر زبانش جاری شود.

عارف ربانی، حضرت آیت اللهبهجت در دستورالعمل های خود به طالبان حقیقت بر این قانون الهی بسیار تأکید می ورزد:

آیا می دانید که هر که عمل کرد به معلومات خودش، خداوند مجهولات او را معلوم می فرماید؟

آن چیزهایی را که می داند اگر عمل کند، آن چیزهایی را که نمی داند می فهمد… وقتی به آن ها عمل کردی، روشن می شود. به همان دلیلی که این ها را برای شما روشن کرد، آن های دیگر را هم روشن می کند.۲۲ استاد، علم است و معلّم، واسطه است. عمل به معلومات بنمایید و معلومات را زیر پا نگذارید، کافی است.۲۳

برای درک بهتر از این واقعیت شگرف، راننده ای را در نظر بگیریم که قصد دارد در تاریکی شب به مسافرت رود. لامپ های اتومبیل، تنها مسافت بیست متریِ پیش روی او را روشن کرده و راننده فراتر از این مسافت، دید ندارد. اگر این شخص، به بهانه این که تمام مسیر جاده در معرض دید او نیست از حرکت باز ایستد، آیا در نظر خردمندان محکوم نمی شود؟

روش عاقلانه این است که با استفاده از همین روشنایی حرکت کند و پیش رود. اگر این مسیر روشن را طی کند، بیست مترِ بعدی برای او معلوم می شود. از اوّل نمی توان انتظار داشت کل مسیر، روشن و تابناک باشد و حرکت را نمی توان متوقف بر چنین انتظاری نمود. حرکت را باید با مقدار مسلّم آغاز کرد.

کسی که آدرس منطقه ای دور دست را می پرسد، نباید توقّع داشته باشد تا پایان راه را قدم به قدم برای او ترسیم کنند. جاده اوّلیه را نشانش می دهند و به او می گویند: «پیش رو، به دو راهی که رسیدی، آن جا بپرس یا تابلوهای نصب شده بر سر دو راهی، مسیر حرکت آینده تو را روشن می کند». در هر صورت، این مرحله نخست را باید طی کنی تا مرحله دوم را بیابی، و مرحله دوم را باید طی کنی تا توان درک مرحله بعد را داشته باشی.

بله؛ اگر از ابتدا برای تو معلوم نیست که این جاده تو را به هدف می رساند یا نه، نباید در آن پا بگذاری؛ ولی اگر اطمینان داری از همین جاده، باید رفت، و نمی دانی پس از رسیدن به دو راهی چه باید کرد، این مقدار معلوم را طی کن، به دو راهی که رسیدی، برای تو معلوم خواهد شد.

مجهولات ما هر چند فراوان و چشمگیر، به منزله نیمه خالی لیوان است و نباید تمام توجه ما را به خود جلب کند. بخشی از این لیوان پر است که باید از آن بهره جست. این، کلید زرّین نجات از سرگردانی و تحیّر است. تزلزل و تردید، توقف ایجاد می کند و در مقابل، ایمان، حرکت و نشاط، می آفریند. با دانستن این حقیقت تابناک، به دارایی علمی و یقین موجود خود توجه می کنیم و با نهایت ایمان و اطمینان پیش می رویم، نه این که با تمرکز در کانون مجهولات و مشتبهات، به تحیّر و توقّف مبتلا شویم. انسان (با استفاده از سرمایه علمی خود) می تواند در صعود به قله کمال یک لحظه هم متوقّف نشود؛ به شرط این که از این دارایی علمی استفاده کند:

علم ۱ عمل ۱ علم ۲ عمل ۲ علم ۳ عمل ۳

۵. عمل نکنی، نمی یابی

کسی که بنای عمل ندارد، باید بداند که قابلیت هدایت ندارد. کسی که نمی خواهد برود، نمی تواند نقشه کل مسیر را درک کند. علم و آگاهی، یکباره حاصل نمی شود. نباید برای به دست آوردن همه مجهولات، اصرارِ بیهوده ورزید. تربیت و تکامل انسان، تدریجی و وابسته به عمل است. با عمل کردن و پیش رفتن ظرفیت انسان برای فهم افزایش می یابد۲۴ امام صادق علیه السلام فرمود:

العَمَلُ وِعاهُ الفَهمِ ؛۲۵

عمل، ظرف (و زمینه ساز) فهم است.

بنابر این کسی که عمل نمی کند، نباید توقع فهم و هدایت داشته باشد؛ زیرا ظرفیت لازم را ندارد.۲۶ آنچه می دانید عمل کنید، و در آنچه نمی دانید احتیاط کنید تا روشن شود، و اگر روشن نشد، بدانید که بعضی معلومات را زیر پا گذاشته اید. طلب موعظه از غیر عامل، محل اعتراض است. قطعاً مواعظی را که شنیده اید و می دانید، عمل نکردید وگرنه روشن بودید.۲۷ اگر دید باز هم توقف دارد، بداند – به طور یقین – بعضی از معلومات را زیر پا گذاشته است. کفشش ریگ دارد؛ خوب دقت نکرده که این ریگ را خارج کند.۲۸

پس قاعده هدایت الهی این گونه است: کسی که عمل کند، حتماً هدایت می شود؛ ولی کسی که بنای عمل ندارد، هدایت نمی شود.

۶. خطر از دست دادن یافته ها

کسی که عمل نمی کند، علاوه بر این که از به دست آوردن علم محروم می شود، با یک خطر سهمگین نیز مواجه است که از دست دادن یافته ها است. همان طور که با عمل به یقینیات امور مشتبه یقینی می شود عمل نکردن به یقینی ها امور یقینی مشتبه می گردد. آن کس که به حقیقتی دست یافته است، باید با عمل خود، شکرگزار این نعمت باشد وگرنه آن را از دست خواهد داد. آنکس که عمل نمی کند، در وجود خود، ابهام و ظلمت می آفریند؛ یعنی پس از این که به صحت، حقانیت یا فایده کاری یقین یافت، دوباره در آن تردید می کند.

این فرایند را می توان این گونه بیان کرد: کسی که می داند و خلاف دانسته خود عمل می کند از دلخواه خود پیروی کرده است. او در حقیقت نتوانسته است از هوای نفس خود دست بردارد و «خوب» را بر «خوش» ترجیح دهد. این ضعف و ناتوانی در مخالفت با خواهش نفس، بسیار ناموجّه و در نظر شخص، بی درنگ محکوم است. انسان، برای نجات از این محکومیت، به توجیه حرکت خود می پردازد و با فلسفه بافی و استدلال تراشی، در حق جلوه دادن تصمیم خود و نجات از عذاب وجدان می کوشد. همین تلاش نامبارک، آرام آرام چهره حقیقت را غبارآلود کرده و تردید می آفریند. در این موقعیت، شخص، بافته های خود را باور و یافته های خود را از دست داده و از مسیر هدایت گمراه شده است.

)وَ لاتَتّبِعِ الهَوی فَیُضِلَّکَ عَن سَبیلِ الله( ؛۲۹

از خواسته دل پیروی مکن که تو را از راه خدا گمراه می کند.

امیرالمؤمنین علیه السلام:

من اتبع هواه اعماه و أصمه و أذله و أضله ؛۳۰

هر کس از دلخواه خود متابعت نماید، ]این متابعت یا هوای نفس[ او را کور و خوار و گمراه می کند.

آفه العقل الهوی۳۱

آفت عقل، هوای نفس است.

بر پایه روایات، پیروی از خواهش های نفس و عمل نکردن به حق، ابزار ادراکی و قدرت تشخیص آدمی را از کار می اندازد. همین هشدار – گویا و صریح – در نهج البلاغه چنین آمده است.

لاتجعلوا علمکم جهلاً و یقینکم شکّا، اذا علمتم فاعملوا، و إذا تیقنتم فأقدموا۳۲

علم خود را به جهل، و یقین خود را به شک تبدیل نکنید. هر گاه دانستید، عمل کنید و هر گاه یقین کردید، اقدام نمایید.

دانستن و عمل نکردن، گونه ای از نفاق است که به از دست دادن باور می انجامد. با از دست دادن باور و فراهم آمدن تردید، استحکام و اطمینان زندگی از بین می رود و انسان در صحنه ای سراسر حیرت و ظلمت قرار می گیرد.

ذهب الله بنورهم و ترکهم فی ظلمات لایبصرون۳۳

خداوند، نور منافقان را می زداید و آن ها را در تاریکی ها چنان رها می کند که هیچ نمی بینند.

یخرجونهم من النور الی ال