پاورپوینت کامل نامه های ره نما؛ توشه راه ۵۷ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل نامه های ره نما؛ توشه راه ۵۷ اسلاید در PowerPoint دارای ۵۷ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل نامه های ره نما؛ توشه راه ۵۷ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل نامه های ره نما؛ توشه راه ۵۷ اسلاید در PowerPoint :

نامه ای از عالم ربانی مرحوم فیض کاشانی

اشاره

در شماره قبل، بخش اول از نامه عالم ربانی، مرحوم فیض کاشانی را ارائه کردیم که طی آن، با تشبیه سیر معنوی به سفر ظاهری، به تبیین ارکان سلوک معنوی پرداخته بود. در این شماره، بخش دوم این نامه خدمت خوانندگان محترم تقدیم می شود. مرحوم فیض در این بخش از نامه، به ۲۵ ادب و سنت برای طی طریق اشاره می کند که از مجموعه آیات و روایات اهل بیت: استخراج شده است. سپس در ادامه، به بیان نکاتی عمده و مهم در سلوک می پردازد و در پایان، برخی آثار و شرایط رعایت آداب و سنن را بر می شمارد. و اما آداب بیست و پنج گانه:

اول. محافظت بر صلوات خمس [نمازهای پنـج گانه]، اعنی [منظورم گزاردن آن در اول وقت، به جماعت و سنن و آداب. پس اگر بی علتی و عذری از اول وقت تأخیر کند، یا به جماعت حاضر نشود، یا سنتی از سنن یا ادبی از آداب آن را فرو گذارد، الّا نادِراً، از سلوک راه بیرون رفته و با سایر عوام که در بیدای[بیابان] جهالت و ضلالت، سرگردان می چرند و از راه و مقصد بی خبرند و ایشان را هرگز ترقی نیست، مساویست.

دوم. محافظت بر نماز جمعه و عیدین و آیات، با اجتماع شرایط، الّا مَعَ الْعُذْرِ الْمُسْقِطِ [مگر با عذری که مجاز به ترک باشد] که «اگر سه جمعه متوالی ترک نماز کند بی علتی، دل او زنگ گیرد، به حیثیتی که قابل اصلاح نباشد».

سوم. محافظت بر نماز معهوده روایت یومیه [ذکر شده در روایاتِ اعمال روزانه، منظور نوافل است] که ترک آن را معصیت شمرده اند، الا چهار رکعت از نافله عصر و دو رکعت از نافله مغرب و وُتیره [نافل نماز عشاء] که ترک آن نیز بی عذری جایز است.

چهارم. محافظت بر صوم ماه رمضان و تکمیل آن؛ چنانچه زبان را از لغو و غیبت و دروغ و دشنام و نحو آن و سایر اعضا را از ظلم و خیانت، و فطور [افطار] را از حرام و شبهه بیشتر، ضبط [مواظبت] کند که در سایر ایام [نیز]ضبط می کرد.

پنجم. محافظت بر صوم سنت که سه روز معهود از هر ماهی که معادل صوم دهر است، [روزه اولین و آخرین پنجشنبه هر ماه قمری و نیز چهارشنبه وسط آن، که، معادل روزه همه روزگار می باشد.][۱] چنانکه بی عذری ترک نکند و اگر ترک کند، قضا کند یا به مدّی از طعام تصدّق نماید.

ششم: محافظت بر زکات بر وجهی که تأخیر و توانی [سستی] جایز ندارد، مگر عذری باشد مثل فقد مستحق [نبودِ فردِ نیازمند] یا انتظار افضل مستحقین [در انتظارِ یافتن بهترین مستحق بودن] و نحو آن.

هفتم. محافظت بر انفاق حق معلوم از مال؛ اعنی مقرر سازد که هر روز یا هر هفته یا هر ماه، از مال خود چیزی به سائل محروم می داده باشد، به قدر مناسب مال؛ چنانچه اخلال به آن نکند و اگر کسی را نیز بر آن مطلع نسازد، بهتر است: وَ الَّذِینَ فِی أَمْوالِهِمْ حَقٌّ مَعْلُومٌ لِلسَّائِلِ وَ الْمَحْرُومِ؛[۲]و همانان که در اموالشان، حقّی معلوم است، برای سائل و محروم. فَفِی الْحَدیثِ «اَنَّهُ غَیرُ الزَّکاهِ»[۳] [در حدیث آمده که حق معلوم، غیر از زکات است].

هشتم. محافظت بر حَجه الاسلام [حج واجب] چنانچه در سالِ وجوب[همان سالی که استطاعت دارد]، به فعل آورد و بی عذری، تأخیر روا ندارد.

نهم. زیارت قبور مقدسه پیغمبر(ص) و ائمه: خصوصاً امام حسین(ع)؛ چه در حدیث آمده که: زیارت امام حسین، فرض [لازم] است بر هر مؤمن؛ هر که ترک کند، حقی از خدا و رسول ترک کرده باشد.[۴]

و در حدیث وارد است که: هر امامی را عهدی است بر گردن اولیا و شیعه خود، و از جمله تمامی وفای به عهد، زیارت قبور ایشان است.[۵]

دهم. محافظت بر حقوق اخوان [برادران ایمانی] و قضای حوایج ایشان؛ چه تأکیدات بلیغه [شدید] در آن شده؛ بلکه بر اکثر فرایض، مقدم داشته اند.

یازدهم. تدارک نمودن هر چه از مذکورات، فوت شده باشد، وقتی که متنبه شده باشد؛ مَهْما اَمْکنَ [وقتی سالک از خواب غفلت بیدار شد، تا حد امکان، هر مقدار از آداب و سنن مذکور را که ترک کرده است، تدارک و قضا نماید].

دوازدهم. اخلاق مذمومه مثل کبر و بخل و حسد و نحو آن را از خود سلب کردن به ریاضت و مضادّت [عمل کردن به ضّد آن خُلق بد] و اخلاق پسندیده، مثل حسن خلق و سخا و صبر و غیر آن بر خود بستن؛ تا ملکه شود.

سیزدهم. ترک منهیات جملهً [همه آنچه نهی شده است]. و اگر بر سبیل ندرت، معصیتی واقع شود، زود به استغفار و توبه و انابت تدارک نماید، تا محبوب حق باشد: إِنَّ اللهَ یحِبُّ التَّوَّابِینَ؛[۶] خداوند توبه کاران را دوست می دارد.

چهاردهم. ترک شبهات[اعمال مشتبه] که موجب وقوع در محرماتست و گفته اند: «هر که ادبی را ترک کند، از سنتی محروم می شود و هر که سنتی را ترک کند، از فریضه محروم می شود».

پانزدهم. در «ما لا یعنی» خوض نکردن [در کارهای غیر مفید، فرو نرفتن] که موجب قسوت [سنگ دلی] و خسرانست. وَ فِی الْحَدیثِ: مَنِ اشْتَغَلَ بِمَا لَا یعْنِیهِ فَاتَهُ مَا یعْنِیه؛[۷][هر کس به کاری غیر لازم بپردازد، کارهای لازم از او فوت می شود].

و اگر از روی غفلت صادر شود، بعد از تنبیه، تدارک نماید به استغفار و انابت. إِنَّ الَّذِینَ اتَّقَوْا إِذا مَسَّهُمْ طائِفٌ مِنَ الشَّیطانِ تَذَکرُوا فَإِذا هُمْ مُبْصِرُونَ وَ إِخْوانُهُمْ یمُدُّونَهُمْ فِی الغَی ثُمَّ لا یقْصِرُونَ؛[۸]

[در حقیقت، کسانی که [از خدا] پروا دارند، چون وسوسه ای از جانب شیطان به ایشان رسد، [خدا را] به یاد آورند و ناگاه بینا شوند؛ و یارانشان، آنان را به گمراهی می کشانند و کوتاهی نمی کنند].

و تا ترک مجالست بطّالین [کسانی که عمر به بطالت می گذرانند] و مغتابین [غیبت کنندگان] و آن هایی که سخنان پراکنده گویند و روز می گذرانند نکند، از مالایعنی [کارهای بی فایده] خلاص نشود؛ چه، هیچ چیز مثل این نیست در ایجاب قسوت و غفلت و تضییع وقت.

شانزدهم. کم خوردن و کم خفتن و کم گفتن را شعار خود ساختن که دخل [تأثیر] تمام در تنویر [نورانی شدن] قلب دارد [ شایان ذکر است که منظور از کم خوردن و کم گفتن، در حدّ اعتدال و مطابق دستورات شرعی است].

هفدهم. هر روز، قدری از قرآن تلاوت کردن و اقلش پنجاه آیه است [۹]به تدبر و تأمل و خضوع. و اگر بعضی از آن در نماز واقع شود، بهتر است.

هجدهم. قدری از اذکار و دعوات، وِرد خود ساختن در اوقات معینه؛ خصوصاً بعد از نمازهای فریضه و اگر تواند که اکثر اوقات، زبان را مشغول ذکر حق دارد و اگر چه جوارح در کارهای دیگر مصروف باشد، زهی سعادت.

از حضرت امام محمد باقر(ع) منقول است که «زبان مبارک ایشان در اکثر اوقات، تر بوده است به کلمه طیبه لا اله الا الله، اگر چیزی می خورده اند و اگر سخن می گفته اند و اگر راه می رفته اند الی غَیرِ ذلک[و امور دیگر]»؛[۱۰] چه این مُمد [کمک کار] و معاونی قوی است مر سالک را [برای سالک].

و اگر «ذکر قلبی» را نیز مقارن «ذکر لسانی» سازد، به اندک زمانی فتوح بسیار رو می دهد. تا می تواند سعی نماید که دم به دم متذکر حق می بوده باشد، تا غافل نشود؛ که هیچ امری، به این نمی رسد در سلوک، و این، مددی است قوی در ترک مخالفت حق سبحانه به معاصی[همراهی ذکر قلبی با ذکر لسانی، کمک کار قویّ برای ترک گناهانی است که موجب مخالفت خداوند می شود].

نوزدهم. صحبت [همراهی] عالم و سؤال از او و استفاده علوم دینیه به قدر حوصله خود. تا می تواند سعی کند که علمی بر علم خود بیفزاید: أَعْلَمُ النَّاسِ مَنْ جَمَعَ عِلْمَ النَّاسِ إِلَی عِلْمِه؛[۱۱][داناترین مردم کسی است که دانش دیگران را به دانش خود می افزاید].

صحبت اعلم [داناتر] از خود را فوزی عظیم [سعادتی بزرگ] شمرد و از حکم [اطاعت] او بیرون نرود و «پیری» که «صوفیه» می گویند، عبارت از چنین کسیست.

و مراد از علم، علم آخرت است؛ نه علم دنیا. و اگر چنین کسی نیابد و اعلم از خود نیز نیابد، با کتاب صحبت دارد [همدم باشد] و با مردم نیکوسیرت؛ که از ایشان کسب اخلاق حمیده کند و هر صحبتی که او را خوش وقت و متذکر حق و نشأت آخرت[یادآور خدا و آخرت] می سازد، از دست ندهد.

بیستم. با مردمان به حُسن خلق و مباسطت [گشاده رویی] مباشرت کردن؛ تا بر کسی گران نباشد و افعال ایشان را محملی نیکو اندیشیدن و گمان بد به کسی نداشتن.

بیست و یکم. صدق در اقوال و افعال را شعار [شیوه] خود ساختن.

بیست و دوم. توکل بر حق تعالی کردن در همه امور و نظر بر اسباب نداشتن و در تحصیل رزق، اجمال [اختصار و میانه روی] کردن و بسیار به جد نگرفتن در آن، و فکرهای دور به جهت آن نکردن و تا می تواند به کم قناعت کردن و ترک فضول [زیاده] نمودن.

بیست و سوم. بر جفای اهل و متعلقان [ خانواده و وابستگان] صبر کردن و زود آنجا در نیامدن [زود در صدد پاسخ بدی آن ها بر نیامدن] و بدخویی نکردن که هر چند جفا بیشتر می کشد و تلقی بلا بیشتر می کند [بیشتر بلا می بیند] زودتر به مطلب می رسد.

بیست و چهار