پاورپوینت کامل گشایش سیاسی عراق و فرصت های پیش رو ۴۳ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل گشایش سیاسی عراق و فرصت های پیش رو ۴۳ اسلاید در PowerPoint دارای ۴۳ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل گشایش سیاسی عراق و فرصت های پیش رو ۴۳ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل گشایش سیاسی عراق و فرصت های پیش رو ۴۳ اسلاید در PowerPoint :

اشاره:

بحران سیاسی عراق پس از ۸ ماه رو به پایان رفت و پارلمان این کشور رسماً آغاز به کار کرد، جلال طالبانی، به عنوان رئیس جمهور و نوری مالکی، نخست وزیر مأمور تشکیل کابینه شد. این تحولات سریع در شرایطی روی داد که بحران سیاسی این کشور به مرحله مخاطره آمیزی رسیده بود. عدم تشکیل دولت جدید و اختلاف نظر جناح های سیاسی به ویژه دولت قانون به رهبری نوری مالکی و ائتلاف العراقیه به رهبری ایاد علاوی بر سر نامزدی ریاست دولت، می رفت تا اوضاع بحرانی عراق را به فاز مخاطره آمیزی سوق دهد. میانجی گری بسیاری از کشورهای منطقه و توصیه های پیوسته کشورهای غربی و در رأس آنها ایالات متحده، مبنی بر ضرورت جلوگیری از بروز خلأ قدرت در عراق نیز طی ۸ ماه اخیر نتوانست جناح های سیاسی این کشور را به سوی توافق بـر سـر نـقاط مشترک سوق دهد. در کنار این بحران سیاسی، بحران امنیتی این کشور نیز طی همین مدت، نـه تـنـهـا رو بـه کـاهش نرفت، بلکه مطابق گزارش سـرویـس هـای امـنـیتی عراق، شاخه عراقی سازمان القاعده با استفاده از بحران سیاسی این کشور، موفق شد بخشی از نیروی خود را بازسازی کرده و طرح های ضد امـنیتی خود را گسترش دهد. در کنار این بحران ها، پرسش های گوناگونی در خصوص توانمندی رهبران سـیـاسی عراق برای عبور از مرحله گذار دولت سازی مطرح شد. این پرسش ها با این تردید و ابهام همراه بود کـه شیعیان این کشور به گونه ای زودرس، به آزمون دشوار قدرت حل و فصل بحران های سیاسی دچار شدند. این نوشته می کوشد ابعاد بحران سیاسی عراق را مورد بررسی قرار داده و چشم اندازی از اوضاع این کشور پس از توافق اخیر را ترسیم کند:

بر کسی پوشیده نیست که کشور عراق پس از ده ها سال اختناق و دیکتاتوری و جنگ و خونریزی، به صورت نـاگـهـانـی شـاهد انتخابات عمومی آزاد، آزادی های سیاسی و اجتماعی و ظهور و بروز شکاف ها و اختلافات دیرینه فرقه ای، مذهبی و بعضاً نژادی بود. بسیاری از صاحب نظران از همان لحظه سقوط رژیم صدام حسین بـه ایـن نـکـتـه اشـاره می کردند که دشواری عراق و جناح های سیاسی در مرحله پس از سقوط رژیم صدام حسین بروز خواهد کرد. این درست است که رهبران سیاسی جدید عراق به دلیل دوران سیاه رژیم صدام حـسـین و سیستم تک حزبی حاکم بر این کشور، به کشورهای همسایه و یا به کشورهای اروپایی مهاجرت کرده و از الگوهای سیاسی گوناگون و نقاط قوت و ضعف آن و چـگـونـگی انطباق شرایط عراق با این الگوها بهره مند شده بودند، اما این شناخت و تأثیرپذیری در خصوص شرایط عراق پس از سقوط رژیم صدام حسین، مـانـع از بـروز ده هـا شکاف اجتماعی و بی عدالتی و اسـتـبـدادزدگـی فـرهـنـگ عـمـومی این کشور نشد. کشمکش های مربوط به سیستم فدراتیو عراق میان بـخـش هـای شـمالی، مرکزی و جنوبی این کشور در سال های ۲۰۰۴-۲۰۰۶، بخشی از بحران های خفته این کشور را منعکس کرد. حضور هوشیارانه مرجعیت دینی در نجف، نقش آفرینی شخصیت های سیاسی ریشه دار در این کشور و نیز حضور نیروهای چند ملیتی در این کشور، مانع از فروپاشی همه جانبه این کشور شد. با این حال عراق، طی همین سال ها به جنگ داخلی فرقه ای و کشمکش های بعضاً جدایی طلبانه نزدیک شد. صدها هزار تن در کشاکش همین بحران ها جان خود را از دست داده و صدها هزار تن دیگر مجروح و معلول شده و بسیاری از عراقی ها به کشورهای همسایه نظیر سوریه، اردن و کشورهای غربی مهاجرت کردند. عراق در همین سال ها صحنه قدرت نمایی گروه های مسلح تروریستی شد. از سوی دیگر، کشورهای مهاجم و در رأس آنها ایـالات مـتـحـده آمـریـکا، به ویژه در دوره حاکمیت مـحـافـظـه کاران جدید (دوره جرج بوش)، با اجرای استراتژی جنگ با ستیزه جویان القاعده در صحنه های بحران زده نظیر عراق، عملاً اقدام به ظرفیت شناسی در میان نیروهای ضد آمریکایی در خاورمیانه و اندازه گیری قدرت تخریبی آنها برای تدوین استراتژی بلندمدت، رویارویی با آنها در نقاط گوناگون جهان کردند. در واقع عراق و افغانستان به صحنه هایی تبدیل شدند که دو نیروی بیگانه (یعنی آمریکا و متحدانش از یک سو و ستیزه جویان القاعده از سوی دیگر) اقدام به اندازه گیری قـدرت یـکدیگر به منظور مستهلک کردن یکدیگر و ایـمـن سـازی حوزه استحفاظی شان در برابر حملات احتمالی کردند.

در واقـع رهبران سیاسی جدید عراق خود نیز وارد مـرحلـه نـاشـنـاخـتـه شده بودند که برای حل وفصل بحران های آن، راهکار مطالعه شده در اختیار نداشتند. مـوضوع جابه جایی قدرت سیاسی در عراق از طریق انـتـخـابـات آزاد، آزادی فـعـالـیـت احـزاب سیاسی و مـطـبوعات، قدرت گرفتن نهادهای سنتی و روابط و مناسبات قبیله ای و عشیره ای و فرقه ای، پدیده های تازه ای بود که رهبران سیاسی عراق چندان شناختی از ابـعـاد و ظرفیت های آن نداشتند. تنها نقطه مشترک رهـبـران سـیـاسـی این بود که همگی در مورد خطر فـروپاشی کشور و به خطر افتادن تمامیت ارضی آن آگـاهی داشتند. به عنوان مثال، دو جریان قدرتمند شمال عراق؛ یعنی اتحادیه میهنی کردستان عراق، به رهبری جلال طالبانی و حزب دمکرات کردستان این کـشور به رهبری مسعود بارزانی، در دو جبهه دشوار مشغول مبارزه بودند. جبهه اول، جبهه فراگیر عراق پس از صدام حسین با همه بحران ها و مشکلات آن و جبهه دوم، مـبـارزه بـا گـرایـشـات جـدایی طلبانه در درون سازمان های سیاسی شمال عراق بود. در نتیجه می توان دلایل طولانی شدن بحران های سیاسی و امنیتی عراق را به پیش زمینه های آن ارجاع داد که به صورت آتش زیر خاکستر عمل می کرد.

یکی دیگر از دلایل بحران های سیاسی عراق، موضع کشورهای همسایه این کشور و عمق فرهنگی و سیاسی آنان در این کشور است. نباید از یاد برد که در همسایگی عراق حداقل چهار الگوی شناخته شده وجود دارد که جنبه های گوناگون این الگوها، با یکدیگر تعارض دارد. از یک سو کشور سوریه در غرب عراق وجود دارد که بـسـیـاری از رهـبـران حـزب بـعث عراق (نظامیان و سـیـاسـتـمداران) پس از اشغال این کشور به سوریه پناهنده شدند. سوریه چندان علاقه ای به رژیم صدام حسین نداشت، اما همین کشور در برابر رهبران حزب بـعث، به ویژه آنها که با سیاست های تک روانه صدام حسین اختلاف نظر داشتند، مسئولیت حزبی و اخلاقی احساس می کند. در واقع کشور سوریه نگران سه خطر عمده از ناحیه عراق بود: یکی اینکه، نیروهای آمریکایی به صورت بلندمدت در این کشور باقی بمانند و پایگاه منطقه ای خود را در این کشور احداث کنند. دوم، خطر تقویت گرایشات جدایی طلبانه کردهای شمال عراق و برقراری ارتباط با مثلث کردها در ترکیه، ایران و سوریه که می توانست مربع م