پاورپوینت کامل فصل اول; کلیات ۳۹ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل فصل اول; کلیات ۳۹ اسلاید در PowerPoint دارای ۳۹ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل فصل اول; کلیات ۳۹ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل فصل اول; کلیات ۳۹ اسلاید در PowerPoint :

۲

۱. مفهوم شناسی

الف) خدا

واژه خدا، نام پروردگار بلندمرتبه است. در آموزه های دین اسلام معادل این واژه، واژه الله است که از ال و اِله، به معنای معبود تشکیل شده و نام عَلَم، برای ذات خداوند تبارک و تعالی است. این واژه، ۲۷۰۲ بار در قرآن مجید تکرار شده است[۱] و در مجموع منظور از آن، نام پروردگار همه موجودها و حاکم کل کائنات است که دارای اوصافی همچون یگانگی، دانش، دانایی، قدرت و… است. همچنین معانی­ای همچون آفریدگار جهان، ربّ الارباب، مالک و پروردگار، واژگان معادل این معناست.[۲]

واژه خدا و معادل­های آن در زبان­های دیگر، در معانی بسیار متنوعی به کار رفته­اند. در کاربردهای گوناگون، از سویی واژه خدا، بر موجودی متعالی و نامتناهی دلالت می کند که خالق و رب است و از سوی دیگر، بر هر موجود یا تجربه محدودی که دارای اهمیت ویژه­ای است یا تکریم خاصی را برمی­انگیزد، اطلاق می­شود. میان این دو حد، موارد کاربرد بسیاری وجود دارد. گاه انسان­ها خدایان بسیاری را می­پرستیدند که آنها را همچون موجودات انسانی عظیم­الجثه­­ای پنداشته­اند که در قلمرو مافوق این جهان زندگی می­کنند، و در وقت­های دیگر، آنان به خدایی که عیناً مثل جهان است، باور داشته­اند.[۳]

ب) خداباوری

خداباوری را می­توان باور به خدای یکتا، پروردگاری نامتناهی، قائم به ذات، مجرد، سرمدی، تغییرناپذیر، تأثیرناپذیر، بسیط، کامل، عالم مطلق و قادر مطلق دانست.[۴]

خداباوری در سه مرتبه نمود دارد که نخستین مرتبه آن یاد و باور خدا در قلب، همراه با انجام واجبات و ترک محرمات است. در حدیثی می­خوانیم:

منظور از اینکه همیشه به یاد خدا باشی، این نیست که مرتب سبحان الله بگویی، بلکه منظور این است که واجبات و محرماتی را که برایت تعیین شده، رعایت کنی و مراقب باشی در این مورد کوتاهی نکنی.[۵]

در مرتبه دوم، خداباوری یعنی انسان پیوسته به یاد داشته باشد که در حضور خداست و او شاهد اعمالش است و بداند اگر او خدا را نمی بیند خداوند او را می بیند. قرآن کریم می فرماید:

لا تُدْرِکُهُ اْلأَبْصارُ وَ هُوَ یُدْرِکُ اْلأَبْصارَ وَ هُوَ اللّطیفُ الْخَبیرُ؛ چشم ها او را درنمی یابند و اوست که دیدگان را درمی یابد و او لطیف و آگاه است. (انعام: ۱۰۳)

مرتبه بالاتر این است که انسان به گونه ای ذکر گوید که گویا خدا را می­بیند. این حالت دشوارتر از مرحله پیشین است. بدین معنا که در مرحله پیشین، انسان خدا را نمی­دید، ولی به این باور رسیده بود که خدا در همه حال شاهد و ناظر اوست. پروردگار یکتا در قرآن کریم می­فرماید:

وَ هُوَ مَعَکُمْ أَیْنَ مَا کُنتُمْ وَاللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِیرٌ؛ و هر کجا باشید، او با شماست و خدا به هر چه می­کنید بیناست. (حدید:۴)

امیرمؤمنان علی(ع) در پاسخ به ذِعْلِب یمانی که پرسید: «یا امیرالمؤمنین! آیا پروردگارت را که عبادت می­کنی دیده­ای؟» فرمود: آیا چیزی را می­پرستم که نمی­بینم؟![۶]

آشکار است که این تماشا با چشم سر نیست، بلکه حالتی است که بر اثر نور ایمان، برای قلب­ حاصل می­شود.

۲. خداباوری در طول تاریخ

الف) خداباوری در قوم های ابتدایی

q ایمان به خداوند از ابتدا در سرشت انسان ها بوده است. زیرا هر انسانی خویش را متمایل به سوی نیرویی برتر از نیروی خویش می انگارد، ولی مردم در تعیین و مرزبندی آن نیرو و قدرت متفاوتند. برخی آن را به نیروی طبیعی و بعضی به بت هایی که به دست خود می ساختند و برخی دیگر، آن را به چیزهایی دیگر، تشبیه می کردند.

q پیامبران برای تصحیح این گمراهی ها مبعوث شدند تا عقل و خرد مردم را به اعتقاد به خدا و یگانگی او رهنمون شوند. بنابراین نخستین دعوت و بزرگترین هدف پیامبران در هر زمان و محیطی، تصحیح اعتقاد مردم نسبت به خدای تعالی و رابطه بین بنده و پروردگار بوده است.

q پرستش بت­ها و مخلوقات یا مظاهر طبیعت که از قدیم در میان قوم­ها و ملت­های گوناگون متداول بوده، نشان دهنده ارضای حس خداجویی، به گونه ای نادرست بوده است، یعنی در اصل بشر می­خواسته خدا را بپرستد، ولی گمراه شده و عقل نارسایش، او را به بیراهه کشانده است.

q تا آنجا که منابع موجود گواهی می­دهد، از دیرباز بشر به موجود برتر گرایش داشته است. چیستی و چگونگی این گرایش در زمان­ها و مکان­های گوناگون، متفاوت بوده است، ولی به اصل وجود آن نمی­توان شک کرد تا جایی که گفته­اند: «اعتقاد به مبدأ، همراه به وجود آمدن انسان، متولد شده است».[۷]

q مردم­شناسان با مطالعه در فرهنگ بسیاری از قوم های بدوی، به وجود شباهت­های فراوانی میان قوم ها و انسان های دوران پیش از تاریخ پی برده­اند و از آنجا که در میان این قوم ها، باور به خدا و مذهب وجود داشته، به این نتیجه رسیده اند که در دوران نخستین تاریخ بشری نیز باور به خدای ماوراءالطبیعه وجود داشته است.[۸]

q براساس آثار و شواهد فراوانی که از گذشته­های بسیار دور بر جا مانده، در می­یابیم انسان به گونه ای بسیار ابتدایی، همیشه معبود و معبدی داشته و این دو، در زندگی وی نقشی جدی و مهم ایفا کرده است. تاریخ نشان می­دهد هنگامی که انسان­های بدوی و اولیه می خواستند به آرامش معنوی دست یابند، مجسمه­های گوناگونی را به عنوان آفریدگار و مدیر جهان هستی می پرستیدند و عزیزترین چیزهای خود را به پای مجسمه­ها قربانی می کردند.[۹]

q پیامبران، بزرگ­ترین روان­شناسان یکتاپرستی به شمار می­آیند؛ زیرا انسان­ها را به سوی معبودی یکتا، بی­نیازِ نامحسوس و برتر از اندیشه­ها و شنوا و بینا راهنمایی کرده­اند و منظور از آفرینش جهان را گرایش و نیایش و کرنش آدمیان در برابر مبدأ و کارپرداز جهان عنوان کرده­اند که نتیجه­اش یافتن راهی برای بهتر زیستن، تشخیص حق از باطل و به خوش­بختی رسیدن جامعه بشری است.

q طرفداران مکتب­های مادی و برخی اندیشمندان و فیلسوفان در تعریف انسان آزاده، راه اغراق پیموده و باور به خداوند یکتا را نوعی وابستگی دانسته­اند. در صورتی که وابستگی انسان به خداوند و پرستش این وجود یکتا و بی­نیاز، مطلق، نامتناهی و سرشار از نشانه­های فراوان، به انسان آرامش می­دهد و وی را از وابستگی به انسان