پاورپوینت کامل بزرگداشت مولان ۲۴ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل بزرگداشت مولان ۲۴ اسلاید در PowerPoint دارای ۲۴ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل بزرگداشت مولان ۲۴ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل بزرگداشت مولان ۲۴ اسلاید در PowerPoint :

۷۷

چهارشنبه

۹ مهر ۱۳۸۲

۴ شعبان ۱۴۲۴

۲۰۰۳ .Oct. 1

افق دید شمس

محمّد کامرانی اقدام

هنوز مولانا نشده بود و آفتاب معرفت، از مشرق گریبانش طلوع نکرده بود و مناره «شمس» در
افق اقبالش ندرخشید بود.

محتشم بود و محترم

با خویش بیگانه بود؛ با عشق بیگانه تر.

هنوز پیرو «غزالی» بود و هنوز آتشفشانی بود که از دل، به زبان جاری نشده بود و زبان به زمزمه
نگشوده بود.

هنوز وابسته مدرسه بود و پای بند میز و کتاب.

هنوز کشته تدریس بود و مرده تحصیل، هنوز عاشق نشده بود تا بگوید:

«مرده بدم زنده شدم گریه بُدم خنده شدم

دولت عشق آمد و من دولت پاینده شدم»

اما هنوز چشم به راه تولد دیگری از خویش بود. هنوز چشم به راه «تازه تری» از خویش بود که
در یک تماس بارانی، «شمس» آمد و آتش آورد، شمس آمد و عشق آورد.

شمس آمد و مولانا آمد، شمس آمد و بهار آمد؛ چون عید که می آید و بی تابی و طراوت را هدیه
می آورد. شمس آمد و بی تابی و عشق را به مولانا هدیه داد تا او نیز این گوهر را دست به دست
بچرخاند و بگرداند و به ما هدیه دهد.

باز آمدم چون عید نو تا قفل زندان بشکندم

وین چرخ مردم خوار را چنگال و دندان بشکنم.

و مولانا، از لحظه لحظه خویش دست کشید و جدا شد و رهایی یافت و «عید» شد. درست، مثل
آن چه که شمس شده بود و می خواست در خویش نگنجد؛ چون چشمه ای جوشان، دست از تماشای
خویش شست و پای از خویش برید و روان شد و روان، تا به جریان در حال حاضر بپیوندد؛ جریانی
که نه کهنه می شود و نه ساکن، نه می ایستد و نه می داند که مفهوم ایستادن چیست، می رود و می رود؛
لحظه به لحظه در تولد و دقیقه به دقیقه سرشار از حال و اکنون.

مولانا می رفت و می رفت؛ «نه غم را می شناخت و نه بیش و کم را، نه اندوه را می شناخت و نه در
مقابل خویش کوه را؛ می رفت و می رفت و فقط به رفتن فکر می کرد که:

«باده، غمگینان خورند و ما ز می خوشدل تریم

رو به محبوسان غم ده ساقیا افیون خویش

خون ما بر غم حرام و خون غم بر ما حلال

هر غمی که گرد ما گردید شد در خون خویش

مولانا «یک غزالیِ عاشق» شده بود و غزالی گریز پا. می رفت تا از طرب آکنده شود و از خویش،
کنده. می رفت؛ سرشار از شوق و لبریز از عشق.

می رفت و چرخان و پیچان و رقصان و می سرود:

«گفت که سرمست نه ای رو که از این دست نه ای

رفتم و سرمست شدم در طرب آکنده شدم

گفت که تو کشته نه ای، در طرب آغشته نه ای

پیش رخ زنده کنش، کشته و افکنده شدم»

سیر عشق بود و گرسنه سیر عشق شدن.

عشق و ایمان را به هم آمیخت و از عقل گریخت تا عاشقی لایق شود و بی قراری عاشق.

گفت که دیوانه نه ای لایق این خانه نه ای

رفتم و دیوانه شدم، سلسله بندنده شدم

مرید آفتاب بود و افق دید شمس.

اسیری بود که بندبند وجودش، اسیر محبوب بود.

آزادی بود که اسیران را به بند می کشید.

تو به پرست شد و آیینه های خودبینی را شکست و ازدام خویشتن رست؛ تهی پای، امّا نه تهی
دامن، تهی دست، امّا نه تهی آغوش، دست افشان و رقصان، مواج و مواج

چون موج در خود می شکست و از خویش می گذشت.

عشق را نشانه گرفت و چون تیر، از کمان قامت خویش جست و بر دل «دوست داشتن» نشست.

آتش عشق خدا بالا گرفت

تیر تقدیر خدا جست از کمان

هر آن چه داشت را به کناری نهاد و ماضی و مستقبل را به آتش کشید، تا به حال آید. قمار کرد و
خویش را باخت، تا توانست مولانا شود. قمار کرد و خویش را باخت، اما با شناخت. و چه خوب
می دانست که عشق، جز قربانی نمی خواهد!

گام در جاده ای نهاد که خطر، اولین شرطش بود و قربانی شدن، عاقبتش.

«خنک آن قمار بازی که بباخت آن چه بودش

بنماند هیچش الاّ هوس قمار دیگر».

دست های جستجوگر خویش را در ناگهانی از نور و اشراق، با عشق پیوند خورده یافت و تا چشم
گشود، دست های گره گشای خویش را