پاورپوینت کامل زمزمه های آسمانی;به مناسبت روز عرفه؛ روز نیایش ۵۵ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل زمزمه های آسمانی;به مناسبت روز عرفه؛ روز نیایش ۵۵ اسلاید در PowerPoint دارای ۵۵ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل زمزمه های آسمانی;به مناسبت روز عرفه؛ روز نیایش ۵۵ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل زمزمه های آسمانی;به مناسبت روز عرفه؛ روز نیایش ۵۵ اسلاید در PowerPoint :

۲

نیایش با نگاه به بخشی از دعای عرفه

مطهره پیوسته

خداوندا ! وجودم را با حقایق اهل تقرب آشنا گردان و روش گروندگان به سویت را به من بیاموز».

خداوندا! با تدبیر خود از تدبیرهای ناقصم بی نیازم کن و از اختیار خود بهره مندم ساز».

خداوندا! به تو منسوبم، مرا از خود دور مگردان و به درگاهت ایستاده ام، طردم مکن!

کور است آن چشم که نظارت تو را بر خود درک نمی کند. از بامدادان تا شبگیر ظلمانی، دیدگانم بر این صحنه بی کران طبیعت باز است، اشکال و الوان را می بینم، کوچک و بزرگ و حرکات و سکنات و زشت و زیباها را می نگرم، همه چیز را می بینم.

خداوندا! آیا به حقیقت دیدگان من باز است و می بینم؟ اگر دیدگان من باز است، چرا نظارت تو را بر همین بود و نمودها که بر دیدگانم می تابد، نمی بینم؟ چرا آنگاه که احاطه وجودی تو را بر تمام موجودات به یاد می آورم، پلک های چشم های برونی و درونی ام روی هم می افتد و شبپره وار، خورشید فروزان را نادیده می گیرم؟

ای روشنی بخش دیده ها! عنایتی کن و با مهر خداوندی ات، نوری فرا راه این چشمان خیره بیفشان تا نظارت تو را بر تمام کاینات و اشراق نورت را بر دیدگانم درک کنم.

پاک پروردگارا! مهربان خداوندا! من به تو منسوبم، از بارگاهت دورم مکن! اگرچه قطره ناچیزی در اقیانوس بی کران جهان هستی هستم، آن ذره بی مقدارم که به آفتاب فروزان وجود تو منسوبم. به تمام موجودات جهان هستی می بالم؛ زیرا قطره ای در آن اقیانوسم که از تو و به سوی توست و آن ذره بی مقدارم که در فضای بی کران، به هوای مهر درخشان سرمدیت در جنبش و حرکتم.

پروردگارا! به طمع رسیدن به مقصد، راه ها پیموده و هزاران در زده ام، ولی هیچ صدای آرامش بخشی به گوشم نرسیده است. هر دری را که کوبیدم، پاسخی نشنیدم. گمان کردم اگر در دیگری را بکوبم، به منزلگه مقصود راه خواهم یافت، ولی هر دری که به رویم باز شد، در مقابل خود بیابان هولناکی دیدم و راهی ناامن را تا آنگاه که درِ بارگاه تو را زدم. زین پس از این در به سوی دری دیگر رهسپار نخواهم شد. اینجا مقصد نهایی من است و تمام راه های حق و حقیقت به این بارگاه می پیوندد.

سپاس[۱]

سودابه مهیجی

سپاس خداوندی راست که قدرتش، ورای تمام مقتدران و فرمانروایان است و حکمش، نافذ و امرش، مطاع و تقدیرش، گریزناپذیر و خداوندی اش بر همه آشکار و حکمت و رحمتش، انکارناشدنی. هیچ امری نزد قدرتش محال نیست و هیچ حادثه ای خارج از سیطره دانش او رخ نمی دهد.

خدایا! تو را سپاس که مرا از هیچ آفریدی، حال آنکه پیش از آفرینش، عدم بودم و نشانی از من در هستی نبود.

خدایا! تو را سپاس که مرا در کمال ناتوانی و ضعف، در آغوش حمایت خویش فشردی و در گهواره لطفت مرا پروراندی. از روزی پاکیزه ات مرا خوراندی و روح و جسمم را با مهر و شوق خویش عجین ساختی.

آنگاه که خرد و تفکر در من بالیدن گرفت، حجت خویش را بر من تمام کردی و نعمتت را کامل ساختی؛ چراکه خدایی ات را به من شناساندی و عظمتت را فهماندی و چشم اشتیاق و طلبم را در آفرینش گوناگون و اعجاب انگیزت حیران ساختی.

خدایا! تو را سپاس که می شناسمت. تو را سپاس که خدایی ات را اقرار می توانم کرد. تو را سپاس که سخن گفتن با تو را می دانم. اگر تو را دارم، همه از لطف توست. اگر راه و رسم مناجات با تو را دانسته ام، از کرم بی پایان توست. اگر چشمانم بر صنع بی بدیل تو گشوده است، به یُمن مهربانی توست.

پروردگار من! می بینم که همه جا نشانه های حضور بی دریغ تو گسترده است و هر لحظه پیش رویم تو جلوه گری و در هر لباس و هر چهره ای، خویش را به من می نمایانی و مرا بی خویش می کنی.

معبود من! می بینم که در این عالم هیچ جز تو نیست؛ هرچه هست، همه تویی و هر که هست، آیینه دار جمال مُطَوَّر توست که جمال؛ یعنی تو و تو؛ یعنی جمال… . می دانم که هیچ چیز پیش چشمان جست وجوگرم پدیدار نمی شود، جز آنچه تو بخواهی، جز آنچه پرتویی از نور ذات تو بر او بیفتد و در نظرم دیدنی شود. پس هر آنچه را می بینم، تویی و هرگاه که می بینم، به لطف توست. تو را سپاس که می بینم و نظاره می کنم.

ای خدای من! ای مهربان بی همتا! برای تمام لحظاتی که از تو نومید بوده ام، برای آن لحظاتی که به تو گمان نیک نداشتم، برای آن لحظاتی که ناسپاسی کردم و شکر به جا نیاوردم و موهبت ها و معجزه های تو را چشم دیدن نداشتم، شرمسارم. برای تمام لحظاتی که تو را پشت و پناه خویش نمی دانستم و به تو تکیه نمی کردم، لحظاتی که در غفلت و ناامیدی به سر می بردم، خجلت زده ام. مرا ببخش، برای لحظاتی که حضور نظاره گر تو را از یاد می بردم و بی شرم، در محضر خداوندی ات گناه می کردم؛ لحظاتی که جهل خویش را خِرَد می دانستم و خود به ساختن زندگانی و امور خویش اهتمام می ورزیدم، بی آنکه تو را بیندیشم و یاری تو را طلب کنم. مرا ببخش برای لحظاتی که نادانی ام افسار زندگی ام را در دست می گرفت و من از پی جهل خویش رهسپار می شدم ودر بی راهه های ظلمت از تو فاصله می گرفتم. ای معبود من! چه رئوفی تو که هرگز جهل و سبک سری من راه بخشندگی تو را سد نکرد و سر سپردن به هوای نفس و وسوسه های ابلیس، تو را از هدایت من بازنداشت. هر لحظه دست به کار رهنمایی من بوده ای و هر لحظه ای مرا به سمت خود دلالت کرده ای. هرگز مرا طرد نکردی، هرگز قرب خویش را بر من حرام نساختی، هرگز هدایت مرا دست بردار نبودی و هر لحظه راه تقرب را پیش پای گنهکارم نهادی. مرا ببخش، مرا ببخش، مرا ببخش…!

خدایا! ای محبوب من! دوستت دارم. مبادا که رهایم کنی. مبادا تو را گم کنم. مبادا این رشته الفت، این «حبل متین» از چنگم بگریزد. ای مهربان! ای شگفت! مرا لحظه به لحظه شیداتر کن! خدایا! دیوانه ام کن برای خویش؛ آن سان که گویی تو را با دو چشم خویش پیش روی خویش می بینم. مرا از خود بی خود ساز، چنان که گویی از خود هیچ نمی دانم و جز تو هیچ نمی فهمم. خدایا! در من یقین بیافرین آن سان که به هنگام وسوسه گناه، تو را نظاره گر باشم و دست از پا خطا نکنم. چشمانم را بر زمین ببند و به آسمان بگشا؛ آن گونه که هر آنچه رنگ و بوی تو را ندارد، از چشمم بیفتد و هر آنچه نشانی از تو در اوست، مرا شیفته سازد. خدایا! خشوع در پیشگاهت را بر بند بند وجودم حاکم کن، چنان که از هیبت دیدار تو، ذره ذره ام از هم جدا شود.

پروردگارا! مخواه که بندگانت؛ آنان که همچو من ساخته دست تواَند، آنان که همچو من به تو محتاجند، ولی بی تو هیچند، بر من سلطه جویند و سروری کنند. مهربانا! مخواه که دست نیاز به سوی بندگانت دراز کنم و آرزوهایم را «بر در ارباب بی مروّت دنیا» برم. نخواه که نیازهایم مرا نزد مخلوقاتت خوار و ذلیل کند. عزیزا! به من عزتی از نزد خویش عطا کن و مرا از هر که جز خودت بی نیاز گردان، چنان که آبرویم در پیشگاه مردم بی ارزش نگردد و در چشمان آدمیان عزیز بمانم.

خدایا! مخواه که عُجب و غرور مرا شیفته و فریفته خویش سازد. مخواه که در پیشگاه عظمت بی پایان تو حقارت ذاتم را بزرگ پندارم و سرکشی بیاغازم. مخواه که نفس پرست و خویشتن مدار باشم. خدایا! من هیچم، هر چه دارم همه از توست. مرا در نظر خویش آن چنان کوچک کن که شب و روز، سر بر دامان استغاثه، به درگاه تو بسایم و دست در عظمت تو بیاویزم تا از نابودی در امان باشم. مبادا طاعات ناچیزم و دانش اندکم، و خرد بی مقدارم مرا به خود غِرّه سازد و سرنگونم کند.

خدای من! همه دار و ندارم تویی؛ همه پشت و پناهم، دلگرمی و دل خوشی ام، امید و عزت و سرفرازی ام، همه از توست. مرا به که وا می گذاری؟ رهایم نکن، به که می سپاری ام؟ به آنان که همه همچون من زیر دستان تواند و به قدرت تو محتاج؟ به آنان که همچو من گنهکارند و از فردای خویش بی خبر و از راه بردن خویش عاجز؟ مرا به امید که رها می کنی، به امید نزدیکانم که به آسانی از من پیوند می گسلند و فراموشم می کنند یا بیگانگان که هیچ رأفتی بر من ندارند و جز عتاب و بی مهری به من روا نمی دارند یا به امید ستمگرانی که مرا به زیردستی خویش می خوانند و حرمت و عزتم را پایمال می کنند؟

خداوندا! رهایم نکن! مرا با تمام نیازها و آرزوها و امیدهایم به خود پناه ده، ای امن و امانِ تا بی کران گسترده! ای سعادت ابدی! ای مهر بی مضایقه! دستم را بگیر؛ دست کسی که ناز پرورد نعمت ها و منت های توست، کسی که هرگز از تو نومید نشده است، کسی که هرگز دست رد به سینه اش نزده ای، کسی که یک عمر جز عنایت و رأفت از تو ندیده است. خدایا! عادت ندارم که مرا طرد کنی، عادت ندارم که سؤالم را بی پاسخ بگذاری، عادت ندارم که از تو «نه» بشنوم که مرا با عطا کردن هایت خوگر کرده ای.

خدایا‍! رهایم نکن، تنها خودت نیازهایم