پاورپوینت کامل بخش دوم; پیام های اجتماعی دعاهای ماه مبارک رمضان ۴۵ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل بخش دوم; پیام های اجتماعی دعاهای ماه مبارک رمضان ۴۵ اسلاید در PowerPoint دارای ۴۵ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل بخش دوم; پیام های اجتماعی دعاهای ماه مبارک رمضان ۴۵ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل بخش دوم; پیام های اجتماعی دعاهای ماه مبارک رمضان ۴۵ اسلاید در PowerPoint :

۱. دعا برای دیگران

ز بخت خفته ملولم بوَد که بیداری

به وقت فاتحه صبح، یک دعا بکند

(حافظ، ۱۳۷۷: ۱۸۹)

کم ترین نشانه مهرورزی و دگرگرایی، دعا برای دیگران است. دعا برای دیگران تمرینی است عملی به منظور ورزیدگی در خیرخواهی و رهایی از دام بخل و برون رفت از حصار تنگ نظری و خودگرایی. دعا برای دیگران، هموار کردن راهِ دست یابی به یکی از مهم ترین اصول حقوق بشر است؛ یعنی «آنچه از خوبی ها که برای خود می خواهی برای دیگران نیز بخواه.» بدین ترتیب، انسان با نیک خواهی نسبت به دیگران به این باور درست و مهم می رسد که: «تحقق یافتن خوش بختی راستین او در گروِ شکل گیری خوش بختی دیگران است.» برای تحقق چنین مدینه فاضله ای باید قدم نخست را برداشت و نخستین سازوکار را عملی کرد، و آن چیزی نیست، جز دعا برای دیگران.

در حدیثی از امام باقر علیه السلام می خوانیم: «دعایی که بیش تر در معرض اجابت است و زودتر مستجاب می شود، دعا کردن برای برادران دینی در غیاب آنهاست». (کلینی، ۱۳۸۳: ج ۶: ۱۲۴)

همچنین در روایتی از امام صادق علیه السلام آمده است: «دعای مرد برای برادر دینی و در غیاب او، روزی را فراوان می کند و جلو بدی را می گیرد». (همان)

در دعاهای ماه رمضان مصداق های فراوانی از دعا در حق دیگران آمده است که برخی از آنها از این قرار است:

ـ «خدایا همه فقیران را بی نیاز فرما! خدایا تمام گرسنگان را سیر فرما! خدایا همه برهنگان را بپوشان!. خدایا بدهی همه بدهکاران را ادا فرما!. خدایا هر گرفتاری را شاد کن!. خدایا همه اسیران را آزاد کن!. خدایا تمام بیماران را شفا بخش».

مصداق دیگری از دعا درباره دیگران، این دعای امام سجاد علیه السلام است که در آن برای والدین و مؤمنان، آمرزش می طلبد:

«خدایا پدر و مادر مرا بیامرز و بر آنها رحمت فرست، که آنان در خردسالی، مربّی من بودند. در برابر احسانشان به آنها احسان فرما و گناهانشان را ببخش! خدایا مردان و زنان مؤمن، چه زنده و چه مرده آنها را ببخش!» (دعای ابوحمزه ثمالی)

باز در این باره می خوانیم:

«خدایا زنده و مرده ما و حاضر و غایبِ ما، مرد و زن، کوچک و بزرگ، آزاد و بنده ما را ببخش!» (همان)

گونه ای دیگر از دعا برای دیگران، درخواست عیب پوشانی از سوی خداوند برای والدین، فرزندان، بستگان، و همه مردان و زنان با ایمان است:

«خدایا! عیب های من و پدر و مادرم و فرزندانم و بستگانم و زیردستانم، و هر که را در راه ایمان است، از مردان و زنان، در دنیا و آخرت بپوشان». (اعمال روزهای ماه رمضان)

۲. توجه به همسایگان

امام سجاد علیه السلام چون ماه رمضان فرا می رسید، این گونه دعا می کرد: «وَ وَفِّقْنا فیه اَنْ نَتَعاهَدَ جیرانَنا بِالاِفضال وَ الْعَطِیهَ؛ [خدایا!] ما را موفق بدار که در این ماه، با فضل و عطا بخشی، با همسایگانمان رابطه دوستی برقرار کنیم». (صحیفه سجادیه، دعای چهل و سوم)

چنان که می دانیم در زندگی اجتماعی، از همجواری با همسایه، گریزی نیست و صِرفِ هم جواری حقوقی، دوسویه ایجاد می کند. در حقیقت، سفارش های فراوان اسلام به حُسن همجواری و رعایت حقوق همسایه، افزون بر آن که به شکل دهی رفتار درست اخلاقی با همسایه می انجامد، در گوارا شدن زندگی اجتماعی نیز اثرگذار است.

در واقع رفتار درست و اخلاقی با همسایه، در عین حال که به علت «فعل اخلاقی» بودن، موجب تعالی روحی ماست، به علت جلب رضایت همسایه، رفتار درست و صمیمی او با ما را نیز در پی دارد و بدین گونه زندگی در کنار این همسایگان گوارا خواهد شد. از این رهگذر، همسایه داری و اِکرام به همسایه، هم موجب ثمره های دنیایی و هم مایه پاداش های معنوی برای ما می شود.

شیخ عباس قمی می گوید: «احادیث درباره همسایه داری، فراوان است و باید دانست که حُسن همجواری و نیکو همسایه داری، تنها این نیست که انسان خود را از آزار رساندن به آنها باز دارد، بلکه به این نیز هست که اذیت و آزار او را تحمل کند. و از مصداق های حُسن همجواری، این موارد است: او آغازگر سلام باشد؛ به هنگام بیماری او به عیادتش برود؛ هنگام مصیبت، او وی را تسلّی دهد؛ به هنگام شادمانی او به وی شادباش گوید؛ از لغزش های او چشم پوشی کند؛ به جست وجوی عیب های او نباشد؛ و حتی المقدور درباره درخواست های او مضایقه نکند». (قمی، ۱۴۱۶ ه‍. ق: ج ۱: ۴۶۵)

امام سجاد علیه السلام حتی آن هنگام که بدن بی جان خود را بر روی مُغتَسل می بیند، برای تجهیز جنازه خویش، گوشه چشمی به عنایت و کمک همسایه ها دارد و از این چشم داشت، این گونه در دعای ابوحمزه ثمالی یاد می کند: «وَ تَفَضَّلْ عَلَی مَمْدُوداً عَلَی الْمُغْتَسل یقَلِّبُنی صالِحُ جیرَتی؛ و پیوسته بر من تفضّل فرما، آنگاه که همسایگان صالح من، مرا بر روی مغتسل [برای غسل دادن] از این پهلو به آن پهلو می کنند».

۳. صله رحم

یکی از آموزه های اجتماعی اسلام، صله رحم و دیدار از بستگان و دل جویی از آنان است. معمولاً آنگونه که در بستگان، به سبب رشته خویشاوندی، زمینه برای انس و الفت وجود دارد، در غیر بستگان نیست، و همین امر، سبب می شود که افراد در صله رحم و دید و بازدید با نزدیکان، لذت بیشتری از دیدار یکدیگر ببرند و ـ در مقایسه با دیدار بستگان ـ از شادابی روحی و نشاط روانی افزون تری برخوردار شوند. از آنجا که معمولاً دیدارهای خویشاوندی به علت خودمانی بودن بستگان، تکلف و آداب و تشریفات کم تری می طلبد، دلچسب تر و کم هزینه تر است و افراد، هم در گفت وگوها و هم در پذیرایی ها، راحت تر و کم دغدغه ترند. از آنجا که به هنگام تنگناها، انتظار بیشتری از بستگان برای گره گشایی می رود، و از آنجا که در هرگونه مجلسی که برگزار می شود، توقع بیشتری از بستگان برای حضور در این مجالس می رود و دیدار آنها ـ در مقایسه با غیر بستگان ـ دلچسب تر است، طبیعی است که صله رحم و دیدار با بستگان، در اولویت قرار گرفته، اهمیت بیشتری نسبت با دیدار با غیر خویشان و پیوند با آنها بیاید.

آنگاه که ماه رمضان داخل می شد، یکی از نخستین درخواست های امام سجاد علیه السلام، از خداوند، درخواست توفیق برای صله رحم و پیوند با بستگان بوده؛ چنان که از ایشان در دعایی در این باره آمده است: «وَ وَفِّقْنا فیهِ لِاَنْ نَصِلَ اَرْحامَنا بِالبِرِّ وَ الصّلَه؛ و ما را رد این ماه توفیق ده که با رفتار نیک، با خویشاوندان، صله رحم انجام دهیم». (صحیفه سجادیه، دعای چهل و سوم)

رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمود: «مَنْ وَصَلَ فیه رَحَمِه غَفرالله لَه؛ کسی که در این ماه صله رحم انجام دهد، خداوند او را می آمرزد». (شیخ صدوق، ۱۳۸۴: ۹۲)

آن حضرت در خطبه معروف خویش که درباره اهمیت ماه رمضان و شرح وظایف روزه داران سخن گفته است، در سفارش به صله رحم بازگویی ثمره آن، و هشدار به ترک آن و بازگویی پیامد آن، فرمود: «صله رحم به جای آورید، که هرکس در ماه رمضان به ارحام خود بپیوندد، خداوند نیز در روز قیامت با رحمت خویش به او می پیوندد، و هرکس که صله رحم را در این ماه ترک کند، خداوند نیز در روز قیامت رحمت خویش را از او دریغ می دارد». (همان: ۱۵۲)

۴. یتیم نوازی

درباره فضیلت و ارزش یتیم نوازی ا