پاورپوینت کامل انواری از این کتاب ۷۰ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل انواری از این کتاب ۷۰ اسلاید در PowerPoint دارای ۷۰ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل انواری از این کتاب ۷۰ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل انواری از این کتاب ۷۰ اسلاید در PowerPoint :

۱. اصول نجوای عارفان

اصول عارفان و اهل سلوک بر سه اصل است: خوف، رجا و حب.

خوف الهی، رع علم است و هر که را علم نیست، خوف نیست و هر که به عظمت خدا اندیشه کند، خود را در برابرش حقیر و سهل می شمارد و این باعث خوف او می شود و امیدواری به رحمت الهی، فرع یقین است و دوستی الهی ذبح معرفت است.

نشانه خوف الهی، دوری از معاصی و اجتناب از مناهی است و نشانه رجا و امیدواری به رحمت الهی، طلبیدن مغفرت و آمرزش است، از جانب او و به وسیله عبادت و بندگی، و نشانه دوستی، اختیار کردن رضای محبوب است، بر هر چه غیر اوست. پس هرگاه علم به بزرگواری خداوند در دل جای گرفت، بیم الهی در دل وی جای می گیرد هرگاه صحیح شد ترس الهی در دل او، گریزان می شود از غیر خدا. هرگاه گریخت از هر چه موجب دوری است از خدای تعالی، نجات یافت از مهالک دنیا و آخرت.

هرگاه از مرتبه علم ترقی کرد و به مرتبه یقین رسید و نور یقین در دل او تابید و ثابت شد، در این حالت ما باید در خود فضیلت و نوری که پیشتر نبود، مشمول عواطف الهی خواهد شد.

هرگاه یقین در قلب مؤمن حاصل شود، امید به رسیدن مطلوب حقیقی نیز ایجاد می گردد.

هرگاه حلاوت رسیدن به مطلوب را طلب می کند، به امید رسیدن به آن تلاش بیشتری می کند.

هرگاه توفیق طلب مطلوب او را حاصل شد، به آن دست خواهد یافت.

هر گاه عارف، حجاب ظلمانی را از لوح نفس خود محو کرد و نور معرفت الهی در دل او متجلی شد، نسیم محبت الهی و نفحات الطاف ربانی در دل او وزیدن می گیرد.

هرگاه این نسیم وزیدن گیرد، انس به احدیت حاصل می شود و اختیار خواهد کرد محبوب حقیقی را که محبت الهی باشد.

در این حال اوامرش را اطاعت می کند و از نواهی دوری می گزیند.

در هنگامه انس عارف با محبوب، لذت مناجات او را درک می کند.

۲. حالات قلب

بلندی مرتبه قلب، در یاد خدا بودن است؛

فتح قلب در راضی بودن بنده است از حضرت باری تعالی در همه حالات؛ پستی دل در اشتغال عبد است به غیر عبادت و طاعت خدای تعالی؛ و توقف قلب و دل، یعنی غفلت از یاد خدا و به یاد او نبودن.

بنده مؤمن هرگاه خداوند را به عظمت و بزرگواری یاد کند، میان او و نظر رحمت الهی، هر حاجبی که بوده، برداشته می شود.

هرگاه اطاعت کرد بنده مؤمن از خداوند عالم، و بر حوادث و قضای الهی گردن نهاد، گشوده می شود بر او سرور و خوش حالی و وسایل راحت.

علامت فتح قلب، سه چیز است: توکل داشتن در همه کارها، راستی پیشه کردن و یقین به آنچه از جانب خدا رسیده است.

علامت غفلت از خدا نیز سه چیز است: حرص، ریا و غرور.

و علامت توقف نیز سه چیز است: از دست رفتن لذت عبادت و طاعت، تلخ نبودن معصیت و گناه و حلال و حرام را با هم مخلوط و استفاده کردن.

۳. محافظت از نفس

هر که رعایت کرد و نفس خود را از غفلت نگاه داشت و آن را از تمایل به شهوات دور کرد، پس خود را در جمع بیداران قرار داد و از لشکر جاهلان بیرون رفته است.

پس واجب است که مؤمن در همه حال یا شکر کند یا عذر خواهد و محفوظ ماندن افعال و اعمال از اغوای شیطان میسر نیست، مگر به مدد و یاری خداوند عالم و متوسل شدن به او و اعتراف به عجز و توفیق خواستن از او در تمام کارها و کلید خشوع و خضوع به حضرت باری تعالی، سلامت نفس است و اخلاص در اعمال و رسیدن به این مرتبه حاصل نمی شود، مگر به دو چیز: ملازمت خلوت و در فکر عاقبت بودن.

۴. ذکر الهی

هر که به یاد خداست، نه به ذکر زبان تنها، بلکه به دل و زبان و به ظاهر و باطن متوجه جناب اوست، پس او مطیع الهی است و از او عصیان صادر نمی شود، چراکه منشأ صدور عصیان، غفلت است و غفلت از او منتفی است و هر که از او غافل است، عصیان کرده به آنچه مأمور است.

نشانه هدایت و در راه حق بودن، اطاعت اوامر و باز ایستادن از مناهی است و نشانه گمراهی و ضلالت، انحراف از طاعت و انجام مناهی است.

اصل و اساس هدایت و ضلالت، به یاد خدا بودن و غافل از او بودن است.

پس بگردان دل خود را به قبله زبان خود، یعنی هر چه می خواهی بگویی، قبل از آن به دل خود رجوع کن و پس از تأمل در آن، تصمیم بگیر.

پس حرکت مده زبان خود را، مگر به اشاره دل و تجویز عقل و رضای ایمان و مشغول مکن نفس خود را به غیر آنچه مأموری از جانب پروردگار خود؛ و پاک کن دل خود را از چرک گناه به آب حزن و گریه و انابه و خود را به غیر آنچه به آن تکلیف داری مشغول نکن و همیشه به یاد خدا باش؛ چراکه او هرگز از تو غافل نیست. و ذکر الهی بر دو قسم است: ذکر خالص که به هیچ نحو به انحراف دنیوی و اخروی مشوب نباشد و ذکر صادق که ذاکر، خدا را به هر صفتی که ذکر می کند، به مقتضای او عمل می کند.

۵. شکر الهی

در هر نفسی از نفس های تو شکری لازم است و کمترین شکر، دیدن نعمت الهی و او را منعم حقیقی دانستن است و راضی بودن به آنچه خدا داده است.

و باز از جمله شکر الهی، عصیان نکردن اوست به نعمت او؛ یعنی نعمت او را به معصیت صرف نکردن و نهایت شکر، اعتراف از روی عجز و ناتوانی فرد از رسیدن به کمترین پایه از مراتب شکر است و اینکه در نعمت های الهی غرق است و چون دانستی که خداوند عالم غنی مطلق است و هیچ گونه احتیاجی در او راه ندارد و چون قادر مطلق است و به همه ممکنات تواناست، قدرت دارد بر زیاد کردن نعمت های بندگان، و در این حال بر تو لازم است که لحظه ای از شکرگزاری او فرو نگذاری و به هر چه مأموری، به جا آری.

هرگاه تو به این اصل عمل کردی و شکر نعمت به جا آوردی، می بینی که در شکر، برکت در مال و عمر باشد و در کفران، خسران و نقصان.

۶. نمازی برای خدا

هرگاه رو به قبله آوردی از برای نماز، پس باید فراموش کنی دنیا را و هر چه در دنیاست و باز فراموش کنی خلق عالم را و آنچه خلق عالم گرفتار اویند و به نظر بصیرت مشاهده کن، بزرگواری خدای را، و به یادآور ایستاده شدن از روی خجالت و شرمندگی در پیشگاه خدای در روزی که آشکار می شود از برای هر نفس هر چه کرده است در دنیا از نیک و بد و بازگشت همه در آن روز به جانب خداوند عالم است و بایست به قدم خوف و رجا به طریقی که ترس عذاب و امید رحمت، یکسان باشد.

پس هرگاه تکبیر نماز می گویی، در خاطر بگذران حقیر بودن هر چه در آسمان ها و زمین است، در جنب بزرگواری خداوند عالم و خدای عالم محتاج نیست به خدمت تو و در این حال به فضل و کرم خود تو را خوانده است. به عبادت خود تا به وسیله عبادت، قابلیت رحمت او یابی و به درجات عالیه بهشت فایز گردی و از درکات جهنم خلاصی و از برکات عطوفت او بشارت یابی و برساند تو را به راهی که مرضی خودش باشد و بگشاید بر تو در مغفرت و آمرزش خود را.

۷. سجده خالصانه

دور نیست از رحمت الهی کسی که تقرب جست به خداوند عالم در حال سجود و کسی که در سجده دانست که چه می کند و بساط که را می بوسد و نعمت و بزرگواری که را به زبان می راند و دور است از رحمت الهی هر که سجود او از روی ادب نیست و از آنچه در آن دقت باید متذکر بُوَد، غافل باشد.

پس سجده کن خداوند را در نماز از روی تواضع و فروتنی و عظمت و بزرگواری حضرتِ عزت را به خاطر آور و سجده کن خدا را مثل سجود کسی که در نهایت خضوع و خشوع باشد؛ و به راستی که پروردگار عالم، سجود بندگان را سبب نزدیکی و قرب به خود قرار داده است. پس هر کس تقرب او را خواهد، باید از غیر او دوری کند و هر چه غیر اوست از لوح خاطر بیرون کند.

۸. سکوت عارفانه

خاموشی، طریقه اهل تحقیق است و شعار کسانی که به چشم بصیرت در احوال گذشته ها نظر کنند و در تغییرات و تبدیلات واقع شده تفکر نمایند که نظر این چنین، موجب حیرت است و حیرت موجب سکوت. و سکوت و خاموشی کلید راحت است، هم راحت دنیا و هم راحت آخرت و نیز کم گویی موجب حفظ و حراست از خطاها و لغزیدن هاست؛ چراکه اکثر گناه و خطا از زبان ناشی می شود و گاه آن محبوس شد، البته از اکثر گناهان محفوظ است.

خداوند عالم، خاموشی و کم گویی را حجابی برای جاهلان و زینتی برای عالمان گردانیده است و خاموشی و کم گویی، باعث دوری است از خواهش های نفسانی و در آن ریاضت نفس است و ادراک لذت عبادت و زایل شدن قساوت قلب و در خاموشی، عفت است از ارتکاب مناهی و کم گویی باعث حُسن خلق است، چه بسیار گفتن و بسیار شنیدن، خُلق را تنگ می کند. هرگاه دانستی که مفاسد و معایب بسیارگویی بسیار است، پس در به روی زبان ببند و قفل او را مگشا، مگر وقتی که ضرور شود؛

و به درستی نیست هلاک خلایق و نجات ایشان، مگر در حرف زدن و خاموشی؛

پس خوشا به حال کسی که راه برده و تمییز کرده است، میان کلام معیوب و کلام درست؛

و خاموشی و کم گویی از اخلاق پیغمبران است و شعار اصفیا و برگزیدگان؛

۹. زهد، راهی به آخرت

زهد، کلید در بهشت است و دوری جستن از جهنم؛

و زهد، ترک هر چیزی است که مشغول کند آدمی را از حضرت باری تعالی و دریغ نداشتن است بر فوت دنیا، زهد، قطع رغبت است از هر چه باشد.

و باید که زاهد را از زهد، غرض، حمله کردن مردم هم نباشد.

زاهد کسی است که اختیار کند آخرت را بر دنیا، و خفت را بر عزت و مشقت را بر راحت و گرسنگی را بر سیری و اختیار کند عافیت آخرت را بر محبت دنیا و نیز اختیار کند، ذکر الهی را بر غفلت، و چنان باشد که بدن او در دنیا باشد و دل و روح او در آخرت و هرگز از یاد مردن و ملاقات رحمت الهی و مراتب حساب و کتاب و حشر و نشر غافل نباشد.

۱۰. نکوهش دنیا

دنیا مانند صورتی است که سر او کبر باشد و چشم او حرص و گوش او طمع و زبان او ریا و دست او شهوت و پای او عجب و غرور و رنگ او فنا و حاصل او زوال. پس هر که دوست دارد دنیا را، می رساند دنیا به او کبر، و هر که دنیا را خوب دانست، دنیا به صورت زیبا به نظر او جلوه کرد و او را به خود حریص می کند، و هر که طلب دنیا می کند، صاحب طمع می شود.

و هر که مدح دنیا کند، اکثر کارهایش ریا و مغشوش خواهد شد.

و هر که با اهل دنیا از برای دنیا محشور باشد، اثر عجب و غرور در دل او ایجاد شود.

و هر که خاطر خود از فریب دنیا جمع کرد و از او مطمئن خاطر شد، فریب دنیا می خورد و به غفلت فرو رفته آهسته آهسته غفلت او زیاد شده، به غفلت از دنیا خواهد رفت.

و هر که را خوش آینده شد متاع دنیا، از خارف دنیا به نظر او زیبا آمد، دنیا معشوق او می گردد و هر که جمع کرد دنیا را و بخل کرد و به مصارف خیر صرفش نکرد، دنیا او را به قرارگاه خود که جهنم است خواهد رسانید.

۱۱. تقوای الهی

ببند درهای جوارح و اعضای خود را و مگذار اینها را به کاری که ضرر آن کار به دل که قلعه بدن است و محل معارف الهی است برسد و چرکین و تیره شود و نور الهی از آن سلب شود و در روز قیامت حسرت و ندامت بار آورد.

و صاحب ورع و تقوا محتاج است به سه اصل: آنکه دوری کند از آزادی های مردم و متعرض ایشان نشود، آنکه در افشای حال مردم نباشد و غیبت ایشان نکند و آنکه مساوی باشد مدح و ذمّ مردم نسبت به او، نه از مدح کسی خرسند شود و از ذم کسی دلگیر.