پاورپوینت کامل ولادت حضرت علی اکبر(ص) _ روز جوان ۴۷ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل ولادت حضرت علی اکبر(ص) _ روز جوان ۴۷ اسلاید در PowerPoint دارای ۴۷ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل ولادت حضرت علی اکبر(ص) _ روز جوان ۴۷ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل ولادت حضرت علی اکبر(ص) _ روز جوان ۴۷ اسلاید در PowerPoint :

روزگار خوش جوانی

اشاره

جوانی، بهار عمر و فصل طربناک زندگی است. هیچ دوره ای از زندگی چون روزگار جوانی، سرسبز و خرّم نیست، و هیچ انسانی همانند زمان جوانی، توان مند و پرانرژی نیست. بسیاری از پیروزی ها و کامیابی ها، تنها در سایه جوانی امکان پذیر است و بسیاری از آرزوها و هدف ها، فقط در فرصت جوانی قابل دست یابی است. جوانی فرصتی است که بر خلاف بسیاری از فرصت های دیگر، تنها یک بار در اختیار همه قرار می گیرد و چون به انجام خویش برسد، هرگز امکان تکرار نخواهد داشت. پس «فرصت جوانی»، طلایی ترین فرصت ها و ناب ترین موهبت هاست و نمی توان در این نکته تردید کرد که هدر دادن روزگاران خوش جوانی و تباه کردن این بهار زندگانی، به اندوهی انبوه و حسرتی متراکم خواهد انجامید، اما این روزگار، اقتضاهایی دارد؛ اقتضاهایی که بخشی از آنها به جوان بر می گردد و بخشی نیز به آنها که با جوان در تعاملند. آنها که به جوان بر می گردد، «نازها» و «نیازها»ی جوانی است. نازها، یعنی «سرزندگی، شیک پوشی، آراستگی، جمال گرایی، آرمان گرایی و…؛ و نیازها، یعنی عبادت و تضرع؛ دانش اندوزی، مهار و تعدیل غرایز، تهذیب نفس، ورزش، مطالعه، مسئولیت پذیری و….

و آنچه برای تعامل کنندگان با جوان مهم است؛ عبارت از رفتاری سنجیده، ظریف و همراه با مدارا با جوان و درک او و همدلی با اوست. این رفتارها می تواند در ساختار ویژگی هایی چون «شخصیت دهی به جوان»؛ «فرصت اظهار نظر به او»؛ «نشستن به پای درد دل های او» و «ستایش از خوبی های او» بازتاب یابد.

شکی نیست که بر این اساس، تعامل درست با جوان، نیازمند دانش و آگاهی است، به گونه ای که گاهی رفتار ناآگاهانه و ناشیانه با جوان می تواند به تباهی استعدادهای مادی و معنوی او بینجامد و برای همیشه او را ناامید و سرخورده کند. باری، جوان دارای روحی لطیف و احساساتی ظریف است. پس رفتار با او نیز باید ظریفانه و لطیف باشد. اگر در مقام نصیحت به او بر می آییم، باید چاشنی ای از «ظرافت» با خود داشته باشد و اگر گاهی به حکم نیاز، موظف به تندی با او هستیم، باید رنگی از مدارا و دل سوزی همراه داشته باشد. جوان، مانند گل است، که باغبانی او نیازمند دقت و صبوری است و همان گونه که باغبان، هرگز به هنگام پرورش گل از رنگ و بو و شادابی و طراوت آن غفلت نمی کند، هرگز نباید مربی جوان نیز از پرورش شادابی و سرزندگی و طربناکی غفلت کند. باید با جوان به گونه ای تعامل کرد که خوش بدرخشد، شاداب باشد و در عین حال، مسئولیت پذیر و کوشا باشد. این همه در گروی آن است که جوان، هم «نازها» و «نیازها»یش را بشناسد و آنها را شکوفا کند و هم رفتاری درست و سنجیده از دیگران با خود را شاهد باشد. آنچه در این نوشتار خواهد آمد، نخست چگونگی تعامل و رفتار درست با جوان و آن گاه توجه جوان به نازها و نیازهای خویش است.

بخش اول: تعامل با جوان

۱. شناخت درست جوان و روزگار جوانی

برای داشتن رفتاری درست با جوان، پیش از هر چیز باید درک درستی از جوان داشت، از اقتضائات دوران جوانی باخبر بود، او را با مجموعه ای از گرایش های پاک فطری و کشش های غریزی و شهوانی مشاهده کرد، برخی لغزش ها و ناهنجاری او را لازمه دوران جوانی دانست۱ و با او بر اساس ویژگی های شخصیتی یک جوان رفتار کرد، نه مطابق با ذهنیت های برآمده از شرایط روحی خویش. آن گاه رفتاری منطقی، مداراگونه و همراه با دقت با جوان، شکل می گیرد و در پی آن، زمینه ای هموار برای شکوفایی استعدادهای جوان فراهم می آید. به تعبیر مرحوم محمدتقی فلسفی:

اولین نکته ای که مربیان و پدران و مادران درباره پرورش جوان و شیوه رفتار درست با او باید بدانند، شناخت روان جوان و آگاهی از مقتضیات جوانی است. پدر و مادر و مربیان باید بدانند که جوان آنها مراحل کودکی را طی کرده و به منزل شباب و جوانی رسیده است و اینکه جوان بر اساس کشش طبیعی خویش عاشق استقلال و تشخص است. می خواهد هر چه زودتر خود را از محدودیت های دوران کودکی رها سازد و به گروه بزرگ سالان بپیوندد و مانند آنها آزاد و مستقل باشد.

مربیان و والدین باید از این ویژگی جوانشان باخبر باشند که او معمولاً خواسته خود را به زبان نمی آورد، و با رفتارهایی ظریف، آنها را بروز می دهد، ولی اگر به مقصود خویش دست نیابد و به حق طبیعی خود نرسد، سرکشی و طغیان می کند و بنای ناسازگاری در پیش می گیرد؛ به کارهای غیر عادی دست می زند؛ بدرفتار و تندخو می شود و با زبان حال می گوید؛ به شخصیت من احترام کنید، مرا درک کنید، مرا مستقل و آزاد بشناسید و با من همانند یک فرد بزرگ رفتار کنید، نه مانند یک کودک کم سن و سال. پدر و مادر و مربیان باید از این نکته آگاه باشند و این واقعیت را بپذیرند که جوانشان دیگر کودک نیست و نباید مانند دوران کودکی اش با وی رفتار کنند و با تندی و خشونت به او امر و نهی نمایند… اگر پدر و مادر و مربیان در اثر عدم درک درست از جوان، به تمایل خداداد او اعتنا نکنند، و با سخت گیری و فشار، زورگویی و ستم، تندی و خشونت، و تحقیر و اهانت با استقلال طلبی آنها و سایر ویژگی هایی که لازمه یک جوان است مبارزه کنند، یا آنکه به عنوان علاقه مندی یا وظیفه سرپرستی، بیش از حد در کارهای فرزندان خود مداخله کنند و با نظارت های بی حساب و حمایت های نابجا، فرصت تعقل و تفکر را از جوانان سلب کنند، موجب می شود که یا جوان، نیروی مقاومت خود را از دست بدهد و تسلیم شرایط موجود گردد و از تشخص طلبی و استقلال خواهی چشم پوشی کند؛ و یا اینکه در برابر والدین و مربیان مقاومت کند، اما به حق طبیعی خود که شخصیت و استقلال است دست یابد که در این صورت نیز پی آمد آن زیان بار خواهد بود؛ چرا که به قیمت اختلاف و درگیری او با والدین و مربیان تمام خواهد شد. بنابراین مهم ترین و نخستین شرط توفیق در تعامل درست با جوان شناخت درست او و درک صحیح از او و آن گاه رفتاری هم سو با این شناخت و درک درست می باشد.۲

۲. شخصیت دهی به جوان

بین احساس شخصیت و بهداشت روانی، ارتباط تنگاتنگی وجود دارد. انسان های باشخصیت، تنها به دلیل آنکه شخصیت خویش را از دست ندهند، از بسیاری از ناهنجاری و رفتارهای ناپسند و ویژگی های ناروا پرهیز می کنند و همچنین برای حفظ شخصیت خویش و رشد روزافزون آن، در تلاشند خود را به انواع خوبی ها و ویژگی های زیبا بیارایند و بدین گونه شخصیت برای آنها به مانعی برای دست یازیدن به بدی ها و عاملی برای روی آوردن به خوبی ها تبدیل می شود.

ضمن آنکه «خودباوری»؛ «اعتماد به نفس» و «عزم و اراده» ـ که هر کدامشان موتور محرک شخص در حرکت به سوی قله هاست ـ از ثمره های دیگر شخصیت بخشی به جوان است. بنابراین، یکی از شیوه های تعامل درست با جوان، شخصیت دهی به جوان است و آگاهی از این نکته که «چون جوان در حال تکوین هویت جدید خود است، مایل است شخصیت جدید او به رسمیت شناخته شود که غالباً این اتفاق نمی افتد و پدر و مادرها جوان را در هویت و شخصیت جدید او گویا به رسمیت نمی شناسند».۳

«شکی نیست که تکریم جوان و احترام به شخصیت آنان، از نظر مذهبی، یکی از وظایف قطعی پدران و مادران و عموم افراد جامعه است. تجلیل و تکریم جوان و احترام به شخصیت او، در تمام شئون اخلاقی و اجتماعی، اقتصادی و روانی و تربیتی وی اثر می گذارد و نتایج درخشانی به بار می آورد. جوان