پاورپوینت کامل پیشوای هشتم ۶۷ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل پیشوای هشتم ۶۷ اسلاید در PowerPoint دارای ۶۷ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل پیشوای هشتم ۶۷ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل پیشوای هشتم ۶۷ اسلاید در PowerPoint :

اشاره

امام علی بن موسی الرضا علیه السلام روز پنج شنبه یا جمعه، ۱۱ ذی القعده، سال ۱۴۸ هجری، یک سال پس از شهادت امام جعفر صادق علیه السلام در مدینه منوره دیده به جهان گشود و با ظهور نور طلعتش، جهانی را روشنایی بخشید. نام: علی. کنیه: ابوالحسن ثانی و القاب: رضا، صابر، زکی، وفی، ولی، رضی، ضامن، غریب، نورالهدی، سراج اللّه، غیظ المحدّثین و غیاث المستغیثین. نام پدر: امام موسی کاظم، باب الحوائج إلی اللّه علیه السلام. نام مادر: شقرا، معروف به خیزران امّ البنین. بعضی گفته اند: نام وی نجمه بوده است. نقش انگشتر: حضرت دارای سه انگشتر بود، که نقش هر کدام به ترتیب عبارتند از: «حَسْبی اللّهُ»، «ما شاءَ اللّهُ وَ لا قُوَّه إلاّ بِاللّهِ»، «وَلی اللّهُ». مدت امامت: بنابر قول مشهور، روز جمعه، ۲۵ رجب، سال ۱۸۳ هجری قمری، پس از شهادت پدر مظلومش، مسئولیت رهبری و امامت جامعه اسلامی را به عهده گرفت که تا سال ۲۰۳ یا ۲۰۶ ه‍. ق به طول انجامید. ایشان در سال ۲۰۰ ه‍. ق حضرت به وسیله مأمون به خراسان احضار شد. مدت عمر: طول عمر حضرت بین ۴۹ تا ۵۷ سال بوده که میان مورّخان اختلاف است. بر همین مبنا، درباره مدت هم زیستی با پدر بزرگوارش و نیز مدت حیات پس از پدرش، اختلاف است. البته برخی گفته اند حضرت ۲۹ سال و دو ماه در زمان حیات پدر بزرگوارش زندگی کرده است.

ابعاد بهره مندی از امام

زیارت امام رضا علیه السلام

زیارت، دیدار مشتاقانه برگزیدگان خداوند و برقرار ساختن ارتباط قلبی با حجت پروردگار و حضور در مشهد و گرامی شمردن شهید است. ما با زیارت حرم امامان معصوم خود می کوشیم به فیض معنوی برسیم. امام رضا علیه السلام درباره زیارت چنین می فرماید: «اِنَّ لِکلِّ اِمامَ عَهْداً فی عِنْقِ اَوْلیائِهِ وشیعتِهِ واِنَّ مِنْ تَمامِ الْوَفاءِ بِالعَهْدِ وَحُسْنِ الْاَداءِ زِیارَهُ قُبُورِهِمْ. فَمَنْ زارَهُمْ رَغبْه فِی زِیارَتِهِمْ وَتَصْدِیقاً بِما رُغِبُوا فِیهِ کانَ اَئمتِهُم شُفَعاءَهُم یوْمَ الْقِیامه؛ هر امامی را در گردن پیروانش پیمانی است. وفای به این پیمان وقتی کامل است که آرامگاهشان زیارت شود. پس هر که امامان را مشتاقانه زیارت کند و آنچه مورد خواست و اشتیاق آنان است، درست شمارد، آنان نیز در روز رستاخیز شفیعانش خواهند بود (حر عاملی، ۱۳۷۴: ج: ). همچنین فرمود: «به زودی توس، محل آمد و شد شیعیان و زائرانم می گردد. بدان، هر که مرا در توس ـ که از وطنم [مدینه] دور است ـ زیارت کند، روز قیامت در حالی که آمرزیده شده با من و هم رتبه من خواهد بود». (احمدی بیرجندی و نقوی زاده: ۱۳۶۵: )

رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمود: «قَالَ رَسُولُ اللّهُ صلی الله علیه و آله سَتُّدْ فَنُ بِضْعَهٌ مِنّی بِخُراسانَ مازارَها مَکرُوب اِلَّا نَفسَ اللهُ کرْبَهٌ وَ لا مُذْنِبٍ اِلّا غَفَرَاللهُ ذُنُوبَهُ؛ بزودی پاره ای از بدن من در زمین خراسان دفن می شود، هیچ غمگینی او را زیارت نمی کند، مگر آنکه خدا غمش را زایل می کند و هیچ گناه کاری او را زیارت نمی کند، مگر آنکه خدا گناهانش را می آمرزد». (حر عاملی ۱۳۷۴: ج : ـ . )

زیارت ائمه علیهم السلام مانند توبه از مکفرات است و مصداق «إِنَّ الْحَسَنَاتِ یذْهِبْنَ السَّـیئَاتِ» (هود: ) است. رسول خدا صلی الله علیه و آله این کلام را وقتی فرمود که هنوز پدر و مادر امام به دنیا نیامده بود. امام جواد علیه السلام به داوود صرمی فرمود: «مَنْ زَارَ اَبِی فَلَهُ اَلْجَنَه؛ هر که قبر پدرم را زیارت کند، اجرش بهشت است». در روایت دیگری فرمود: «قَالَ اَبوُجَعْفَر مُحَمَّدُ بْن عَلی الرِّضا علیه السلام ضَمِنْتُ لِمَنْ زَارَ قَبْرَ اَبی علیه السلام بِطُوس عارِفاً بِحَقِّه اَلْجنَّه عَلَی اللّه عَزَّوَجَلَّ؛ هر کس قبر پدرم را عارفاً بحقه زیارت کند، ازطرف خدا بهشت او را ضمانت می کنم.

بررسی شخصیت والای امام رضا علیه السلام

تنها زیارت نیست که ما را به این فیض می رساند، بلکه با حضور در کنار آرامگاه امام از نور معنویت او برخوردار می شویم و با خدایی شدن به حقیقت کرامت انسانی دست می یابیم و با تدبّر و اندیشه در سیره و شیوه زندگی هر امامی که خود انسانی کامل بوده است، می توانیم به این فیض برسیم. نباید تنها زیارت کردن را شیوه نزدیکی به امام معصوم بدانیم.

امام رضا علیه السلام پایه دین و چشمه زلال معرفت بود. بعد از شهادت پدر بزرگوارش، امامت را به عهده گرفت و برای بارور ساختن فرهنگ غنی اسلام کوشید. وی تلاش کرد، دین زنده بماند و برای این هدف در زمینه های مختلفی کوشید که پس از مختصری اندیشه درباره خصوصیات برجسته آن امام همام، به این دست آوردها می نگریم و از دیگر ابعاد بهره مندی از امام سخن خواهیم گفت.

عصمت امام

شیعیان، امامان را معصوم و از هر نوع خطا و اشتباهی پیراسته می شمارند. بر این اساس، امام رضا علیه السلام، معصوم است. پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله در رؤیایی صادق به امام کاظم علیه السلام فرمود: «او [امام] کسی است که با نور خدا می بیند، با فهم خود می شنود و بر اساس حکمت خود سخن می گوید. اشتباه نمی کند و در راه دانش گام برمی دارد نه نادانی. آن گاه دست امام رضا علیه السلام را گرفت و فرمود: او همین است. امام کاظم علیه السلام بعد از نقل این خواب به یزید بن سلیط فرمود: امسال مرا دستگیر می کنند و امامت با فرزندم علی علیه السلام است که هم نام علی بن ابی طالب و علی بن حسین به شمار می آید. خداوند به او فهم، خویشتن داری، یاری دین و محنت علی اول و بردباری در برابر ناگواری ها و استقامت علی دوم بخشیده است». (رسولی محلاتی، : )

دانش امام

امام علیه السلام، دانش و معرفت را از پدرانش و جدش رسول خدا صلی الله علیه و آله به ارث برد.

ابراهیم بن عباس صولی می گوید: ندیدم از امام رضا علیه السلام پرسش شود و او پاسخش را نداند. به آنچه تا زمانش بر روزگار گذشته، از وی داناتر ندیده ام. مأمون از هر چیزی می پرسید و امام را می آزمود. امام پاسخ می داد و همه پاسخ هایش به قرآن مستند بود. (شیخ صدوق، ۱۳۸۸: ج: ۸۴)

مأمون به فرزند ابی ضحاک ـ که از میزان دانش امام شگفت زده شده بود ـ گفت: آری، پسر ابی ضحاک. این بهترین و داناترین و عابدترین مردم روی زمین است. او همچنین به محمد بن جعفر گفت: این پسر برادرت از آن دسته اهل بیت است که رسول خدا صلی الله علیه و آله درباره آنها فرمود: «أَلا اِنَّ اَبْرارَ عِتْرَتِی وَ اَطائبَ اُزومَتی اُحْلَمُ النّاسِ صِغاراً اَعْلَمُهُمْ کباراً لاتَعْلَمُوهُمْ فَاِنَّهُمْ اَعْلَمُ مِنْکمْ وَلا یخْرِجُونَکمْ مِنْ بابٍ هُدًی وَلا یدْخِلُونَکمْ مِنْ بابٍ ضَلالٍ؛ آگاه باشید، نیکان خاندانم و پاکیزگان نسلم در کودکی از همه شکیباتر و در بزرگی از همه داناترند. به آنها علم می آموزید؛ زیرا آنها از شما داناترند. آنان شما را از راه هدایت بیرون نمی برند و در وادی گمراهی نمی افکنند». (کلینی رازی، ۱۳۷۷: ج ۴: ۲۴ )

بر این اساس، امام رضا علیه السلام نیز مانند دیگر امامان، معلم انسان ها بود و هیچ انسانی حق استادی بر وی نداشت.

مرحوم شیخ صدوق، شیخ حرعاملی و دیگر بزرگان به نقل از اباصلت هروی حکایت می کنند:«حضرت ابوالحسن، امام علی بن موسی الرضا علیه السلام به تمام زبان ها و لغات، آشنا و مسلط بود و با مردم با زبان محلی خودشان صحبت می نمود و بلکه حضرت در لهجه و تلفظ کلمات، از خود مردم فصیح تر سخن می فرمود تا جایی که مورد حیرت و تعجب همه اقشار و افراد قرار می گرفت. یکی از روزها به آن حضرت عرض کردم: یابن رسول اللّه! شما چگونه به همه زبان ها و لغت ها آشنا شده ای و این چنین ساده، مکالمه می نمایی؟ امام علیه السلام فرمود: ای اباصلت! من حجت و خلیفه خداوند متعال هستم و پروردگار حکیم، کسی را که می خواهد بر بندگان خود حجت و راهنما قرار دهد، او را به تمام زبان ها و اصطلاحات آشنا و آگاه می سازد که زبان عموم افراد را بفهمد و با آنها سخن گوید و بندگان خدا بتوانند به راحتی با امام خویش سخن گویند. سپس امام رضا علیه السلام افزود: آیا فرمایش امیرالمؤمنین، امام علی علیه السلام را نشنیده ای که فرمود:«بر ما اهل بیت ـ عصمت و طهارت ـ فصل الخطاب عنایت شده است و بعد از آن اظهار کرد: فصل الخطاب؛ یعنی معرفت و آشنایی به تمام زبان ها و اصطلاحات مردم و بلکه عموم خلایق در هر کجا و از هر نژادی که باشند». (شیخ صدوق، ۱۳۸۸: ۲۲۸: ح۳)

علامه مجلسی و برخی دیگر از بزرگان آورده اند که یکی از اصحاب حضرت علی بن موسی الرضا علیه السلام، به نام علی بن ابی حمزه بطائنی حکایت می کند که امام رضا علیه السلام در این باره فرمود: «توجه داشته باش که همانا امام و علوم او، همچون دریای بی منتهایی است که پایان ناپذیر باشد و درون آن مملو از انواع موجودات و جواهرات گوناگون خواهد بود و چون پرنده ای قطره ای از آب آن را بردارد، چیزی از آب آن کم نخواهد شد. همچنین امام، علومش بی انتهاست و هر کسی نمی تواند به تمام مراحل علمی و اطلاعات او دست یابد». (مجلسی، : ج ۲۶: ۱۹۰: ح ۲)

اخلاق امام

اکنون به سیره رفتاری امام می پردازیم تا با اندیشه درباره آن، به گونه ای دیگر وی را زیارت کنیم. اخلاق، یکی از عناصر مهم شخصیت انسان است و کاشف کیفیت ذات و درون اوست. امام رضا علیه السلام به اخلاق عالی و ممتاز، آراسته بودند. بدین سبب، دوستی عام و خاص را به خود جلب کردند. همچنین انسانیت آن حضرت، یگانه و بی مانند بود. در حقیقت، تجلی روح نبوت و مصداق رسالتی بود که آن حضرت، یکی از نگهبانان و امانت داران و وارثان اسرار آن به شمار می رفت. از ابراهیم بن عباس صولی نقل شده که گفته است: «من ابوالحسن الرضا علیه السلام را هرگز ندیدم در سخن گفتن با کسی درشتی کنند. هرگز ندیدم سخن کسی را پیش از فراغ از آن قطع کند. هرگز درخواست کسی را که قادر به انجام دادن آن بود، رد نفرمودند. هرگز پاهای خود را، جلو همنشین دراز نمی کردند. هرگز در برابر همنشین تکیه نمی کردند. هرگز او را ندیدم که غلامان و بردگان خود را بد گویند. هرگز او را ندیدم که آب دهان بیندازند. هرگز او را ندیدم که قهقهه بزند، بلکه خنده اش تبسم بود. تا آنجاکه می گوید: هر که بگوید در فضیلت، کسی را مانند او دیده، از او باور نکنید». (مجلسی، : ج : ۹۱)

توحید امام

بزنطی نیز نقل می کند: «مردی از ماوراء نهر بلخ، خدمت امام رضا