پاورپوینت کامل مرانید که نوحه گرند ۲۴ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل مرانید که نوحه گرند ۲۴ اسلاید در PowerPoint دارای ۲۴ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل مرانید که نوحه گرند ۲۴ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل مرانید که نوحه گرند ۲۴ اسلاید در PowerPoint :

سحرگاهان در حالی که نسیم بر برکه هایی چون چشمی که با نگاهی به اشک آید، می وزید. علی بن ابی طالب با گام های آهسته و سنگین روان شد. گویی گام های شمرده و سنگینش در آن دقایق غم گستر چیزی به گوش زمین زمزمه می کرد. و گویا پرندگان را چنین زمزمه دلخراشی به گوش می رسید که هنوز پا به درون مسجد ننهاده بود مرغابیان، خروشان و فریاد کنان و نوحه گر پیش دویدند و باد آهنگ حزن آلودش را در آن سحر سرد به بانگشان آمیخت!

مردم دسته دسته از گوشه و کنار مسجد پیش آمدند، همه ساکت و ناشاد، رفتند که مرغابیان را از برابر کوه حکمت روان برانند، دیدند مرغابیان نه می روند و نه از خروش نوحه گرانه باز می ایستند، و نه باد از وزش باز می ماند. آیا آن پرندگان هم مثل باد احساس کرده بودند که مصیبتی در انتظار امام بزرگ است که به مصیبت هایش از دست مردم پایان خواهد داد؟

در دل امام در این وقت، شکوفه شوقی به شنیدن نوحه گری مرغابیان بشکفت. رو به مردم کرد و با صدایی که از ژرفای فاجعه برمی خاست گفت: «پاورپوینت کامل مرانید که نوحه گرند ۲۴ اسلاید در PowerPoint!»

چرا نوحه نکنند و چرا مردم برانندشان؟ چرا فرزند ابی طالب با دیده ودل به آنها ننگرد و به این صبحدم باز ننگرد؟ پیش از این هزار و یک صبحدم دیده که هیچ یک چنین نبوده و نه آن چه را اینک احساس می کند، در آنها احساس کرده است! مگر این بزرگمرد حق ندارد سوگواریش را از زبان مرغان نوحه گر و باد پرطنین بشنود؟ آیا حق ندارد با خورشید و شبی که دیگر نخواهدش دید وداع گوید؟ آیا حق او نیست که آخرین نگاهش را بردشت و دمنی بیفکند که در آن فقیر زیسته تا مردم را به نوا و توانگری رساند و داستان ها از جنگاوری و دلاوریش به یاد دارد و حکایت ها از مصایب و آلامش که همه را شب های دراز با اشک چشمانش برخوانده است؟

همین دنیا، اگر مردم جانب حق نگه می داشتند و پایبند اصول وجدان بودند، مجبور به وداع شام و روزش نمی شد.

ولی افسوس که آزمندند و حقه باز و آمیزنده حلال به حرام. اگر مرگی مقدر و حتمی نمی بود، روحش دمی در کالبد بند نمی شد، اما چه کند که روی زمین پر است از اهریمنان توطئه گری که توده های اسیر و تنگدست زیر چنگالشان ناله می زنند و جان می سپارند. هنوز هزاران محروم بینوا در عراق، حجاز و شام با مسکنت دست به گریبان اند و بی دینان ناشناخته در سایه غفلت عوام، آسوده می چرند! چه می شد اگر دنیا می گذاشت علی بن ابی طالب دو گام به دلخواه بردارد و همه چیز را دگرگون نماید!

ولی دنیا نخواست که همه چیز دگرگون شود! و آن فرزانه غریب احساس نمود که گام هایش او را به غربتی ژرف فرو می برند.

آن فرزانه غریب آرام بر در مسجد ایستاد و دمی به مرغابیان نوحه گر نگریست و به مردمی که دور ایستاده و خاموش بودند، تکرار کرد: «پاورپوینت کامل مرانید که نوحه گرند ۲۴ اسلاید در PowerPoint!»

به مسجد درآمد و به آستان پروردگار جهانیان سجده برد. دیده از دیدار مردم فرو بست و دید که از سه چیز در میانشان خبری نیست: پول حلال، زبانی صریح و راستگو و برادری مایه دل آسایی!

روزگار، فرمان جفا جویانه اش را رقم زد. ابن ملجم با شمشیر زهرآلود در رسید و ضربه ای زد که خود آن پلید معتقد بود اگر بر شهری زند همه را به خون گیرد.

لعنت خدا بر ابن ملجم باد و نفرین نفرین گران هر که دیده به دنیا گشود و هر که بُمرد و هر چه از عدم پدیدار گشت، نفرینی که چشمه ساران را بخشکاند و سبزه زاران را بسوزاند و شرر عدم بر زمین پراکند و همی شرار افشان باشد! لهیب چرکین و دم گدازان دوزخ بر نهادش. هزار اهریمن او را رو در ژرفی دوزخ انداخت، در همان تف سوزان و کام زبانه خیزی که شرارش بغرّد و بخروشد و به هرچه برسد درد انگیزد!

گرد بادها برخاست پرتلاطم و زمین لرزه ها درگرفت تکان آور، همه پرخروش و پرنهیب که هر چه می یافت می ربود و می کوفت. خاک از هر سو به هوا جست و غبار گشت و گردان و توفنده برآشفت و به هم ریخت و چنان شد که گو