پاورپوینت کامل انتظار و زندگی: تفریح؛ بایستگی و لزوم برنامه ریزی ۳۸ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل انتظار و زندگی: تفریح؛ بایستگی و لزوم برنامه ریزی ۳۸ اسلاید در PowerPoint دارای ۳۸ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل انتظار و زندگی: تفریح؛ بایستگی و لزوم برنامه ریزی ۳۸ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل انتظار و زندگی: تفریح؛ بایستگی و لزوم برنامه ریزی ۳۸ اسلاید در PowerPoint :

گفتاری از آیت الله شهید بهشتی رحمت الله علیه

اشاره:

هفتم تیر، سالروز شهادت آیت الله دکتر بهشتی و جمعی از همراهان اوست. ایشان اندیشمندی بود که در سال های مبارزه قبل از انقلاب اسلامی و هم چنین، پس از آن، تأثیر گذاری شگرفی داشت و به ویژه در تبیین و تبلیغ معارف اصیل و ناب اسلامی برای قشر جوان و تحصیل کرده، سعی فراوانی کرد. مصادف شدن سالروز شهادت ایشان با ایام تعطیلی تابستانی و روزهای سرور انگیز ماه رجب و شعبان، انگیزه ای شد تا گفتاری از ایشان را در مورد شادی و تفریح از نظر اسلام، به شما خوانندگان گرامی تقدیم کنیم.

نقل یک خاطره

قرن های متمادی به استناد برخی از روایات صوفیانه ـ که نمی تواند هیچ ارتباط اصیلی با قرآن کریم و پیشوایان اسلام داشته باشد، نشاط برای یک مسلمان، نقطه ضعف معرفی می شد. یادم می آید که در آغاز دوران بلوغ که تحصیلات علوم اسلامی را تازه شروع کرده بودم، به حکم شادابی و نشاطی که انسان در آن سن دارد، قبل یا بعد از درس، با دوستان می گفتیم و می خندیدیم. اما یکی از رفقا که بزرگ شده در جلسات مذهبی و هیأت ها بود، می گفت: «حالا که در آغاز دوران تحصیل علوم اسلامی هستیم، بهتر است که خودمان را عادت بدهیم که نخندیم؛ یا کمتر بخندیم» می پرسیدم: «چرا؟» می گفت: «خوب، آیه قرآن است: «فَلْیضْحَکواْ قَلِیلاً وَلْیبْکواْ کثِیرًا؛۱ کم بخندید و زیاد بگریید».

در آن موقع که ایشان، این آیه و یکی دو حدیث به این مناسبت می خواند، فکر نکردم که بروم مطالعه کنم و ببینم این آقا چه منظوری دارد. به او می گفتم: «به من بگو ببینم، خندیدن کار حرامی است یا نه؟» می گفت: «نه، حرام نیست؛ ولی خوب، بهتر است یک مسلمان زبده ورزیده نخندد.» «می گفتم: حالا که حرام نیست، من می خندم! برای اینکه فطرت من نمی تواند این تعلیم را فعلاً بپذیرد تا بعد ببینم چه می شود».

این اولین مسأله ای بود که من به صورت مستقل بر اساس قرآن و کتاب و سنت مطالعه ای تحقیقی را شروع کرده بودم، به مناسبت آن مطلب، بنا گذاشتم یک بار قرآن را از اول تا آخر با دقت، به صورت یک کتابی که می خواهم برای من یک کتاب علمی باشد، بررسی کنم. تا آن موقع، قرآن و نیز این آیه را مکرر خوانده بودم، اما مثل این خواندن های معمولی، بی توجه از آن گذشته بودم؛ این بار که بنا داشتم به خاطر بررسی یک مسأله اسلامی، قرآن را از اول تا آخر با دقت مطالعه کنم، رسیدم به این آیه، دیدم عجب! این آیه، در قرآن هست و صحیح هم است، اما مطلب، درست، نقطه مقابل آن برداشتی است که آن آقا فهمیده بود. سخن، این است که پیغمبر دستور صادر کرده بود که باید تمام نیروهای قابل، برای شرکت در مبارزه علیه کفار و مشرکینی که به سرزمین اسلامی هجوم آورده بودند بسیج شوند، عده ای با بهانه های مختلف از شرکت در این لشکرکشی و بسیج عمومی خودداری و از فرمان خدا و پیغمبر، تخلف کرده بودند.

حالا این آیات قرآن می گوید لعنت خدا باد بر این کسانی که دیدند پیغمبر با انبوه مسلمان ها به میدان نبرد می رود، اما باز هم زندگی دوستی، آنها را وادار کرد از فرمان خدا و رسول، تخلف کنند و بمانند. لعنت خدا بر آنها باد! محروم باد این گروه از رحمت حق! به دنبال آن و به عنوان یک نفرین می گوید: «از این پس، این گروهِ نافرمان کم بخندند و زیاد بگریند». این را به عنوان یک کیفر و نفرین، بر این گروه نافرمان می گوید. یعنی به کیفر این تخلف از فرمان خدا و رسول، از این پس، خنده در زندگی آنها کم، و گریه در زندگی آنها فراوان باد! حالا شما از این آیه چه می فهمید؟ طبق این آیه زندگی با نشاط، نعمت و رحمت خداست و زندگی توأم با گریه و زاری و ناله، خلاف رحمت و نعمت خداست. این نوع استنباط های نابه جا و تلقین آن به مسلمانان، به اضافه عوامل دیگر، سبب شد که توجه جامعه ما به مسأله تفریح، کم باشد.

اسلام، دین نشاط

چه کسی می تواند درباره اسلام بگوید که اسلام، دین غم و اندوه و گریه و زاری و بی نشاطی است؟ در حالی که قرآن با صراحت می گوید: «قُلْ مَنْ حَرَّمَ زِینَهَ اللّهِ الَّتِی أَخْرَجَ لِعِبَادِهِ وَالْطَّیبَاتِ مِنَ الرِّزْقِ قُلْ هِی لِلَّذِینَ آمَنُواْ فِی الْحَیاهِ الدُّنْیا خَالِصَهً یوْمَ الْقِیامَهِ کذَلِک نُفَصِّلُ الآیاتِ لِقَوْمٍ یعْلَمُونَ».۲ اصلاً درست به عکس است؛ اسلام، دین نشاط است. این آیه که از محکمات قرآن و صریح می باشد ـ در سال های آخر بعثت، و حتی در سال های آخر هجرت نازل شده است و می گوید: ای پیغمبر! در برابر کسانی که بسیاری از مواهب زندگی را تحریم می کنند، اعلام کن و بگو چه کسی زینت و آرایش و زیبایی هایی را که خداوند از درون طبیعت برای بندگانش بیرون کشیده، حرام کرده است؟

چه کسی روزی های پاک، مواهب پاک، مواهبی را که انسان از آنها لذت مشروع و صحیح می برد، حرام کرده است؟ بگو این مواهب، این روزی های پاک، این زیبایی ها، برای مردم با ایمان، هم در همین زندگی دنیا است و هم در زندگانی جاوید و آخرت؛ اما با یک تفاوت و آن تفاوت، این است که در این دنیا، زیبایی ها با زشتی ها آمیخته و آلوده است؛ شادی ها به غم آلوده و آمیخته است؛ ولی در دنیای دیگر، در روز رستاخیز، این زیبایی ها و این مواهب پاک، برای مردم با ایمان به صورت خالص وجود دارد.

اگر انسان بخواهد به عنوان جهان بینی اسلامی بگوید اسلام در زمینه لذت و نشاط در زندگی چه نظری دارد و این آیه قرآن کریم را جلوی خود بگذارد، چه می فهمد؟ می فهمد اسلام اصولاً به بهره مند شدن از زیبایی ها، مواهب زندگی و عوامل نشاط آور اهمیت می دهد. طبیعی است که خداوند در این دنیا، نشاط و شادی را با غم، همراه قرار داده است. نشاط و شادی خالص در دسترس هیچ کس نیست؛ ولی در حدودی که قوانین و حق و عدالت اجازه می دهد، مردم با ایمان از آن بهره مند شو