پاورپوینت کامل امام باقر علیه السلام و مهدویت ۲۶ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل امام باقر علیه السلام و مهدویت ۲۶ اسلاید در PowerPoint دارای ۲۶ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل امام باقر علیه السلام و مهدویت ۲۶ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل امام باقر علیه السلام و مهدویت ۲۶ اسلاید در PowerPoint :

امام باقر علیه السلام در سوم صفر سال (۵۷ ه‍.ق) در مدینه متولد شد و نسبش از هر دو سو، علوی و فاطمی است؛ زیرا پدرش، امام سجاد علیه السلام، پسر امام حسین علیه السلام و مادرش، ام عبدالله، دختر امام حسن مجتبی علیه السلام بود.[۱]

امام باقر علیه السلام، حدود چهار سال از دوران امامت جدش، امام حسین علیه السلام و حدود ۳۷ سال از دوران امامت پدر بزرگوارش را درک کرد، آن حضرت در حادثه عاشورا حضور داشته، در این باره می فرماید: «من چهار ساله بودم که جدم، امام حسین علیه السلام را کشتند و شهادت وی و آن چه در آن وقت به ما رسید به یاد دارم.»[۲]

امام محمد بن علی بن الحسین علیه السلام با کنیه ابوجعفر و لقب های هادی، شاکر، امین، صابر و شبیه، به دلیل شباهت به پیامبر صلی الله علیه و آله[۳] معروف بود و مشهورترین لقب وی، باقر بود؛ چرا که رسول خدا صلی الله علیه و آله به روایت جابر، او را باقرالعلوم نام نهاد و در این باره فرمود: «او علم را به تمام و کمال می شکافد.»[۴] در ادعیه و زیارات نیز، لقب آن حضرت را به صورت «باقر العلم بعد النبی و باقر علم النبیین» می خوانیم، امام باقر علیه السلام، سرانجام در (سال ۱۱۴ه‍.ق)‍ در شهر مدینه به شهادت رسید و در قبرستان بقیع، کنار پدر و جدش امام حسن علیه السلام به خاک سپرده شد.

امام باقر علیه السلام و خلفای غاصب دوران

دوران بیست ساله امامت امام باقر علیه السلام با خلافت پنج خلیفه اموی هم زمان بود، بخش نخست امامت آن حضرت در دوره چهار خلیفه: ولید بن عبدالملک (۸۶ ـ ۹۶)، سلیمان بن عبدالملک (۹۶ ـ ۹۹)، عمر بن عبدالعزیز (۹۹ ـ ۱۰۱) و یزید بن عبدالملک (۱۰۱ ـ ۱۰۵) بود، آن گاه خلافت بیست ساله هشام آغاز شد ـ که توانمند ترین خلیفه اموی بود ـ امام علیه السلام در این دوران، سیاست تقیه را پیش گرفت و از درگیری مستقیم با خلیفه دوری نمود؛ ولی زمینه شکل گیری حرکت فکری و اعتقادی را میان متفکران جامعه و بزرگان علم، ادب و دانشمندان پی ریزی می کرد، امام باقر علیه السلام به وسیله تقیه، تشیع را از حوادث هولناک به ساحل نجات رهنمون شد، آن گونه که می فرماید: «تقیه از دین من و پدران من است هر که تقیه نکند، دین ندارد.»[۵]

آن حضرت در سایه تقیه به بازسازی و گسترش تشیع پرداخت.

شاگردان و تربیت شدگان امام باقر علیه السلام

در منابع تاریخی و رجالی، شاگردان امام باقر علیه السلام تا ۴۶۷ نفر نام برده شده اند بحران های فکری زمان ـ که گروهی اهل غلو شده بودند، و دسته ای عقاید انحرافی مرجئه و خوارج را پی می گرفتند ـ امام باقر علیه السلام را بر آن داشت تا با نهضتی فرهنگی با آنان برخورد کند که بهترین شیوه تربیت نیرو های کار آمد بود.

از ممتازترین شاگردان امام، زراره بود که از متکلمان و محدثان زمان گشت و محفل گسترده مریدان را در کوفه هدایت می کرد،[۶] برادرش حمران هم که امام وعده بهشت بدو داد و در حق وی فرمود: «حمران، شیعه ما در این دنیا و آن دنیا است.»[۷]

دیگری، حمزه بن محمد بن عبدالله الطیار است که گرچه مدتی با امام باقر علیه السلام مخالفت می کرد؛ ولی پس از تردید فراوان و بررسی مدعیان گوناگون، امامت امام را پذیرفت و پیرو امام گشت.[۸]

سایر شاگردان، عبارتند از: معروف بن خربوذ، ابو بصیر الاسدی، برید بن معاویه و محمد بن مسلم بن ریاح الطایفی که مانند زراره بود؛ امام صادق علیه السلام درباره این شاگردان فرمود: «بشارت ده انسان های خالص را به بهشت، برید بن معاویه العجلی و ابوبصیر لیث بن البختری المرادی و محمد بن مسلم و زراره، چهار نفر نجبا و نیکانی که امین های خدا بر حلال و حرام اویند و اگر آنان نبودند آثار و دستاورد های نبوت از بین می رفت و نابود می شد.»[۹]

از دیگر شاگردان امام ـ که مقام والایی داشت ـ ابوحمزه الثمالی بود، دیگری، شاعر نامدار، کمیت بن زید الاسدی بود که مجموعه اشعار وی ـ که اختصاص به ستایش اهل بیت علیهم السلام دارد ـ معروف به هاشمیات است، کمیت در شعر معروف به «میمیه» به جنایت های امویان و واقعه کربلا اشاره کرد و آن را در مدینه برای امام باقر علیه السلام خواند که مشمول محبت و تشویق امام قرار گرفت؛ البته بعدها والیان اموی عبدالملک، وی را اذیت و آزار کردند.[۱۰]