پاورپوینت کامل با وضو وارد شوید (دوکوهه) ۲۱ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل با وضو وارد شوید (دوکوهه) ۲۱ اسلاید در PowerPoint دارای ۲۱ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل با وضو وارد شوید (دوکوهه) ۲۱ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل با وضو وارد شوید (دوکوهه) ۲۱ اسلاید در PowerPoint :

۶

«دوکوهه» آخرین ایستگاه قطار بود؛ بچه ها از همین جا به مناطق مختلف در خطوط مقدم
اعزام می شدند. دوکوهه نام آشنای همه رزمنده هاست. ردپای همه شهیدان را می توانی
توی دوکوهه پیدا کنی. دوکوهه پادگانی نزدیک اندیمشک و متعلق به ارتش که زمان جنگ،
بخش جنوبی آن سهم سپاه شد.

این ساختمان های خالی هر کدام حکایتی هستند برای خودشان. گوش ات را روی دیوار هر
کدام که بگذاری، صدایی می-شنوی. صدای یکی که روضه قاسم می خواند، صدای کسی که
روضه علی اکبر…، اینجا دیوارها هم چون بچه ها زخمی-اند هنوز. نگاه کن شاید پوکه
فشنگی تو را مهمان گذشته کند، تعجب نکن. گاهی وقتها، عراقی ها بمبهایشان را یکراست
سر همین پادگان خالی می کردند، تا شاید اینجا خالی شود.

همه بودند. اصفهانی، اراکی، همدانی، خراسانی همه لهجه ای صبح ها ورزش صبحگاهی
داشتند؛ یک، دو، سه… شهید! اگر خوب گوش کنی صدای دلنشین شهید گلستانی را هم
می شنوی. که با صدای دلنشین پادگان را گلستان می کرد، هنوز صدایش از بلندگوهای
سرتاسر پادگان می آید: اللهم اجعل صباحنا، صباح الابرار…

تابلوی تیپها و گردانها را هنوز برنداشته اند، خوش سلیقگی کرده اند تا تو بروی و
بخوانی: حمزه، کمیل، میثم، سلمان، مالک، عمار، ابوذر… اینجا همه شیطنت می کنند،
سر به سر هم می گذراند، شور و حال دارند. به خوبی می دانند که بعد از عملیات،
خیلی هایشان پرنده می شوند، بچه ها می گردند تا برای سفر آسمانی شان، همسفر پیدا
کنند.

گاهی که عملیاتی در پیش باشد، دوکوهه پر از نیرو می شود. آنقدر که فضای اطراف
ساختمانها هم چادرهای بزرگ و کوچک برپا می کنند. آن وقت تو فکر کن دم اذان است.
دوکوهه است و یک حوض کوچک و یک حسینیه کوچک. بسیجی ها می ریزند دور حوض، اصلا صف
می گیرند دور حوض. «قربان دستت، داری می روی حسینیه به امام جماعت هم بگو قامت
نبندد ما هم برسیم!» چه دست ها که در این حوض وضو نگرفت و در میدان مین نیفتادند.

نمازهای حسینیه حال و هوای دیگری داشت. سرسری نبود. همه اش تضرع و گریه و خوف… تن
آدم می لرزید. این همه یار خمینی ؟! که همه چیزشان را فدای نگاه او می کنند. خدایا
اگر مهدی(عج) می آمد چه می شد؟!

دوکوهه، سردار زیاد داشت. حاج احمد متوسلیان، حاج همت و… . همت می گفت فرمانده ای
که عقب بنشیند و بخواهد هدایت کند، نداریم. خودش می رفت خط مقدم. آخرش هم شد سردار
بی سر خیبر. اسم حسینیه هم شد «حاج همت». باید همت کنی تا به راز نهفته دوکوهه پی
ببری.

وقت عملیات، سکوت پر معنا و حزن انگیزی فضای پادگان دوکوهه را فرا می گیرد. کسی هم
اگر می ماند، همه اش به این فکر می کرد که حالا سینه چند نفر، سپر گلوله های دشمن
شده است. نه فقط ایمان و خلوص بلکه، حس میهن پرستی را هم باید در چشم های
رزمنده های اینجا پیدا می کردی. خانه و زندگی و سرمایه جانشان را می دادند برای این
یک وجب خاک، «ایران!»، راستی کجا بودند آنانی که در بد حادثه در کنار شومینه ها در
دل زمستان لم می زدند، به یاران خمینی ناسزا می گفتند و دم از ایران می زدند، کجا
بودند آنانی که یک لحظه گرمای پنجاه درجه جنوب را درک نکردند و در رستوران های شمال
شهر بستنی هفت رنگ ایتالیایی می خوردند و دم از ایران می زدند.

اگر شلمچه را با غروبش می شناسند، دوکوهه را هم با شبهایش می شناس