پاورپوینت کامل از صلح صدامی تا صلح اسلامی ۲۹ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل از صلح صدامی تا صلح اسلامی ۲۹ اسلاید در PowerPoint دارای ۲۹ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل از صلح صدامی تا صلح اسلامی ۲۹ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل از صلح صدامی تا صلح اسلامی ۲۹ اسلاید در PowerPoint :

۱۸

اشاره

سرانجام در ۲۷ تیرماه ۶۷ جمهوری اسلامی ایران به دلیل اهمیت حفظ جان انسان ها، در
پی تهدیدات بین المللی و کاربرد وسیع سلاح های شیمیایی و میکروبی توسط عراق،
برقراری عدالت و صلح و امنیت منطقه ای و بین المللی، تحریم تسلیحاتی ایران و مشکلات
اقتصادی، به طور رسمی قطعنامه ۵۹۸ شورای امنیت را با وجود آنکه تمام انتظارات
ایران را برآورده نکرده بود، پذیرفت و امام(ره) به تعبیر خود «جام زهر» را نوشید و
فرمود: «در مقطع کنونی آن را به مصلحت انقلاب و نظام می دانم و اگر این مصلحت نبود،
مرگ و شهادت برایم گواراتر بود. اما چاره چیست که همه باید به رضایت حق تعالی گردن
نهیم.»

وقتی خبر ایستادگی قدرتمندانه رزمندگان اسلام با فتح خرمشهر در دنیا طنین انداز شد،
پشت ابرقدرت ها لرزید. گرگ درمانده شان «صدام» را رها کردند و حالا نوبت شیطان بزرگ
بود که خودش دست به حیله بزند و علناً وارد عرصه شود. آنها نمی خواستند افکار عمومی
جهان به تصورات خود نسبت به ابرقدرت ها و بزرگی آنان، پوزخند بزنند.

شورای امنیت که تا آن وقت لال بود و صدایش درنمی آمد، سکوتش را شکست و به فکر وظایف
اولیه خود افتاد و در پی خواست کشور اردن و آمریکا (دو متحد عراق در جنگ با ایران)
در ۲۱ تیر ۶۱ قطعنامه فرمایشی ۵۱۴ مبنی بر آتش بس طرفین جنگ و عقب نشینی به مرزهای
بین المللی را صادر کرد. اما ایران مقتدر، نپذیرفت؛ زیرا تا معرفی متجاوز، پرداخت
خسارت و تضمین صلح، راه درازی در پیش بود. امام (ره) صلح بدون این موارد را نه صلح
اسلامی، بلکه صلح صدامی نامیدند.

شورای مکارانه دو ماه ونیم بعد (۱۲ مهر ۶۱) قطعنامه ۵۲۲ را صادر کرد که آن هم مبنی
بر تصمیمی ناعادلانه بود.

جمهوری اسلامی ایران به منظور تثبیت مواضع دفاعی رزمندگان اسلام و سلب فرصت از
دشمن، جهت سازماندهی مجدد و فعال کردن محافل سیاسی در راستای تصمیم گیری جدی و
عادلانه در حل مناقشه، در بعضی از خطوط دفاعی، با سلسله عملیات هایی چون رمضان،
ثارالله، محرم، والفجر، بدر، ظفر و… باعث اثبات اقتدار و توان دفاعی رزمندگان
اسلام و شکست منطق زور و یکسویه ابرقدرت ها شد.

عراق که مجبور به عقب نشینی از مواضع اشغالی شده بود، به مناطق مسکونی و کشتی های
نفت کش حمله کرد. همچنین به گروهک منافقین، به ویژه سران آنها پناه داد و علاوه بر
استفاده جاسوسی، به تجهیز و سازماندهی نظامی آنها پرداخت.

در نهایت، منافقان با تشویق دروغین عراق در عملیات «فروغ جاویدان» علیه ایران، در
کمند دلاور مردان اسلام گرفتار آمدند و با ذلت و خواری به هلاکت رسیدند.

ارتش عراق پس از این اقدامات وحشیانه دست به استفاده گسترده سلاح شیمیایی (قریب به
۲۵۲ بار) علیه رزمندگان اسلام و مردم بی گناه زد که سه قطعنامه شورای امنیت را در
پی داشت. (قطعنامه ۵۴۰ ـ ۹/۸/۶۲ به دلیل حمله به شهرها؛ قطعنامه ۵۵۲ ـ ۱۱ خرداد ۶۳
به دلیل حمله به نفت کش ها و قطعنامه ۶۱۲ به دلیل بمباران شیمیایی) که در آنها (به
خصوص مورد سوم) از عنوان کشور خیانتکار و استفاده کننده سلاح های شیمیایی ]عراق[
یاد نشد.

شورای امنیت در ۵ اسفند ۶۴ پس از عملیات فاو، قطعنامه ۵۸۲ را صادر کرد که بازهم
ایران بدان تن نداد. پس از آن در ۸ اکتبر ۱۹۸۶ شورای امنیت باز هم جام زهرش را با
قطعنامه ۵۸۸ به ایران و عراق فرستاد که ایران با ذکر درخواست های خود جهت درج در
قطعنامه آن را پس فرستاد.

تمام این قطعنامه ها به طریقی بود که تعهد حقوقی الزام آوری در پی نداشت و شبیه به
توصیه نامه بود. در واقع، شورای امنیت طی این قطعنامه ها تنها عنوان اسناد صادر شده
خود را تغییر می داد، نه مضمون و محتوای آن را.

اما دغدغه مسئولان کشوری و لشگری ما این بود که نباید اجازه دهیم دشمن بتواند در
دنیا ما را جنگ طلب و صدام را صلح خواه معرفی کند.

شورای امنیت قطعنامه ۵۹۸ را صادر کرد، قطعنامه ای که اگر چه انتظار جمهوری
اسلامی ایران را برآورده نمی کرد، لکن در مقایسه با قطعنامه های قبلی از ویژگی
های خاصی برخوردار بود؛ مخصوصاً بند ششم قطعنامه که در باب تعیین آغازگر جنگ و بند
هفتم آن که در مورد فراوانی خسارت وارده در خلال مخاصمه و کوشش در جهت بازسازی سخن
رفته بود؛ این برای ایران پیروزی بزرگی به حساب می آمد. زیرا در سایه مقاومت
رزمندگان و حرکت دیپلماسی فعال، توانست شورای امنیت را متقاعد سازد صلح بدون تعیین
متجاوز، بر خلاف عدالت و امنیت است و در واقع، عی