پاورپوینت کامل انفجار نور، انفجار اطلاعات! ۴۶ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل انفجار نور، انفجار اطلاعات! ۴۶ اسلاید در PowerPoint دارای ۴۶ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل انفجار نور، انفجار اطلاعات! ۴۶ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل انفجار نور، انفجار اطلاعات! ۴۶ اسلاید در PowerPoint :

۱۰

اشاره

بشریت در طول هزاران سال هر چه اندوخته و از حقیقت دانسته و نوشته و گفته، امروز از
زیر گرد و غبار قرن ها فراموشی بیرون آمده و در دسترس همگان قرار می گیرد. یعنی
بشریت در زمینه آگاهی و حقیقت دست به انبارگردانی زده است. موارد زائد را دور
می ریزد و از همه چیز فهرست می گیرد و نمای داشته های مفید خود را عرضه می کند. در
چنین دنیایی، خواه ناخواه و دیر یا زود نوبت به دوئل نهایی دانش ها و داشته های
آدمی از حقیقت خواهد رسید. حالا می خواهید اسمش را «جهانی شدن» بگذارید یا
«آخرالزمان» یا «عهد موعود» یا هر چیز دیگری؛ این برخورد نهایی اجتناب ناپذیر است.
چون همه ما فطرتاً می دانیم که «حقیقت» یک حقیقت است و باقی باطل. حقیقت منطقاً
نمی تواند بیش از یکی باشد.

آن پیرمرد آمده بود که در آغاز کفر فراگیر ظلمت عصر آخرالزمان، در طلیعه عصر انفجار
اطلاعات، به تمامی جهان بگوید که یادتان باشد بین این همه جدول آماری و تجربیات
علمی و اطلاعات مختلف، «خدایی» هم هست؛ خدایی که آفریدگار شماست و یک لحظه از
کوچک ترین کارها و نیات درونی شما غافل نیست و نسبت به آنها بی تفاوت نخواهد بود و
نخواهد ماند؛ خداوندی که حی و قیوم است و مؤمنان به او باید در راهش قیام کنند؛
قیام لله.

انقلاب کبیر یعنی چه؟ چرا به بعضی از انقلاب ها (مثل انقلاب فرانسه و شوروی کمونیست
و…) لقب کبیر می دهند و به خیلی های دیگر، نه؟ تفاوت انقلاب اسلامی ایران با
انقلاب پاکستان برای استقلال، افغانستان برای کمونیست شدن و نشدن، ترکیه برای
جمهوری، عراق و سوریه تحت عنوان «بعث»، کشورهای ریز و درشت منطقه برای احیای عربیت
و… چه بود و چیست؟ جز تعدادی انگشت شمار، اکثر کشورهای جهان در این یکی ـ دو قرن
اخیر به بهانه ای انقلاب کرده اند و نظام های قبلی خود را تغییر داده اند، اما فقط
به سه ـ چهار انقلاب، پسوند «کبیر» را می چسبانند و حتی یکی ـ دو نمونه از اینها
(مثل انقلاب شوروی سابق) نتوانستند دوام بیاورند و کوتاه آمدند! امروز هیچ
پاکستانی، لهستانی، عرب، هندی و… را پیدا نمی کنید که مدعی باشد مردم کشورش
انقلاب کبیر کرده اند. در این بین، الجزایری ها بیش از ما مبارزه کرده و برای
انقلابشان کشته داده اند و پاکستانی ها حتی پیش از ما ادعای جمهوری اسلامی
داشته اند و هندی ها هم تعدادشان ده ـ پانزده برابر مردم ماست و… پس عظیم و بزرگ
بودن انقلاب ما در چیست و به چیست؟ در این بین نقش هشت سال دفاع مقدس ما چه بود؟

البته با دنیای وانفسای نسبیت زده ای که ما در آن زندگی می کنیم، می توان برای این
سؤال پاسخ های متنوع و متفاوتی داشت. می توان با شک «دکارتی» در اصل قضیه چون و چرا
کرد، یا به مدد تفکر پلورالیسمی، آن قدر جواب های گوناگون و متضاد مطرح کرد که
خیلی ها ترجیح بدهند از خیر پرسیدن خود بگذرند!

می توان ادای علم گرایی و متخصصانه درآورد و به اعداد و ارقام رجوع کرد و اول، نظر
جداول آماری و نمودارهای ریاضی را پرسید و…

شاید به دلیل وجود همین بازی هاست که بشر امروز اساساً هیچ وقت با تمام وجود چیزی
نمی پرسد؛ سؤال هایش زیاد است، اما هیچ کدام جدی نیست. لااقل آن قدر جدی نیست که
بتوان برایش از جان مایه گذاشت؛ سؤال هایی که در چگونگی حیات آدمی اثر دارد، اما در
«چرایی» آن، نه! مثلاً برای بیشتر ما چه فرقی می کند که این انقلاب کبیر باشد یا
نباشد؟!

یادش به خیر! یکی از دوستان ما پسرعموی سه ـ چهار ساله خیلی با نمکی داشت. با آن
نیم وجب قدش مثل «اگوست کنت» سوداگرای تمام عیار بود. از هر چه حرف می زدی، فقط
می پرسید: «خوب است یا نه؟» از پفک و آدامس گرفته تا پل زیر گذر و خورشیدگرفتگی…
مدام می پرسید: «پفک خوبه؟ خورشید گرفتگی خوبه؟ بده؟» و تا یکی از این دو جواب را
نمی شنید، ول کن ماجرا نبود.

حالا برای اکثریت ما هم قضیه همین است. یک عده قیمت گوشت و روغن را با گذشته مقایسه
می کنند و یک عده معنویات را و هر کدام یکی از این دو حکم (خوب یا بد) را صادر
می کنند؛ کاری ندارند که یک انقلاب (مثل خیلی از جنبه های انقلاب کبیر فرانسه) هم
می تواند کبیر باشد و هم بد، حاشیه رفتیم. بگذریم!

انقلاب به زبان ساده یعنی تغییر و تحول. این تغییر اگر در صنعت و اقتصاد باشد،
می شود انقلاب صنعتی و اگر در سیاست باشد، انقلاب سیاسی و… اما اگر در جان
آدمیزاد باشد و نسبت او با مرگ و زندگی و قیامت و… می شود انقلاب کبیر. وقتی نسبت
وجودی آدم با هستی و نیستی تغییر کرد، آن انقلاب، خود به خود در تمامی عرصه های
سیاسی و اقتصادی و فرهنگی و… بروز و ظهور دارد؛ به عبارتی مثلاً یک انقلاب صنعتی
بزرگ (مثل انقلاب آمریکا) هر چقدر هم که عظیم باشد و تحولات وسیعی ایجاد کند،
لزوماً کبیر نیست. اما وقتی می گوییم «انقلاب کبیر فرانسه» شامل همه تحولات اقتصادی
و فرهنگی سده های بعد، مثل امریکا و ژاپن و کره و… می شود. چون در آن انقلاب،
نسبت آدمیزاد با تاریخ و هستی تغییر کرد. به عنوان مثال، افسانه رستم برای ما با
همین افسانه برای مردم صد سال پیش اساساً تفاوت دارد. مردم تا صد سال پیش
می دانستند که رستم افسانه است، اما همین افسانه را باور داشتند. یا روابط فامیلی و
همسایگی برایشان معنای دیگری داشت و… کلی چیزهای دیگر. اجازه بدهید جهت رعایت
اختصار، از تعبیرات استاد علی معلم استفاده کنیم. ایشان درباره عصر انفجار اطلاعات
و تکنولوژی تعبیری دارند با عنوان «انبارگردانی». می دانیم که دنیای امروز نتیجه آن
حرکتی است که به طور رسمی از رنسانس اروپا و انقلاب فرانسه آغاز می شود. امروز اوج
این حرکت و روند تاریخی را در اینترنت و شیوع رسانه های مختلف، از رادیو و تلویزیون
و ماهواره گرفته تا روزنامه و کتاب و… می دانند. حالا در این ترافیک سنگین
شاهراه های اطلاعاتی و هجوم فراگیر رسانه های جمعی، هر قوم و ملتی، هر چه را که
دارند به میدان آورده اند و رو کرده اند. کافی است نام عجیب و غریب ترین جانور یا
گیاه یا … را در اینترنت جست وجو کنید و حدقل ده ها صفحه مطلب و اطلاعات درباره
آن به دست آورید. از جادوگران عهد کهن سرخپوست گرفته تا گمنام ترین مکاتب عرفانی
شرق در عرصه تفکر معاصر حضور پیدا کرده اند. بشریت در طول هزاران سال هر چه اندوخته
و از حقیقت دانسته و نوشته و گفته، امروز از زیر گرد و غبار قرن ها فراموشی بیرون
آمده و در دسترس همگان قرار می گیرد. یعنی بشریت در زمینه آگاهی و حقیقت دست به
انبارگردانی زده است. موارد زائد را دور می ریزد و از همه چیز فهرست می گیرد و نمای
داشته های مفید خود را عرضه می کند. در چنین دنیایی، خواه ناخواه و دیر یا زود نوبت
به دوئل نهایی دانش ها و داشته های آدمی از حقیقت خواهد رسید. حالا می خواهید اسمش
را «جهانی شدن» بگذارید یا «آخرالزمان» یا «عهد موعود» یا هر چیز دیگری؛ این برخورد
نهایی اجتناب ناپذیر است. چون همه ما فطرتاً می دانیم که «حقیقت» یک حقیقت است و
باقی باطل. حقیقت منطقاً نمی تواند بیش از یکی باشد. (با تجلیات مختلفش فعلاً کاری
نداریم. اما در آن صورت هم یک حقیقت است