پاورپوینت کامل آتش در آشیانه امت محمد(ص);نگاهی گذرا به حملات و جنایات وهابیان در تاریخ ۵۶ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل آتش در آشیانه امت محمد(ص);نگاهی گذرا به حملات و جنایات وهابیان در تاریخ ۵۶ اسلاید در PowerPoint دارای ۵۶ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل آتش در آشیانه امت محمد(ص);نگاهی گذرا به حملات و جنایات وهابیان در تاریخ ۵۶ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل آتش در آشیانه امت محمد(ص);نگاهی گذرا به حملات و جنایات وهابیان در تاریخ ۵۶ اسلاید در PowerPoint :

۵۲

محمّدبن عبدالوهّاب، که با تلاش جاسوسان سرویس های امنیتی انگلیس، توانست فرقه انحرافی وهابیت را بنیان گذارد، با اعلام جهاد علیه مسلمانان، به اتهام کفر، شرک و بدعت، اعراب بادیه نشین را تحریک کرد و به کمک ابن سعود، لشگری فراهم ساخت و با حمله به شهرها و روستاهای مسلمان نشین، و اشغال مکه و مدینه، مردم را به خاک و خون کشید و با غارت اموال مسلمانان، حاکمیت خویش را تثبیت کرد. در نوشته زیر به بخشی از جنایات این فرقه انحرافی خواهیم پرداخت. امید است بتوانیم در شماره های آینده، به بررسی و بیان جزئیات این جنایات بپردازیم.

۱. قتل و غارت وهّابیان در منطقه نجد و اشغال حجاز و خانه خدا

ابن بشر عثمان بن عبد اللّه، مورخ آل سعود، درباره آغاز دعوت وهّابیت در منطقه نجد و کُشتار مردم بی گناه به اتهام شرک می نویسد: عبدالعزیز همراه با عدّه ای به قصد جهاد با اهل سرزمین «ثادق» حرکت کرد و با محاصره آن منطقه، بخشی از نخلستان های آنان را قطع کرد و تعدادی از مردان شان را به قتل رساند. سپس عبدالعزیز به قصد جهاد به سمت «خُرج» حرکت کرد و در منطقه «دُلَم» هشت نفر از مردان را بکشت و مغازه ها را که مملوّ از اموال بود، غارت کرد و آن گاه به سرزمین «نَعْجان»، «ثَرْمَدا»، «دُلَم» و «خُرْج» رفت و عدّه ای را کشت و شتران بسیاری به غنیمت گرفت. (۱و۲)

ابن بشر در ادامه می نویسد: عبدالعزیز به قصد جهاد وارد «منفوحه» شد و محصولات زراعی آنان را به آتش کشید و بخش عظیمی از جواهرات، گوسفندان و شتران را به غنیمت گرفت و ده نفر را نیز کشت.(۳)

لشگر عبدالعزیز شبانگاه وارد منطقه «حَرْمه» شد و پس از طلوع فجر به دستور عبداللّه، پسر عبدالعزیز، تیراندازان به صورت دسته جمعی به طرف شهر تیراندازی کردند و صدای مهیب تیرها، شهر را به لرزه درآورد، به گونه ای که بعضی از زنان حامله، سقط کردند و مردم به وحشت افتاده و شهر به محاصره درآمد و مردم شهر، نه توان مقاومت و نه امکان فرار از شهر را داشتند.(۴)

ابن بشر درباره حمله وهّابیت به ریاض می نویسد: اهل ریاض، همه مردان، زنان و کودکان با شنیدن حمله لشگر وهّابیت، از ترس و وحشت پا به فرار گذاشتند؛ از آنجایی که این حمله در فصل تابستان بود، جمعیت زیادی در اثر گرسنگی و تشنگی جان سپردند.(۵)

ابن بشر در ادامه می گوید: وقتی عبدالعزیز وارد ریاض شد، جز اندکی از مردم، کسی در شهر نمانده بود. فراریان را دنبال کرد؛ عدّه ای را کشت و اموالی را که با خود داشتند به غنیمت گرفت. همچنین به شُرطه ها دستور داد از خانه های خالی از صاحبانشان محافظت کنند. آن گاه تمام اموال، اسلحه ها، مواد غذایی و وسایل خانه ها را به غنیمت گرفت و غالب خانه ها و نخلستان ها را به تصرّف خود درآورد.(۶)

زینی دحلان، مفتی مکه مکرمه می نویسد: وهّابی ها از درود فرستادن به پیامبر گرامی[ص] بر روی منابر و پس از اذان، ممانعت می کردند. مرد صالح نابینایی را که اذان می گفت و پس از اذان به رسول اکرم[ص] صلوات فرستاد نزد محمد بن عبدالوهّاب آوردند و او دستور داد مؤذن نابینا را به جرم درود بر حضرت، کشتند.

او در ادامه می نویسد: اگر مانند این کارهای زشت وهّابی ها را بخواهم بنویسم، دفترها مملوّ خواهد شد؛(۷) با اینکه درود به پیامبر گرامی(ص) نص قرآن و دستور الهی است که می فرماید: «إِنَّ اللّه َ وَمَلاَئِکتَهُ یصَلُّونَ عَلَی النَّبِی یا أَیهَا الَّذِینَ آمَنُوا صَلُّوا عَلَیهِ وَسَلِّمُوا تَسْلِیما».(۸) در آیه شریفه هیچ گونه قید مکانی و زمانی برای درود به حضرت ذکر نشده؛ یعنی هر وقت و هر کجا می شود باید به پیامبر گرامی درود فرستاد.

۲. کشتار بی رحمانه شیعیان کربلا

وهابیان، پس از اشغال خانه خدا و حاکم شدن بر منطقه عربستان امروزی، اماکن مذهبی شیعیان در جهان را هدف خود قرار دادند. کشتار وهّابیان در کربلای معلّی در سال ۱۲۱۶ صفحه تاریخ را سیاه کرده و قلب هر خواننده را به درد می آورد. دکتر منیر عجلانی می نویسد: دوازده هزار نفر سپاه وهّابیان به فرماندهی سعود، فرزند عبدالعزیز وارد کربلا شدند، در حالی که بیشتر مردم کربلا به مناسبت عید غدیر به نجف اشرف و زیارت امیرالمؤمنین(ع) رفته بودند و در شهر، جز عدّه اندکی از پیرها و ناتوان ها نمانده بودند. سپاه وهّابیان به هر کس که برخوردند، کشتند، تا آنجا که آمار کشته ها به مرز سه هزار نفر رسید و اموال غارت شده از کربلا قابل وصف نبود. گفته می شد آن روز دویست شتر بار سنگین از کربلا به غارت بردند.(۹)

محمد قاری غروی، در تاریخ نجف، از مجموعه شیخ خضر، نقل می کند: وهّابیان صندوق قبر حبیب بن مظاهر را که از چوب بود شکسته و سوزاندند و با آن در ایوان طرف قبله حرم، قهوه درست کردند. آن ها می خواستند صندوق قبر شریف حسین را هم بشکنند، اما چون دارای شبکه های آهنین بود، توفیق نیافتند.(۱۰)

شیخ عثمان بن بشر، مورّخ دیگر وهّابی، که خود اهل نجد بود، می نویسد: گنبد روی قبر (سیدالشهدا) را ویران ساختند و صندوق روی قبر را که زمرّد، یاقوت و جواهرات دیگر در آن نشانده بودند، برگرفتند و آنچه در شهر از مال، سلاح، لباس، فرش، طلا، نقره و قرآن های نفیس یافتند، غارت کردند و نزدیک ظهر از شهر بیرون رفتند.(۱۱)

صلاح الدین مختار که خود وهّابی است، می نویسد: در سال ۱۲۱۶ امیر سعود با لشگر انبوهی از مردم نجد، عشایر جنوب حجاز و دیگر نقاط به قصد عراق حرکت کرد. در ماه ذیقعده به کربلا رسید. او تمام برج و باروی شهر را خراب کرد و بیشتر مردم را که در کوچه و بازار بودند، کُشت و نزدیک ظهر با اموال و غنایم فراوان از شهر خارج شد. آن گاه خمس اموال غارت شده را خود سعود برداشت و بقیه را به نسبت هر پیاده، یک سهم و هر سواره، دو سهم، بین لشگریان تقسیم نمود.(۱۲)

شیخ عثمان نجدی، از مورّخان وهّابی می نویسد: وهّابیان به صورت غافلگیرانه وارد کربلا شدند و بسیاری از اهل آنجا را در کوچه و بازار و خانه ها کشتند؛ روی قبر حسین(ع) را خراب کردند و آنچه در داخل قبّه بود را به چپاول بردند و هرچه در شهر از اموال، اسلحه، لباس، فرش، طلا و قرآن های نفیس یافتند، ربودند. نزدیک ظهر، در حالی که قریب به دو هزار نفر از اهالی کربلا را کشته بودند، از شهر خارج شدند.(۱۳)

برخی می نویسند: «وهّابیان در یک شب، بیست هزار نفر را به قتل رساندند».(۱۴)

میرزا ابوطالب اصفهانی در سفرنامه خود می نویسد: هنگام برگشت از لندن و عبور از کربلا و نجف، دیدم که قریب بیست و پنج هزار نفر وهّابی وارد کربلا شدند و شعار «مشرکان را بکشید و کافران را سر ببُرید»(۱۵) سر می دادند. آنان بیش از پنج هزار نفر را کشتند و زخمی ها حساب نداشت؛ صحن مقدّس امام حسین(ع) از لاشه کشتگان پر و خون از بدن های سر بریده شده، روان بود. او می افزاید: پس از یازده ماه، بار دیگر به کربلا رفتم. دیدم که مردم، آن حادثه دل خراش را نقل می کنند و گریه سرمی دهند، به گونه ای که از شنیدن آن، موها بر اندام راست می شد.(۱۶)

۳. حمله به نجف اشرف

حمله وهّابی ها به عراق از ۱۲۱۴ آغاز شد. چون در آن سال وهّابی ها به نجف اشرف حمله کردند، ولی عرب خزاعل جلو آن ها را گرفتند و سیصد نفر از آن ها را کشتند. (۱۷) در سال ۱۲۱۵ نیز گروهی برای انهدام مرقد مطهّر حضرت امیر(ع) عازم نجف اشرف شدند که در مسیر با عدّه ای از اعراب درگیر شدند و شکست خوردند.(۱۸) در مدّت نزدیک به ده سال چندین بار حملات شدیدی به شهر کربلا و نجف انجام دادند.(۱۹) در سال ۱۲۱۶ وهّابیان پس از کشتار بی رحمانه اهل کربلا و هتک حرمت حرم حسینی(ع) با همان لشگر راهی نجف اشرف شدند، ولی مردم نجف به سبب آگاهی از ماجرای کشتار و غارت کربلا و آمادگی دفاعی به مقابله برخواستند؛ حتّی زن ها از منزل ها بیرون آمدند و مردان خود را تشجیع و تحریک به دفاع کردند تا اسیر کشتار و چپاول وهّابیان نشوند. در نتیجه، سپاه وهّابی ها نتوانستند به شهر نجف وارد شوند.(۲۰) در سال ۱۲۲۰ یا ۱۲۲۱ وهّابی ها به سرکردگی «سعود» به نجف اشرف حمله بردند، ولی چون شهر دارای برج و بارو بود و در بیرون نیز خندقی شهر را حفاظت می کرد؛ به علاوه جمعی از مردم و طلاب علوم دینی در حدود دویست نفر، تحت رهبری شیخ جعفر نجفی(کاشف الغطا) از مراجع اعلم عصر، که خود مردی دلیر بود، شبانه روز مشغول دفاع از شهر بودند، کاری از پیش نبردند.

انبار اسلحه، خانه شیخ جعفر کاشف الغطا بود. او بر هر دروازه نجف و در هر برجی جمعی از طلاب و مردم را به دفاع واداشته بود. شیخ حسین نجف، شیخ خضر شلال و سید جواد عاملی (صاحب مفتاح الکرامه) و شیخ مهدی ملاکتاب از جمله علمای مدافع شهر بودند که از مردان بلند آوازه می باشند.

قوای سعود در این حمله، پانزده هزار وهّا