پاورپوینت کامل تعمیرگاه;بچه هایی که پدر خود را گم کردند! ۲۶ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل تعمیرگاه;بچه هایی که پدر خود را گم کردند! ۲۶ اسلاید در PowerPoint دارای ۲۶ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل تعمیرگاه;بچه هایی که پدر خود را گم کردند! ۲۶ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل تعمیرگاه;بچه هایی که پدر خود را گم کردند! ۲۶ اسلاید در PowerPoint :

۴

خوش دارم گمنام و تنها باشم تا در غوغای کشمکش های پوچ مدفون نشوم. شهیدمصطفی چمران

طی چند سال اخیر، یکی از رجال نظامی وقتی خواست برای نمایندگی مجلس و یا ریاست جمهوری، کاندیدا شود، اقدام به عملی بسیار ناجوانمردانه کرد که متأسفانه سنگ بنایی شد برای سوءاستفاده های بعدی. او که با گذشت سال های مدید از شهادت آن سرداران، هیچ سراغی از خانواده آنان نگرفته بود، تازه به فکرش رسیده بود که می توان از عنوان خانواده آن ها برای بالابردن آرای انتخاباتی، استفاده بهینه کرد. به همین خاطر در بروشورهای تبلیغاتی اش، نام چند تن از فرزندان و همسران سرداران شهید را به عنوان حامی، یدک کش کرد تا با استفاده ابزاری از آن ها، بتواند چند رأی جمع کند. نتیجه این عمل همان شد که در انتخابات ریاست جمهوری اخیر، شاهد بودیم که برخی از آن خانواده ها که خود را مدعی و نماینده تام الاختیار شهید خود می دانستند، با وجودی که ۲۶ سال از شهادت عزیزانشان می گذرد، به جای ایشان تصمیم گیری کرده و کم مانده بود از زبان آن شهیدان، نام کاندیدایی خاص را مطرح کنند!

عده ای که همواره بر طبل «عدم تقدس شهدا» و زمینی بودن آن ها می کوفتند و برای کوبیدن جناح مقابل حتی حاضر بودند به خیال خام خود، جایگاه و مقام شهدا را تنزل دهند، به یک باره صفحات نشریات و بروشورهای شان مملو شد از تقدس و الهی بودن و دست نیافتنی بودن شهدا و به دنبال آن، مصاحبه با خانواده آن ها برای اعلام تأیید خویش؛ مثل اینکه این روزها، بچه هایی که از پدرشان حتی تصویری به خاطر ندارند، به خود حق می دهند تا درباره نظرات و تفکرات پدر خود تعیین تکلیف کنند و از قول آن بزرگوار، از افراد و جناح های مختلف حمایت کنند یا دیگران را بکوبند!

ای کاش این فرزندان محترم شهدا، فقط ذره ای نامه ها، وصیت نامه ها و گفته های پدران خویش را مرور می کردند تا دریابند پدرانشان، نه برای رسیدن به پست و مقام دنیوی، که تنها و تنها برای حفظ اسلام و به پیروی از ولایت فقیه، جان ارزشمند خویش را در طبق اخلاص نهادند. وگرنه همین شخصیت های سیاسی متحول شده و برگشته از آرمان های امام خمینی، همان روزها هم بودند و برای همین شهدا فقط به واسطه این که در خط امام هستند، قابل احترام بودند و بس.

استاد شهید مرتضی مطهری، جمله بسیار زیبایی دارد به این مضمون: «شخصیت ها تا زمانی برای ما قابل احترام هستند که در مسیر حق حرکت می کنند. به محض این که از راه حق خارج شدند، دیگر هیچ ارزش و احترامی ندارند.» چه کسی گفته هر کس که زمانی با امام بود، تا ابدالدهر هر عملی مرتکب شود برای ما مقدس است و باید الگو قرار گیرد؟

پس تکلیف بنی صدر، قطب زاده و ده ها تن امثال آنان که سال های اول انقلاب ظاهراً با امام همراه بودند و به پیروی از نفس خود، به مرور مسیر خویش را از امام و انقلاب اسلامی جدا کردند، چه می شود؟ آیا باید همچنان قابل احترام و ارزش باشند؟

مگر آنان که با وجود سابقه ده ها ماه در جبهه و حتی جانبازی، به دلایل مختلف کم آوردند و در اوج ذلت و خفت به آغوش دشمن پناه بردند و با ارائه اطلاعات و افشای اسرار حکومت اسلامی، به انقلاب و مردم ضربه زدند و حتی امروز در شبکه های ماهواره ای غرب از شهید همت و باکری خاطره تعریف می کنند، باید برای ما قابل ارزش و احترام باشند؟

آیا این درست است که «شمر بن ذی الجوشن» به واسطه حضور در جنگ صفین و جانبازی در رکاب امام علی (ع) الگو شود و در روز عاشورا، لشکریان مقابل امام حسین (ع) شمر را با سابقه جبهه و جانبازی ببینند، ولی امام حسین (ع) را نبینند!

مگر صِرف بودن مقطعی از تاریخ در کنار امام، مجوز هرگونه ادعایی تا یوم القیامه است؟

مگر نه اینکه برخی از آنانی که در جنگ های بدر و احد همراه پیامبراعظم (ص) بودند و یا در نبردهای امام علی (ع) ایستادگی و جانبازی از خود نشان دادند، در مقطعی در برابر تحریک آقازاده ها و نفس خویش، کم آوردند و در مقابل امام بر حق، صف آرایی کرده و در اوج ذلت به هلاکت رسیدند؟

<