پاورپوینت کامل ایمان ابابیل و دکترین عقاب و افعی ۸۸ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل ایمان ابابیل و دکترین عقاب و افعی ۸۸ اسلاید در PowerPoint دارای ۸۸ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل ایمان ابابیل و دکترین عقاب و افعی ۸۸ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل ایمان ابابیل و دکترین عقاب و افعی ۸۸ اسلاید در PowerPoint :

۳۰

شکست«کیدون»

در ساختارهای نظامی مدرن، کمیّت دیگر ملاک دقیقی نیست؛ بلکه این کیفیت است که تعیین کننده تلقی می شود. بنابراین رزمندگانی موفق ترند که تخصصی تر و حرفه ای تر بجنگند؛ سربازانی که «آلوین تافلر» از آن ها با عنوان، «سرباز جهانی» ( universal soldier) یاد می کند.

در پی به اسارت درآمدن «الداد رگو» و «آهود گلدواسر» دو نظامی صهیونیست، ارتش اشغالگر قدس، تهاجمی نظامی را که از حدود یک سال پیش، به منظور نابودی حزب الله طراحی و آماده کرده بود، به مرحله اجرا گذاشت. «مسیر دگرگونی»، عنوانی بود که اسرائیل برای این عملیات گسترده برگزیده بود و در برابر، حزب الله لبنان، مقاومت دلیرانه «وعده صادقانه» (الوعد الصادق) را به نمایش گذاشت. گرچه این جنگ سی وسه روزه، از ابعاد و سطوح مختلف قابل بررسی است، اما هدف این مقاله، بررسی این جنگ از زاویه شکست نیروهای ویژه ارتش رژیم صهیونیستی است.

مقاومت مردانه و رزم عاشورایی فرزندان معنوی حضرت روح الله(ره) و مردان نصرالله در جنوب لبنان، بر این حقیقت صحه نهاد که «کم من فتبه قلل غلت فتیه کثیر باذن الله…»

نیروهای «کیدون»

در جنگ های معاصر و مدرن، نیروهای ویژه از جایگاه خاص و ممتازی برخوردارند. از آن جا که در ارتش و جنگ های مدرن، مسیر حرکت تحولات نظامی از کمیت به سوی کیفیت است، تنها نیروهایی توان حضور و قدرت نمایی در عرصه نبردهای امروز را می یابند که «دانایی و دلیری» و «تخصص و رزمندگی» را با هم جمع کرده باشند. در ساختارهای نظامی مدرن، کمیت دیگر ملاک دقیقی نیست؛ بلکه این کیفیت است که تعیین کننده تلقی می گردد. بنابراین رزمندگانی موفق ترند که تخصصی تر و حرفه ای تر بجنگند؛ سربازانی که «آلوین تافلر» از آن ها با عنوان «سرباز جهانی» یاد می کند، رزمندگانی که با اتکا به توان فیزیکی و مهم تر از آن، با توان ذهنی و فکری خود می جنگند، سربازانی قائم به خود که بیش از ابزار، به «خود» متکی هستند و البته ناگفته پیداست که «ایمان و انگیزه» در این میان نقشی تعیین کننده دارد. این ویژگی ها بیش از همه در نیروهای ویژه وجود دارد.

نیروهای ویژه قادرند بدون تمرکز فرمان دهی، جنگ ویژه (عملیات نامنظم، عملیات پدافند داخلی، عملیات روانی) را در محیط های جغرافیایی (کویر، بیابان، جنگل، کوهستان و شهر) به صورت آشکار، نیمه پنهان و پنهان؛ در زمان جنگ، صلح، و نه جنگ و صلح به انجام رسانند. جنگ های مدون و ویژه چنین اقتضا می کنند که یگان های رزمی بزرگ و حجیم جای خویش را به واحد های کوچک اما متخصص و خوداتکا دهند؛ به ویژه این که امروزه دیگر «عملیات ویژه» تنها در حوزه نظامی تعریف نمی شود و حوزه های گسترده تری هم چون امور نظامی، شهری، سیاسی، اجتماعی و مدنی را در بر می گیرد.

در حوزه نظامی نیز با تحولات عمیق نظری و ساختاری، نیروهای ویژه، جایگاه برجسته تری یافته اند. از جمله این تحولات، تبدیل شدن دکترین جنگ نامتقارن و تأسیس نظریه منازعات کم شدت به یک گفتمان جهانی در حوزه نظامی است که به این مسأله برجستگی خاصی بخشیده است؛ نظریاتی که مبنا و اساس آن ها را جنگ های ویژه و نیروهای مخصوص تشکیل می دهند.

این همه، خود به تنهایی می توانند جایگاهی خاص به نیروهای ویژه ارتش اشغالگر قدس ببخشد، اما علاوه بر این موارد، ملاحظات دیگری موجب شده است که «نیروهای عملیات ویه» در ارتش صهیونیستی نقش خاص تر؛ بلکه ممتازتری بیابند که ذکر تمامی آن ها از حوصله این نوشتار بیرون است.

کمبود نیروی انسانی، احساس ترس دائمی، دکترین امنیتی بازدارندگی، استراتژی نظامی «جنگ پیش دستانه»، فقدان «عمق استراتژیک»، دکترین جنگی «جنگ برق آسا» و استراتژیکی عملیاتی «ضربت سخت» و دلایل دیگر، اسرائیل را به سمت تکیه هرچه بیش تر به نیروهای ویژه سوق داده است.

در چارچوب دکترین جنگ برق آسا و استراتژی «هکه کاتش» (به زبان عبری یعنی ضربت کوبنده)، نیروهای ویژه ارتش غاصب صهیونیستی، جایگاه یگانه ای یافته اند؛ نیروهایی که به منظور هرچه دقیق تر و صحیح تر انجام شدن ضربت کوبنده اسرائیل، حکم پیش تازان نبرد و نخبه ترین واحد های رزمی این رژیم را یافته اند. بدین منظور طراحی یک دکترین «عملیات ویژه» و یک استراتژی خاص نیروهای ویژه از اواخر دهه پنجاه و اوایل دهه شصت میلادی در دستور کار ارتش صهیونیستی قرار گرفت. دکترین «کیدون»، یک دکترین منحصر به فرد با توجه به مختصات ژئوپلتیک، ژئواستراتژیک، نظامی و رزمی رژیم صهیونیستی است. دکترین کیدون، ناظر بر این مسأله است که نیروهای ویژه، در حکم سرنیزه ارتش صهیونیستی می باشند و هم چون یک سرنیزه با رخنه و نفوذ در عمق قلمرو دشمن، با یک حمله سریع و غافل گیرکننده، با وارد ساختن ضربه ای عمیق و کاری به قلب دشمن، او را از پا در می آورند. یکی از دلایل پیروزی رژیم صهیونیستی در جنگ هایش با ارتش های عربی و «سازمان آزادی بخش فلسطین»، استفاده دقیق و هوشمندانه از نیروهای کیدون است. طی دهه هفتاد و هشتاد میلادی، نیروهای ویژه اسرائیل، در جنگ با «الفتح» و سازمان آزادی بخش فلسطین حکم ستون فقرات استراتژی نبرد اسرائیل را یافت.

جالب آن که دکترین کیدون، صرفاً به نیروهای نظامی غاصب قدس محدود نمانده و به دکترین عملیاتی نیروهای امنیتی اسرائیل نیز تبدیل شد. امروزه کیدون، دکترینی است که نیروهای امنیتی و نظامی رژیم صهیونیستی، توأم از آن بهره می برند.

«ویکتور استروفسکی» مأمور سابق موساد، در کتاب «راه نیرنگ» خود می نویسد: «موساد (سرویس اطلاعات خارجی) از جوخه های تروری سود می جوید که نام سازمانی و رمزی آن ها «کیدون» است؛ جوخه های متشکل از زبده ترین و بی رحم ترین نیروهای عملیاتی موساد که وظیفه ترور و قتل دشمنان رژیم صهیونیستی را در خارج از مرزهای فلسطین اشغالی برعهده دارند.»

از جمله این ترورها، ترور رهبران گروه «سپتامبر سیاه» پس از حادثه المپیک مونیخ در سال ۱۹۷۲، طی عملیاتی با نام «خشم خدا» که «استیون اسپیلبرگ» بر مبنای آن، فیلم «مونیخ» را در سال ۲۰۰۵ جلوی دوربین برد ، ترور شهید «فتحی شقاقی» در مالت، ترور «خالد مشعل» در اردن و از همه مهم تر ترور «رفیق حریری» در لبنان در سال ۲۰۰۴ است که در واقع حکم مبدأ پروژه حذف و خلع سلاح حزب الله را دارند.

به همین نسبت در «شاباک» (سرویس امنیت داخلی رژیم صهیونیستی) و «آمان» (سرویس اطلاعات نظامی)، و واحد «دوودان» نیز واحد هایی مشابه کیدون موساد طراحی شده است. چنان چه نیروهای کیدون شاباک، مسئولیت طراحی و انجام ترور رهبران انتفاضه را برعهده داشته اند که از جمله مهم ترین آن ها می توان به ترور شهید مهندس «یحیی عیاش» (فرمان ده گردان های «عزالدین قسام» حماس)، شهید شیخ «احمد یاسین» (رهبر معنوی حماس) و شهید دکتر «عبدالعزیز رنتیسی» اشاره کرد.

هم اکنون نیز در داخل سرزمین های اشغالی در چارچوب دکترین کیدون، عملیات ترور و ربودن فعالان «انتفاضه الاقصی» بر عهده یک ستاد عملیات مشترک قرار دارد که مسئولیت کنترل و هدایت توأم واحد های کیدون شاباک، آمون، پلیس مرزی رژم صهیونیستی، یگان ضربت و واحد ضربت ویژه در کرانه باختری و نوار غزه را برعهده دارد؛ مرکزی عملیاتی، زیر نظر عالی رئیس ستاد کل ارتش که از نظر عملیاتی، زیر نظر فرمان ده مرکزی ارتش می باشد.

فرمان دهان ارتش صهیونیستی، خوب به یاد دارند که همیشه در میدان جنگ با ارتش های عربی، نیروهای کیدون همیشه بهترین کارنامه نظامی را از خود به یادگار گذاشته اند و بهترین نتایج را برای این رژیم به دست آورده اند. با این همه سوابق، اما نیروهای کیدون، در صحنه یک نبرد، نه تنها نتوانستند هیچ دست آورد شاخص نظامی را کسب نمایند که حتی ضرب شصت های بزرگی نیز نوش جان کرده اند؛ صحنه نبرد با حزب الله لبنان.

ساختار نیروهای ویژه اسرائیل نسبت به ساختار این نیروها در ارتش های غربی؛ به ویژه ارتش ایالات متحده آمریکا، بسیار ساده تر می نماید. رژیم صهیونیستی در برگیرنده حدود چهل وپنج واحد عملیات ویژه است که از این تعداد، سی ودو واحد متعلق به نیروهای نظامی و سیزده واحد متعلق به نیروهای انتظامی و پلیس اسرائیل می باشد. از میان سیزده واحد ویژه انتظامی، نُه واحد متعلق به پلیس شهری و چهار واحد متعلق به گارد مرزی رژیم صهیونیستی است. جدای از سیزده واحد مذکور، پلیس شهری و گارد مرزی هر کدام دارای پنج واحد «گشت ویژه» ضد شورش می باشند که در زمره واحد های ویژه قلمداد نمی شوند. از دیگر یگان های تحت امر نیروی زمینی، فرمان دهی نیروهای ویژه است.

فرمان ده نیروهای ویژه در نیروی زمینی، با عنوان «افسر ارشد نیروهای چترباز و پیاده» خوانده می شود که در واقع در حکم «فرمان دهی عمومی نیروهای ویژه» آن است. واحد های تحت امر افسر ارشد نیروهای چترباز و پیاده، عبارتند از: واحد های «منظم» و «نامنظم».

واحد های منظم تحت امر این فرمان دهی عبارتند از چهار تیپ پیاده کماندویی و هوابرد که به ترتیب عبارتند از:

(۱) تیپ پیاده نیروی مخصوص «گولانی»؛

(۲) تیپ پیاده نیروی مخصوص «گیوعاتی»؛

(۳) تیپ ویژه هوابرد دویست وبیست وشش «تصانهانیم»؛

(۴) تیپ ویژه «ناحال».

علاوه بر این چهار تیپ منظم رزمی ویژه، فرمان دهی نیروهای ویژه شامل ده واحد ویژه ضربت نامنظم است. واحد های ضربت ویژه ای که وظایف جنگ های ویژه؛ چون جنگ چریکی، ضد چریکی، ضد شورش، ضد تروریسم، ضد ترور، عملیات روانی و… را برعهده دارند.

از میان این ده یگان، دو یگان از دیگر واحد ها خاص تر و معروف ترند؛ واحد «اگوز» (egoz) و واحد «sayer et matkal». واحد یگان ضربت، ویژه ضد چریکی ارتش صهیونیستی است که تحت فرمان دهی تیپ گولانی قرار دارد و تنها واحد ویژه ای است که به طور تخصصی مسئولیت عملیات ضد چریکی ارتش صهیونیستی را برعهده دارد. این واحد در جنوب لبنان متحمل ضربه های سنگینی از حزب الله لبنان شده است.

واحد دیگر «sayer et matkal»، این عبارت در واقع، مخفف عبری عنوان کلی «واحد تجسس ستاد کل» است. قدیمی ترین و نخستین واحد ضربت ویژه اسرائیل است که انجام عملیات «انتبه» توسط آن موجب شهرت جهانی اش شد. از جمله فرمان دهان و کهنه سربازان این واحد می توان به «ایهود باراک»، «بنیامین نتانیاهو»، «موشه تبصر»، «شائول موفاز»، «موشه یعالون» و «آمنون لیپکین شاهاک» اشاره کرد. اما هیچ یک از آن ها به برجستگی باراک دست نیافت. باراک به عنوان چهره بی مانند این واحد، به علت فرمان دهی چند عملیات ویژه، به یک ستاره و قهرمان نیروهای ویژه بدل شده است؛ اگرچه در عرصه سیاست هیچ گاه خوش ندرخشید.

از میان بیست ودو واحد نیروی مخصوص ارتش صهیونیستی، نیروی زمینی بیش ترین سهم را کسب کرده است. بیست وچهار واحد نیروی ویژه از آن نیروی زمینی است. از این میان، پنج واحد نصیب نیروی هوایی و سه واحد، نصیب نیروی دریایی شده است.

سیستم کنترل و فرمان دهی نیروی زمینی ارتش اسرائیل از آن جا که بیش ترین تعداد واحد های نیروی مخصوص ارتش اسرائیل را دارد، قوی ترین سیستم کنترل و فرمان دهی نیروهای ویژه ارتش را داراست. پیش از تشریح این سیستم کنترل و فرمان دهی، ضروری است تا کمی در مورد سیستم کنترل و فرمان دهی خود نیروی زمینی، توضیحاتی ارائه شود.

آن چه که امروزه به عنوان نیروی زمینی رژیم صهیونیستی شناخته می شود، سیستمی متأخر است. این سیستم از سال ۱۹۸۳، به این طرف طراحی و عملیاتی شده است. تا پیش از آن، عملاً ارتش صهیونیستی از داشتن چیزی به نام فرمان دهی نیروی زمینی محروم بود. در گذشته وظیفه این نیرو توسط فرمان دهی های سه گانه شمالی، میانی و جنوبی انجام می شد، اما در سال ۱۹۸۳، با تأسیس «سرفرمان دهی نیروی زمینی»، این ارتش رسماً دارنده نیروی زمینی شد.

قرارگاه مرکزی نیروی زمینی ارتش صهیونیستی، از دو نوع تقسیم بندی بهره می برد. یک نوع تقسیم بندی بر مبنای واحد های رزمی؛ از قبیل پیاده نظام، زرهی، توپخانه، اطلاعات، لجستیک و مهندسی رزمی و هم چنین در برگیرنده سپاه، لشکر، تیپ و گردان های متعدد است. نوع دیگر این تقسیم بندی، منطقه ای است. بنابراین نیروی زمینی به سه فرمان دهی شمالی، میانی و جنوبی تقسیم می شود که هر یک، منطقه ویژه ای را زیر پوشش قرار می دهند؛ مثلاً فرمان دهی شمالی، مسئولیت شمال فلسطین اشغالی و جنوب لبنان را برعهده دارد.

قرارگاه مرکزی فرمان دهی نیروی زمینی در کمپ «بارلو» میان بندر «اشقلون» و «کریات ملاخی» واقع است. اولین فرمان ده نیروی زمینی، سرلشکر «دان شمرون» بود که طی سال های ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۵ این مسئولیت را برعهده داشت. از آن جا که دان شمرون، فرمان دهی ارشد عملیات انتبه را برعهده داشت، در زمره فرمان دهان بزرگ و معروف رژیم صهیونیستی قرار دارد. وی مدتی نیز فرمان دهی نیروهای ویژه اسرائیل را برعهده داشت و بعدها به ریاست ستاد کل ارتش صهیونیستی (۱۹۸۷ تا ۱۹۹۱) رسید.

ساختار فرمان دهی نیروهای ویژه اسرائیل، شباهت زیادی به فرمان دهی عملیات ویژه نیروی زمینی ارتش آمریکا دارد. در واقع فرمان دهی نیروهای چترباز و پیاده اسرائیل، ترکیبی از فرمان دهی عملیات ویژه نیروی زمینی ارتش آمریکا؛ به انضمام «سپاه هجدهم هوابرد»، به عنوان نخبه ترین سپاه رزمی نیروی زمینی آمریکا؛ است.

این همان سپاهی است که ستون فقرات اشغال نظامی عراق، توسط آمریکا را تشکیل می داد. سپاه هجدهم هوابرد نیروی زمینی آمریکا، از یگان های زیر ترکیب یافته است:

(۱) لشکر ۸۲ هوابرد؛

(۲) لشکر ۱۰۱ هوابرد؛

(۳) لشکر ۱۰ کوهستانی؛

(۴) لشکر ۳ پیاده.

فرمان دهی سپاه هجدهم هوابرد، هم چنین ناظر بر ریاست «مرکز جنگ های ویژه جان اف کندی» است و قرارگاه اصلی هر دو در پایگاه «فورت براگ» ایالت «کارولینای ش