پاورپوینت کامل همه چیز گوشی ام را نشان امام می دهم! ۳۸ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل همه چیز گوشی ام را نشان امام می دهم! ۳۸ اسلاید در PowerPoint دارای ۳۸ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل همه چیز گوشی ام را نشان امام می دهم! ۳۸ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل همه چیز گوشی ام را نشان امام می دهم! ۳۸ اسلاید در PowerPoint :

۱۶

تقدیم به همه شهدای محافظ

آخرش زدم توی گوشش؛ با این که حدس می زدم، عذاب وجدان ولم نکند و پامال شدن رفاقت چندین ساله مان حتمی شود، اما دیگر تحمل شنیدن حرف های نیشدار را نداشتم. بهش گفته بودم، دست بردار از این قضاوت های متعصب سرد و بی اهمیت؛ مگر ول کن بود؟ آخرین حرفش دیگر خونم را به جوش آورد، وقتی که گفت: با امام بودن شرط لازم است، اما با امام ماندن، شرط کافی است.

بعد هم خواند:

با علی در بدر بودن شرط نیست

ای برادر نهروان در پیش روست

داشت به من کنایه می زد و مرا با خوارج هم ردیف می خواند؛ دورو و منافق به خط ولایت. نمی شد توی گوشش نزنم. باید حساب کار دستش می آمد که وقتی دو کلمه حرف حساب زدم، مرا با کافر و نامرد و منافق یکی نداند. مگر من چه گفتم؟ گفتم: این کشور را به نفع خودشان مصادره کرده اند.

گفتم: جوان هایی مثل من باید برای کار کردن آن هم اگر گیرشان بیاید تاریخ مصرفدار و قراردادی کار کنند. مگر ما برای این کشور نیستیم؟ کارگر صادراتی، کرایه ای و پستی برای یک کشور دیگر که نیستیم، مال همین وطنیم. چه طور یک عده تا زمان خودشان بود، حق و حقوقشان رسمی و عمری و دائمی بود، نه جیره بندی و کوتاه مدت!؟ ولی به ما که رسید، قراردادی و سهمیه بندی و یارانه ای شد؟ می خواهند مردم را توی دست داشته باشند.

من از همین واقعیت ها برایش می گفتم و او سعی داشت ثابت کند که شبکه بی. بی. سی ننه مرده بی پدر، مرا شست وشوی مغزی داده است. می گفت: سهمیه بندی به خاطر جلوگیری از اسراف و تعیین میزان دارایی و مصرف است که در برنامه ریزی های آینده تأثیر دارد، راه حل جلوگیری از سوءاستفاده برخی سودجویان و راه رسیدن هرکس به حق واقعی خودش است؛ پرداخت یارانه هم همین طور. تا کِی باید دولت، حقوق گروه بسیاری از مردم را به عنوان یارانه مثلاً آب برای کسی پرداخت کند که می خواهد هر دو روز یک بار، آب استخر خصوصی اش را با شیر آب خانه اش پر و خالی کند؟!

نظر رضوان این بود که قراردادی بودن نیرو های کاری سبب می شود، افراد براساس علاقه ها، تحصیلات و توانایی هایشان به فعالیت بپردازند؛ چون ناتوانی آن ها و یا کوتاهی زمان اجرای مسئولیتشان سبب جای گزینی نیروهای بهتر و تواناتر می شود. این قراردادی بودن باعث می شود، نیرو همیشه پرونده کاری پویا و پرباری داشته باشد تا تمدید کار برایش میسر شود. تازه! آینده بازار و تقاضا را که کسی نخوانده است. صاحبکار چه گناهی کرده که باید تاوان هر پیش آمدی را بدهد؟

عقیده داشت: نداشتن امنیت شغلی باعث می شود، طرف مدام به خلاقیت و پیشرفت کارش توجه کند و حتی فضای رقابتی در کار به وجود بیاید. در ضمن، آدمی که اعتقاد و توکل به خدا دارد، باید رزق و روزی اش را از خدا بخواهد. عمر و اساساً دنیا، همه چیزش قراردادی و موقت است. در کل، اجرای این مناسبت های قانونی سبب پیشرفت کشور می شود.

رضوان، حرف های مرا مغرضانه می دانست. نصیحتم می کرد که دایره دیدم را باز کنم، عرض زندگی ام را وسیع کنم، فقط برای طول عمرم حرص نخورم، خودم را با دانش جوی پولدار کلاس یا پسر خاله و عمه ام مقایسه نکنم. می گفت: همه چیز دست مردم است؛ مردم نخواهند، هیچ قانونی را حتی نماینده هایشان در مجلس هم نمی توانند تصویب کنند، چه برسد به اجرای دولت.

و این را هم گفت که گاهی سیلی پدر را خوردن، بهتر، منصفانه و دل سوزانه تر از آغوش محبت مادری است. می گفت: اگر از وضعیت قانون گذاری، اداره کشورهای دیگر و نقش اراده، خواسته و فکر مردمشان در اجتماع خودشان خبر داشتم، قسم می خوردم که سیاسی ترین و آزاداندیش ترین مردم دنیا، ایرانی ها هستند. خون مردم را توی شیشه کردن و از این حرف های سطحی و زهردار زدن، مال دهان منافق هاست. این ها حرف همان هاست که برای در آوردن سروصدای مردم، سست کردن بنیان اتحاد آن ها، انداختنشان به جان هم، و پاپیچ مسئولان منتخبشان شدن، می زنند. بیانیه می سازند، تبلیغات می کنند، تحریم می کنند، جورواجور برنامه می تراشند، دروغ پراکنی، توطئه، ترور، تهدید و ناامنی به وجود می آورند. این حرف ها برای آدم دلسوز و واقع بین مملکت نیست. آن ها هستند که از گسترش عقاید و جمعیت شیعی ایران می ترسند.

از بین همه صحبت هایش این حرفش تأمل برانگیز بود: هرکجا توقع آدم بالا رفت، ایمانش ضعیف شد و فروکش کرد، دیگر هم سویی برخی افکارش با جماعت غرب را باید بپذیرد.

تا این جای بحث، توانستم با همه حرف هایش کنار بیایم، ولی این که گفت، «این حرف های سطحی مال دهان منافق هاست.»، برایم سخت بود. با خودم گفتم: نکند دارد مرا هم ردیف منافق ها فرض می کند!؟

ابروهایم را درهم کشیدم و زل زدم توی چشم هایش. پرسیدم: حضرت عالی من را پیشانی سفید دیده ای که می گویی منافقم، یا ناخن انگشت شصتم یک سانت شده؟ می شود واضح و بی رودربایستی بهم بگویی چه طور این ها را فهمیدی؟

گفت: من اصلاً قصد جسارت به شما را نداشتم. گفتم، دشمن و منافقان این حرف ها را بین مردم تبلیغ می کنند. به نظرم، تو فقط کمی زیاده خواهی؛ این است که با وزش باد مخالف، کمی خیز می گیری.

گفتم: طفره نرو! اول بفرمایید منافقان چه نشانی دارند، تا بعد زیاده خواهی را هم برایم تفسیر کنید.

گفت: سامان جان! رفیق من! نباید این قدر زود به خودت بگیری. ما داریم دوستانه صحبت می کنیم.

گفتم: ولی به نظر می آید که تو تصورکرده ای، داری فکر و درون من را لب خانی می کنی.

رضوان توجهی به این حرفم نداشت؛ حواسش به موبایلش بود.

گفتم: دنبال چی می گردی؟

گفت: منافق!

گفتم: این دستگاه نفاق یاب را از کجا آورده ای؟ نوکیا هم که هست؛ یعنی یک جورهایی سود فرستاده ای به سفره اسرائیلی ها! یک وقت دست گیرت نکنند. شاید هم بدزدنت!

و بعد قاه قاه خندیدم. کفرش درآمده بود.

گفت: ژ سه و کلاش هم مال دشمن است، اما ما وقتی بهتر یا جای گزینش را نداریم، خُب! با همین بال عقاب، روزگارش را سیاه می کنیم.

من که نفهمیدم چه گفت. یک مرتبه صدا زد: بیا سامان! پیداش کردم.

و شروع کرد به خواندن متن داخل همراهش:

مشکل نفاق چیست؟ مشکل نفاق عبارت اس