پاورپوینت کامل بزرگداشت استاد محمدرضا سرشار ۱۳ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل بزرگداشت استاد محمدرضا سرشار ۱۳ اسلاید در PowerPoint دارای ۱۳ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل بزرگداشت استاد محمدرضا سرشار ۱۳ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل بزرگداشت استاد محمدرضا سرشار ۱۳ اسلاید در PowerPoint :

۳۴

شطرنجبازی عجیبی است.مرتبه اول که روش حرکت مهرهها و قواعد اجمالی بازی را آموختم
به اصرار آن که روش بازی را از او آموخته بودم مشغول بازی شدیم. من نوجوانبودم
واستادم جوان. استادم دور اول را به سادگی برد. دور دوم کمی سختتر. دور سوم بازی
طولانی شد وبالاخره او برد. عجیب بود که همچنان اصرار داشت بازی کنیم! دور چهارم یا
پنجم باخت! وپس از آن در ایامی که حوصلهای بود و علاقه ای و گهگاهی بازی میکردیم
هرگز نبرد!

واقعاً شطرنج بازی عجیبی است! استادی طی نیم تا یک ساعت، به یک بازنده همیشگی تبدیل
میشود! هنر قصهنویسی نیز از نظرهایی شبیه شطرنج است. اصول و قواعدی دارد که انسان
میتواند آنها را بیاموزد و بهتر و سادهتر آن است که این اصول را از یک استاد فن یاد
بگیرید(اگر چه می توان با تجربه و خطا آموخت).اما پس از آموزش داستاننویسی هیچ
دلیلی وجود ندارد که کارآموز، همواره پشت سر استاد خود حرکت کند یا بهتر و صریحتر
بگویم، در خیلی از موارد، کارآموزانی که مسیر را اساسا اشتباه انتخاب نکرده اند از
استاد خود پیش میافتند.

داستاننویسی عرصهای است که ذوق، علم و تجربه در کنار هم قرار میگیرد. بسیاری از
استادان کلاسهای داستاننویسی و جلسات نقد را میشناسم که کیلومترها از دانش آموختگان
کلاس های خود عقب افتاده اند و تنها شأن جلوداری و پیشکسوتی است که باعث میشود در
صدر جلسه بنشینند. در این عرصه تنها دو سه نمونه استثنا را به خاطر دارم که یکی از
آنها ـ وشاید پیشاپیش همه شان ـ استاد محمد ضا سرشار(رضا رهگذر)است.

با رضا رهگذر در سال ۱۳۵۶ یا۱۳۵۷ با خواندن یکی از کتابهایش آشنا شدم ودورادور
نوشتهها و فعالیتهایش را ـ مخصوصاً پس از حضور او در حوزه هنری ـ تعقیب میکردم.
اولین برخورد رودرروی ما در سال ۱۳۶۸ در شهرستان ایرانشهر روی داد و پس از آن
هرازگاه در جلسات داوری و کارشناسی تجدید دیدار میشد. تا ان که بحث تأسیس «انجمن
قلم ایران» پیش آمد و جلسات متوالی و متعددی با هم داشتیم. پیش از آشنایی ن