پاورپوینت کامل بازشناسی جریان برانداز و راهبردهای براندازی خاموش (قسمت سوم) ۳۹ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل بازشناسی جریان برانداز و راهبردهای براندازی خاموش (قسمت سوم) ۳۹ اسلاید در PowerPoint دارای ۳۹ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل بازشناسی جریان برانداز و راهبردهای براندازی خاموش (قسمت سوم) ۳۹ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل بازشناسی جریان برانداز و راهبردهای براندازی خاموش (قسمت سوم) ۳۹ اسلاید در PowerPoint :

در دو بخش گذشته در بررسی مفهومی و نظری براندازی به تعریف براندازی و اقسام آن اشاره ای کردیم و پس از آن بررسی تطبیقی بین براندازی نظامی و فرهنگی صورت گرفت و در این بررسی اختلافات و اشتراکات این دو براندازی مورد توجه قرار گرفت. در ادامه بحث، سیر تطوارات و تحولات تاریخ بین الملل در خصوص براندازی را مطرح کردیم که اینک در ادامه این مبحث را دنبال می کنیم.

سیر تطورات و تحولات تاریخ بین الملل در خصوص براندازی

همان گونه که در قسمت گذشته اشاره شد براندازی از آغاز خلقت انسان یعنی تولد آدم ابوالبشر تاکنون ادامه داشته و دارد اما روش ها و شیوه های آن به تناسب ابزارها و امکانات روز، تغییر کرده است.

قرن گذشته، شاهد درگیری ها و جنگ های متعددی بود که دو جنگ جهانی اول ( ۱۹۱۸ ـ ۱۹۱۴) و دوم (۱۹۴۵ ـ ۱۹۳۹) از نظر گستره ی جغرافیایی از بزرگ ترین و خونبارترین جنگ ها به شمار می آید.

پس از جنگ جهانی دوم، سیستم دو قطبی از نظر اقتصادی، نظامی و ایدئولوژیکی عملاً در جهان به وجود آمد و وجود این دو قطب از نظر سیاسی در بسیاری از بحران های جنگ سرد، تجلی یافت.

موقعیت خاص آمریکا و شوروی به عنوان دو ابرقدرت، با وارد شدن نیروی هسته ای و سیستم های موشکی دور برد، تقویت پیدا کرد و زمامداران هر دو کشور مانند «استالین» نخست وزیر شوروی و «جان فاستردالس» وزیر امور خارجه دولت آمریکا، بر این اعتقاد بودند که کشورهای کوچک، راهی جز الحاق به یکی از دو بلوک شرق یا غرب ندارند به اعتقاد هر دو، به اصطلاح معروف «هر کشوری که با ما نیست بر علیه ماست» سعی کردند با ایجاد اتحادیه های نظامی و سیاسی، حوزه ی نفوذ و اقتدار خود را گسترش دهند.

پیروزی انقلاب اسلامی و اتخاذ اصل «نه شرقی، نه غربی، جمهوری اسلامی» در سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران، اصول حاکم بر نظام بین المللی را به هم ریخت و اصل جدیدی را به وجود آورد. سیاست « نه شرقی، نه غربی، جمهوری اسلامی» اصل دو قطبی شدن جهان و حفظ تعادل بین دو ابرقدرت را به طور کامل مردود دانسته و از دیدگاه خود به دو ابرقدرت به عنوان مجموعه ی واحدی از استکبار جهانی که حقوق ملل محروم و مستضعف، حتی ملت های خودشان را پایمال می کنند، نگاه می کند.

جمهوری اسلامی، نه تنها وابستگی به هیچ یک از ابرقدرت ها را منطقی و اصولی نمی داند و سیاست عدم تعهد را در این محدوده، پیروی می کند، بلکه برای از بین بردن نظام موجود حاکم بر روابط بین الملل، تلاش و مبارزه می کند.

انقلاب اسلامی و موج اسلام خواهی در جهان، زلزله ای بزرگ در عرصه ی بین الملل ایجاد کرد و دو بلوک شرق و غرب در یک همگرایی غیرقابل تصور، برای برخورد با جمهوری اسلامی ایران به یک اتحاد دست زدند و کشور متجاوز عراق را برای نابودی جمهوری اسلامی ایران، تجهیز و گسیل داشتند.

استکبار جهانی برای نابودی ایران اسلامی، انواع توطئه ها و ترفندها را به کار گرفت که در بخش های بعدی به آنها خواهیم پرداخت.

با فروپاشی شوروی، آمریکا خود را تنها قدرت برتر دنیا دید و داعیه ی نظم نوین جهانی و جهانی سازی را در سر پروراند و برای رسیدن به این خواست خود، تصمیم به منازعه و برخورد با تمامی موانع موجود از جمله تمدن غنی اسلام گرفت و امروز بنا به اذعان نظریه پرداز معروف آمریکایی «ساموئل هانتینگتون» منازعه ی اصلی آمریکا، برخورد تمدن ها خواهد بود.

هانتینگتون می گوید: «در دنیای پس از جنگ سرد، درگیری ایدئولوژیک میان کمونیسم و دموکراسی دیگر وجود نخواهد داشت. درگیری گروه ها، مذاهب و قومیت های مختلف، درگیری های غالب خواهد بود و درگیری تمدن های غربی و غیر غربی کانون اصلی برخوردها را تشکیل خواهد داد.» (۱)

بنابراین، تلاش نظامی برای استعمار و استثمار ملت ها اگرچه همچنان در شکل های متفاوت ادامه یافته، اما جمع بندی حوادث قرن ها رویارویی صاحبان قدرت با توده های مردم، اکنون آشکار ساخته که حضور علنی نظامی در کشورهای دیگر برای تحمیل اراده ی سیاسی بر ملت ها، روش پایدار و قابل اتکایی نیست. چرا که در عمل، انگیزه های دفاعی ملت ها را تقویت می کند و در درون خود، اراده ی بیگانه ستیزی را پرورش می دهد. این نتیجه گیری که از بررسی و مطالعه ی قیام های ملت ها و مکانیزم رشد اندیشه های استقلال طلبی نشأت گرفته، حضور نظامی آشکار قدرت ها را در کشورهای دیگر کم رنگ ساخت و فصل تازه ای را در تاریخ استعمار به وجود آورده است.

استعمار نو در فرهنگ بین الملل به مرحله ای از تاریخ معاصر اطلاق می شود که ویژگی عمده ی آن پنهان بودن چهره ی صحنه گردانان اصلی در کشورهای استعمار شده است.

در این روش، قدرت های خارجی در پرهیز از ایفای نقش علنی به مهره چینی در صحنه ی سیاسی کشورهای مستعمره می پردازند و با اتکاء به مهره های بومی دست نشانده، استمرار تأمین منافع خود را در شکل غیر مستقیم دنبال می کنند. این روش در نیمه ی دوم قرن بیستم مورد توجه ویژه کانون های قدرت جهانی قرار گرفت و استعمارگران با تصور دستیابی به شیوه ای مطمئن برای غارت ملت ها به آن روی آوردند.

اما حوادث بعدی در کشورهای مستعمره، نشان داد که به تناسب رشد آگاهی ملت ها، استعمار پنهان نیز ضریب اتکای خود را از دست می دهد و باید به شیوه های پیچیده تری روی آورد (۲) و آن هم سلطه فکری و فرهنگی بود.

فرهنگ، دژ حیات یک ملت است که برفراز قله ی هستی یک ملت بنا می شود، اگر دروازه های این دژ بر روی بیگانگان باز شود و یا به هر دلیل، برج و باروی آن به تصرف معیارها و هنجارهای دیگران درآید، بی شک آن ملت، خودآگاه یا ناخودآگاه، پاسدار جاودان منافع مهاجمان پنهان فرهنگی می شود و حیات او همان گونه که صاحبان معیارهای بیگانه اراده کنند، رقم خواهد خورد.

این واقعیت مسلم که از دل حوادث و رویدادهای تاریخی و از عمق تجربیات مستمر بشری به منصه ی ظهور رسیده است، کارگزاران نظام بین الملل را امروزه بیش از هر زمان دیگر به تلاش برای ترویج فرهنگ واحد جهانی و یا به مفهوم دقیق تر، به رواج ارزش ها و معیارهای مورد نظر در تمامی جوامع بشری سوق داده است.

نظریه پردازان جهانی، اکنون در گذر از روش های غیرقابل اتکای گذشته